Η ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΠΟΥ γίνεται στα «απαιτητικά» ελληνικά ονόματα από την Inner Ear και απ’ όλες τις κατά καιρούς παράλληλες ετικέτες της, είναι μοναδική στο χώρο της σύγχρονης εγχώριας δισκογραφίας.
Η εταιρεία από την Πάτρα, μια 15ετία μετά, εξακολουθεί να κρατάει ψηλά τη σημαία...
GREEN WAS GREENER: Love Divine
[Inner Ear, 2023]
Οι Green Was Greener, τελικώς, δεν είναι συγκρότημα... είναι ο Θωμάς Στρατάκης. Ο άνθρωπος αυτός γράφει όλα τα κομμάτια, τα τραγουδά κιόλας, ενώ ακόμη παίζει όλα τα όργανα, συμμετέχοντας στην παραγωγή και τη μείξη –του πιο πρόσφατου άλμπουμ του, που αποκαλείται “Love Divine”– αν και απ’ όσα ακούμε στο νέο δίσκο του ο Στρατάκης δεν είναι εντελώς μόνος του, καθώς δέχεται βοήθειες σε φωνητικά, ακουστικές κιθάρες και μπάσο (Νίκος Βογιατζάκης).
Το “Love Divine” είναι ένα καλό άλμπουμ ή και πολύ καλό, και μάλλον ευχάριστο, αν κρίνουμε από το πώς ακριβώς ηχούν τα τραγούδια του Στρατάκη (οι μουσικές) και όχι, αναγκαστικώς, τα λόγια.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Generation”, που διαθέτει psych χρώματα, ψευδοέγχορδα από πλήκτρα και έντονο drumming στην πορεία. Σαν τραγούδι θα το πεις ποπ, και ως «άνοιγμα» θα το θεωρήσεις καλό.
Το “Running free” είναι κομμάτι με hook, πάντα σε ποπ κατεύθυνση, περιγράφοντας μια σχέση σε κρίση. Έχει τα πλήκτρα μπροστά, είναι πολύ καλό, αλλά το τελείωμά του δεν είναι αντάξιο της συνολικής «εικόνας» του.
Ενδιαφέρον και κάτι περισσότερο ή και πολύ περισσότερο είναι και αυτό το LP των Green Was Greener. Ο Θωμάς Στρατάκης δεν είναι τυχαίος τραγουδοποιός.
Η εισαγωγή στο “Infinity” (ένα ερωτικό κομμάτι βασικά), μαζί με την πρώτη στροφή, που επαναλαμβάνεται, φέρνει στη μνήμη παλαιά british psychedelia (The End), αλλά το τραγούδι γενικώς είναι μονότονο, στηριγμένο σε μικρές επαναλαμβανόμενες φράσεις.
Αρκετά ενδιαφέρον είναι το Α4 “No shape” (που επίσης περιστρέφεται γύρω από θέματα σχέσης), αν και στην ενοργάνωσή του θα μπορούσε να ήταν περισσότερο εμπλουτισμένο.
Ένα κάπως περισσότερο παιγνιδιάρικο, πειραματικό και λίγο χαοτικό track είναι το σύντομο σε διάρκεια “Someday pt.II”, με το “Going down”, να κλείνει την πλευρά πολύ γόνιμα (ένα από τα ωραιότερα του LP), προβάλλοντας πολλά πλήκτρα και δύσθυμους στίχους.
Η Side B θα ξεκινήσει με το “Emma”, ένα ευχάριστο (εξωτερικώς) τραγούδι, παρά την βαριά στιχουργική (γύρω από την προβληματική λειτουργικότητα μιας οικογένειας), με ωραίο ρεφρέν και ακόμη ωραιότερες «γέφυρες» από τα πλήκτρα.
Ερωτικό τραγούδι είναι το “My love” (φαίνεται και από τον τίτλο του εξάλλου), κάπως psych, κάπως μονότονο και ελαφρώς Barrett-ικό.
Το “Someday” αλλάζει «πρόσωπα» στη διαδρομή του. Πιο αφηγηματικό στην αρχή, πιο ζωηρό στη συνέχεια, ακόμη πιο έντονο περί την μέση του, ακουστικό προς το τέλος... Πρόκειται για ένα αισιόδοξο τραγούδι, περισσότερο φωτεινό από άλλα του δίσκου.
Το “Swimming with whales” είναι οργανικό, με πολλά πλήκτρα. Και ακούγεται κάπως σαν διάλειμμα, αφού διαρκεί μόλις 1:20.
Λίγο πριν από το τέλος του “Love Divine” των Green Was Greener είναι χαραγμένο το “Mirage”, ένα ωραίο ποπ τραγούδι, με καλά hooks, χωρίς φωνητικό ρεφρέν, αλλά με ρεφρέν από «γέφυρες» (πλήκτρα). Σίγουρα ένα από τα καλύτερα του δίσκου.
