Η Τζένη Σαρίδη, ο Στέφανος Παπαδήμος και ο Σωτήρης Φωκέας ένωσαν τις γραμμές και τις ιδέες τους και γέννησαν έναν κόσμο που δεν ανήκει σε κανέναν από τους τρεις. Έναν χαοτικό κόσμο από γραμμές, σχέδια, καρικατούρες, αστεία και πολλές συνομιλίες. Βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, το Two Thirds project space, που είναι artist run, στα Εξάρχεια, και σχεδίαζαν για τρεις ολόκληρες μέρες συνεχόμενα. 

 

Θέλοντας να δω από κοντά τα αποτελέσματα της συνεργασίας τριών διακεκριμένων καλλιτεχνών, επισκέφτηκα την γκαλερί ένα μεσημέρι Τρίτης. Εκεί με περίμεναν ο Σωτήρης, αλλιώς Soteur, και η Ντορίνα Φουντουλάκη, η ιδιοκτήτρια του χώρου που άνοιξε λίγο πριν από το lockdown. Όλοι οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με τα σχέδιά τους, ενώ στον τοίχο προβαλλόταν η διαδικασία παραγωγής του έργου.

 

Μιλήσαμε με τον Σωτήρη για το εγχείρημα, τα θετικά της ομαδικότητας και τα κοινά στοιχεία στην τέχνη τους, ενώ με την Ντορίνα για το πώς είναι μια νέα κοπέλα να λειτουργεί μόνη της μια γκαλερί. 

 

Για τρεις μήνες βρισκόμασταν σε ένα εργαστήρι και σχεδιάζαμε μέχρι να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να συντονιστούμε. Έκανα εγώ μια γραμμή, μετά το συνέχιζε ο Στέφανος και μετά η Τζένη κι έτσι έβγαινε ένα τελικό σχέδιο.

 

— Πώς προέκυψε η ιδέα να συνεργαστείτε;

Γνωριζόμασταν με τα παιδιά, αλλά δεν κάναμε παρέα, ήμασταν ιντερνετικοί φίλοι και απλώς βρισκόμασταν σε εκθέσεις. Η ιδέα προέκυψε από την Ντορίνα, που έχει τον χώρο, η οποία επικοινώνησε με την Τζένη Σαρίδη και εκείνη με τη σειρά της πρότεινε σ' εμάς να συνεργαστούμε. 

 

Τι γίνεται όταν τρεις καλλιτέχνες αποφασίζουν να ενώσουν τα πινέλα τους;
Είδαμε ότι μοιάζει κάπως η δουλειά μας, οπότε καταλήξαμε ότι θέλαμε να φαίνεται σαν να είναι φτιαγμένη από ένα άτομο. Φωτ.: Έλενα Μπονέλη

 

— Δημιουργήσατε ένα ενιαίο έργο. Πώς μπλέκεται η τέχνη του ενός με του άλλου;

Η λογική ήταν να μαζευτούμε οι τρεις μας. Εγώ, η Τζένη και ο Στέφανος συζητούσαμε τι θα κάνουμε και είδαμε ότι μοιάζει κάπως η δουλειά μας, οπότε καταλήξαμε ότι θέλαμε να φαίνεται σαν να είναι φτιαγμένη από ένα άτομο, να μην ξεχωρίζει κανείς, να είναι και τα τρία στυλ μπλεγμένα και να βρούμε έναν τρόπο να τα κάνουμε ένα. Αυτό χρειαζόταν αρκετή εξάσκηση.

 

Για τρεις μήνες βρισκόμασταν σε ένα εργαστήρι και σχεδιάζαμε μέχρι να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να συντονιστούμε. Έκανα εγώ μια γραμμή, μετά τη συνέχιζε ο Στέφανος και μετά η Τζένη κι έτσι έβγαινε ένα τελικό σχέδιο. Όταν ήμασταν αρκετά σίγουροι για το πώς θα δουλεύουμε ήρθαμε στον χώρο και μείναμε ένα τριήμερο. Έτσι, χωρίς διορθώσεις, χωρίς τίποτα, στήσαμε την έκθεση.

 

— «Ένας γάιδαρος, ένας πλανήτης και ένας κροκόδειλος». Ο τίτλος πώς προέκυψε;

Την ώρα που ζωγραφίζαμε βρίσκαμε συνέχεια κοινά. Έτσι συνειδητοποιήσαμε πως παρότι ο τρόπος που δουλεύουμε είναι εντελώς freestyle, δεν είχαμε κάποιο προσχέδιο, κάναμε τυχαία κάποια πράγματα. Ξεκινούσαμε να σχεδιάζουμε κάτι συγκεκριμένο και μετά το εξελίσσαμε. Εγώ στην αρχή κάνω πάντα έναν πλανήτη και ύστερα το πιάνω από κει. Η Τζένη κάνει πάντα έναν γάιδαρο και ο Στέφανος έναν κροκόδειλο. Κάναμε την προσωπική μας επιλογή και ύστερα το πιάναμε από κει. 

 

Τι γίνεται όταν τρεις καλλιτέχνες αποφασίζουν να ενώσουν τα πινέλα τους;
Σχεδιαστικά είχαμε κανόνα να ζωγραφίσουμε με πινέλα ίδιου πάχους για να έχουμε την ίδια γραμμή. Φωτ.: Έλενα Μπονέλη

 

 Τι συμβολίζει το έργο σας;

Είναι στην ουσία ένα χάος, ένας κόσμος. Η λογική μας ήταν να δημιουργήσουμε έναν μεγάλο χώρο, ένα σύνολο από το οποίο μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποια κομμάτια, όπως καμβάδες και prints, τα οποία συμπληρώνουν το ενιαίο σχέδιο. Θέλαμε να φτιάξουμε έναν μεγάλο χώρο, ο οποίος θα είναι ένα έργο. Είναι ένα καλλιτεχνικό statement.

 

Σχεδιαστικά είχαμε κανόνα να ζωγραφίσουμε με πινέλα ίδιου πάχους για να έχουμε την ίδια γραμμή, κατά τα άλλα, αν ψάξεις τι γίνεται μέσα στα σχέδια, θα ανακαλύψεις τα πάντα. Όταν το πρωτοβλέπεις είναι ένα χάος, αλλά, αν πας πιο κοντά, μπορείς να ξεχωρίσεις διάφορα αυτοτελή σχέδια. Έχει απ' όλα, γενικά έτσι είναι ο κόσμος μας.

 

— Βλέπω ένα έντερο.

Ναι, εντεράκι είναι αυτό, γιατί πεινούσα. Κοίτα, όταν σχεδιάζεις πολύ και αυτοσχεδιαστικά, επηρεάζεσαι από τη στιγμή αλλά και από τους άλλους. Πάντα επηρεαζόμασταν ο ένας από τον άλλον.

 

Είναι πάρα πολύ διασκεδαστικό και απελευθερωτικό να δουλεύεις μαζί με άλλους. Είναι πιο σημαντικό να βοηθάς τον άλλο και να δημιουργείς ισορροπίες, παρά να βγαίνεις μόνος σου μπροστά. Επίσης, γελάσαμε ατελείωτα την ώρα που ζωγραφίζαμε. Κοροϊδεύαμε ο ένας τον άλλον πάρα πολύ. Πήγε πολύ ομαλά η συνεργασία μας, οπότε ετοιμάζουμε πολλά πράγματα μελλοντικά. 