Ένας δίσκος που θα ολοκληρωθεί με το “Love define”, που είναι ένα από τα πιο «μαύρα» τραγούδια τού “Love Divine” και γι’ αυτό ίσως κάπου να απορείς – γιατί να μπήκε στην συγκεκριμένη θέση και όχι κάπου αλλού...
Ενδιαφέρον και κάτι περισσότερο ή και πολύ περισσότερο είναι και αυτό το LP των Green Was Greener. Ο Θωμάς Στρατάκης δεν είναι τυχαίος τραγουδοποιός.
Green Was Greener - Going Down
MAZOHA: Ας τους σκοτώσουμε όλους και μετανιώνουμε ύστερα
[Inner Ear, 2023]
Ο Τζίμης Πολιούδης, είτε ως ελληνόφωνος Mazoha είτε ως αγγλόφωνος Vagina Lips, κυκλοφορεί το τελευταίο διάστημα (τα τελευταία χρόνια τέλος πάντων) δίσκους συνεχώς. Και το κάνει με επιτυχία, υπό την έννοια πως όλοι οι δίσκοι του, και οι έτσι και οι αλλιώς, έχουν αληθινό ενδιαφέρον, προτείνοντας πολλά και καλά τραγούδια.
Φαίνεται λοιπόν πως ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σε δημιουργική έκρηξη, καθώς εμφανίζεται βελτιωμένος σε όλα τα επίπεδα, από δίσκο σε δίσκο – όταν όλοι υπερβαίνουν ένα «άλφα» επίπεδο και όπου ο πιο καινούριος ακούγεται, πάντα, ωραιότερος και ωριμότερος από τον προηγούμενό του.
Χοντρικώς έτσι έχουν τα πράγματα και με το νέο άλμπουμ τού Mazoha, που έχει τίτλο «Ας τους σκοτώσουμε όλους και μετανιώνουμε ύστερα», που κυκλοφορεί τώρα σε LP (με δεκατρία τραγούδια) και σε CD (με δέκα επτά) από την Inner Ear.
Ακούω το άλμπουμ δύο, τρεις φορές σερί και παρατηρώ, κατ’ αρχάς, ότι σαν δίσκος έχει τρομερή ενότητα. Δεν χάνει στροφές εύκολα, και προσωπικά μετά από δέκα επτά τραγούδια (γιατί ακούω το CD) βρίσκω ελάχιστες στιγμές, που κάπως να χάνουν, ανακόπτοντας εκείνο που εξελίσσεται με ρυθμό κατολίσθησης.
Το «Ας τους σκοτώσουμε όλους...» είναι (ξανά) ένα synth-punk άλμπουμ, χωρίς, όμως, να συνοδοιπορεί με άλλα ανάλογα των 80s.
Το άλμπουμ είναι σημερινό, φτιαγμένο, εννοούμε, με τους σύγχρονους τρόπους ηχογράφησης, remixing και γενικότερα παραγωγής, που δεν αφήνουν (οι τρόποι) κανένα περιθώριο για λάθη και αστοχίες. Τα πάντα λειτουργούν στην εντέλεια, με άλλα λόγια, και μάλιστα τοποθετημένα «στο κόκκινο», χωρίς να υποστέλλεται ποτέ και για κανένα λόγο η εκρηκτικότητα και η, με την σωστή έννοια, θρασύτητα της γενικότερης εκφοράς.
Εν τω μεταξύ δεν είναι μόνον οι μουσικές, οι κιθάρες και τα σύνθια, που κάνουν όλη ή σχεδόν όλη τη δουλειά εδώ, αλλά και τα λόγια, που είναι σημερινά, συνομιλώντας με καταστάσεις τού τώρα που καίνε, όπως και οι ερμηνείες, που καλύπτουν κι αυτές, σφιχτά και αποφασιστικά, το δικό τους μέρος.
Σ’ ένα τόσο ορμητικό άλμπουμ, σαν αυτό που καταθέτει εδώ ο Mazoha, αναρωτιέσαι πού και πώς βρέθηκαν θέσεις, μέσα σ’ αυτό το συνεχές σφυροκόπημα, για να εισχωρήσουν η Nalyssa Green και ο Θωμάς Στρατάκης (Green Was Greener).
Και, όμως, τα δύο τραγούδια στα οποία συμμετέχουν οι παραπάνω, τα «Μελλοντικέ μου εαυτέ» (ο δεύτερος) και «Αποσμητικό» (η πρώτη) είναι από τα καλύτερα του δίσκου. Όπως και τα «Αρρενωτίποτα», «Το τέλος μιας σχέσης», «24/7», «Κι αν ο κόσμος», “Mike Tyson” και κάποια ακόμη.
Ένα ακόμη άξιο άλμπουμ από τον Mazoha και την μικρή παρέα του (βάζω και τους τεχνικούς ανάμεσα), σίγουρα το καλύτερό του έως σήμερα, που αξίζει να ακουστεί ευρύτερα.
MAZOHA - Μελλοντικέ Μου Εαυτέ feat. Green Was Greener
ΓΙΑΓΚΟΣ Χ. / ΚΟΤΙ Κ. / Π.Κ. ΤΣΙΚΟ: Ριζικό Φαντασιακό
[Same Difference Music, 2023]
Η «Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας» είναι ένα κλασικό βιβλίο του Κορνήλιου Καστοριάδη, που το ξέρουμε από τις Εκδόσεις Ράππα (1981), ενώ τα πιο πρόσφατα χρόνια (2010) κυκλοφόρησε και από τον Κέδρο. Από ’κει και ο όρος «ριζικό φαντασιακό», που είναι κομβικός, και αφορά στην επικοινωνία της προσωπικής φαντασίας του ατόμου με το κοινωνικό φαντασιακό (το λέμε κάπως χοντρικά).
Στο χώρο της μουσικής, το «Ριζικό Φαντασιακό» των Γιάγκου Χαιρέτη, Coti K. και Πάνου «Τσίκο» Κατσικιώτη, που είναι τυπωμένο για την παράλληλη ετικέτα της Inner Ear, την Same Difference Music, είναι, υποθέτουμε, μία ανάλογη προσπάθεια. Να επικοινωνήσει δηλαδή η προσωπική φαντασία καθενός εκ των τριών οργανοπαικτών, με το συλλογικό φαντασιακό, που εν προκειμένω είναι ο χώρος της παραδοσιακής μουσικής. Με άλλα λόγια, πώς, με τι εφόδια θα μπεις σ’ αυτή τη μάχη, προκειμένου να βγεις αν όχι νικητής σώνει και καλά, πάντως όχι ηττημένος.
Τούτο είναι το μεγάλο στοίχημα των Χαιρέτη, Coti K. και Τσίκο, το οποίο και κερδίζεται ασυζητητί. Και συμβαίνει αυτό, επειδή οι συγκεκριμένοι μουσικοί δείχνει να γνωρίζουν, στο μέτρο του δυνατού πάντα, τον απέραντο χώρο της παράδοσης, εισερχόμενοι εντός του, με σεβασμό, μα συγχρόνως και με τις γνώσεις τους, όπως και με την πίστη πως θα τιμήσουν τη σχέση που έχουν αναπτύξει μαζί της.
Κάτω απ’ αυτό το σκηνικό ο Γιάγκος Χαιρέτης σε κρητικό λαούτο, μαντολίνο και λύρα (γνωστός από τους Επισκέπτες του Γιάννη Αγγελάκα, το project Hairetis / Harper κ.λπ.), ο Coti K. σε τενόρο λαουτοκίθαρο (δεν χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο εδώ για το ποιος είναι) και ο Παναγιώτης «Τσίκο» Κατσικιώτης σε κρουστά (από Kato apo to dentro και Palyrria τα πιο πρόσφατα χρόνια, και από Άλλα Μαντάτα και Σύνδρομο παλαιότερα κ.λπ.), είναι οι τρεις άνθρωποι που θα βρίσκονταν στα Ανώγεια της Κρήτης, στις 3 και 4 Σεπτέμβρη του 2019, στο πρώην Πολύκεντρο και νυν Μουσική Ακαδημία Ανωγείων, προκειμένου να δημιουργήσουν μια... φαντασιακή μουσική εκ του μηδενός, όπως γράφουν οι ίδιοι στο μέσα μέρος του gatefold, του άλμπουμ τους (2LP) «Ριζικό Φαντασιακό» – το οποίο μόλις το είδα περιττό να πω πως το διάβασα ως... Ριζίτικο Φαντασιακό.
Λοιπόν, με όρους διεθνικούς αυτό που ακούμε εδώ ανήκει στο... improvised psychedelic-folk. Τα κομμάτια είναι αυτοσχεδιαστικά δηλαδή, αλλά όχι και εικονοκλαστικά. Απεναντίας, και παρ’ όλη την μεγάλη διάρκειά τους, γενικώς, είναι απολύτως προσβάσιμα (ηχητικώς) στον καθέναν, προσφέροντας εμπειρίες ανάλογες με εκείνες συγκροτημάτων του χθες, όπως οι Γερμανοί Kalacakra, οι Βρετανοί Habibiyya, οι Ιταλοί Aktuala κ.λπ.
Όλο το άλμπουμ είναι εξαιρετικό, και τα δέκα κομμάτια του εννοούμε, που είναι απλωμένα σε τέσσερις πλευρές (δύο στην Α, δύο στην Β, τρία στην C και τρία στην D) και θα ήταν τελείως λάθος –θα δώσουμε κακό σήμα δηλαδή– αν γράψουμε για τα έξι, που μας εντυπωσίασαν περισσότερο.
Χωρίς πολλές κουβέντες, λοιπόν, ένα από τα κορυφαία ελληνικά άλμπουμ του 2023 (μπράβο στην Same Difference Music, που το τύπωσε σε double LP), κατάλληλο μόνο για μερακλήδες ακροατές.
Coti K.-Yiagos Hairetis-Panos "Tsiko" Katsikiotis - Στροβιλισμός (Whirling)
Επαφή: www.innerear.bandcamp.com, www.samedifferencerecords.bandcamp.com