 

Τι γίνεται όταν τρεις καλλιτέχνες αποφασίζουν να ενώσουν τα πινέλα τους;
Η τέχνη μου είναι σαν να πλένεις τα πιάτα. Φωτ.: Έλενα Μπονέλη

 

— Το έργο αντιπροσωπεύει και τη ζωή σας; Ζείτε κι εσείς σε έναν χαοτικό κόσμο;

Όχι. Είμαστε πολύ οργανωτικοί. Ο Στέφανος και η Τζένη δουλεύουν ως γραφίστες, κουβαλάμε και οι τρεις μια πειθαρχία. Δεν είμαστε τόσο χαοτικοί, η αλήθεια είναι. Αυτό το χάος είναι λίγο διέξοδος. Εγώ διαφωνώ και με αυτό το αρχέτυπο του καλλιτέχνη ως χαοτικού τρελάρα. Όταν είσαι επαγγελματίας, δεν μπορείς να είσαι έτσι. 

 

— Εσύ βιοπορίζεσαι από την τέχνη;

Εγώ μόνο από αυτό το πράγμα ζω. Έχω και την τύχη να αναλαμβάνω δουλειές που είναι κοντά στο στυλ μου. Το λέω με σιγουριά ότι σίγουρα μπορείς, γιατί ούτε back up είχα, ούτε υποστήριξη. Υπάρχει νέος κόσμος που στηρίζει πάρα πολύ τους καλλιτέχνες. Ακόμα και ένα μπλουζάκι μου να πάρεις, με στηρίζεις. Και εδώ, στα εγκαίνια, πουλήσαμε πράγματα. Πολύς κόσμος αγόρασε τα prints μας.

 

Τι γίνεται όταν τρεις καλλιτέχνες αποφασίζουν να ενώσουν τα πινέλα τους;
Πάντα επηρεαζόμασταν ο ένας από τον άλλον. Φωτ.: Έλενα Μπονέλη

 

— Από πού εμπνέεστε; 

Ο ένας από το άλλον, από τη ζωή και από αυτά που ξέρουμε ήδη. Ξεκινάμε να ζωγραφίζουμε και όταν νιώσουμε άνετα, το εξελίσσουμε. Νομίζω, εδώ η έμπνευση δεν έρχεται στο σχέδιο αλλά στη σύλληψη της έκθεσης. Αυτό το είδος σχεδίου σε ηρεμεί, λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, είναι σαν να πλένεις τα πιάτα. Η τέχνη μου είναι σαν να πλένεις τα πιάτα.

 

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, θέλοντας να μάθω περισσότερα για την γκαλερί, απευθύνθηκα στην Ντορίνα Φουντουλάκη.

 

«Τον χώρο αυτόν τον τρέχω μόνη μου, από το να βάζω τις αφίσες μέχρι το βάψιμο των τοίχων. Ανοίξαμε δύο βδομάδες πριν από την πρώτη καραντίνα, οπότε δεν το έχω καταλάβει πολύ, ήταν πολύ άνοιξε - κλείσε. Με ενδιαφέρει πολύ η διαδικασία της παραγωγής του έργου, θέλω να εκμεταλλεύομαι όλο τον χώρο, όπως έγινε και σε αυτή την έκθεση. Δεν συμβαίνει όμως πάντα, γιατί δεν είναι όλοι οι καλλιτέχνες αυτής της γραμμής.

 

Εγώ βρίσκομαι κάθε μέρα εδώ και υποδέχομαι τον κόσμο. Μιλάω με τους επισκέπτες και τους εξυπηρετώ σε ό,τι χρειαστούν. Οι καλλιτέχνες επικοινωνούν μαζί μου για να κλείνουν τις εκθέσεις τους στον χώρο. Γενικά, τα πράγματα πάνε πολύ καλά και ετοιμάζουμε πολλά μελλοντικά». 

 

Τι γίνεται όταν τρεις καλλιτέχνες αποφασίζουν να ενώσουν τα πινέλα τους;
Φωτ.: Έλενα Μπονέλη

 

 

«Ένας γάιδαρος, ένας πλανήτης και ένας κροκόδειλος»

Two Thirds Project Space

Θεμιστοκλέους 42, Εξάρχεια, 5ος όροφος, #2

Έως 20/11

Ώρες λειτουργίας: Τρ. Τετ. Παρ. 17:00-21:00, Σάβ. 11:00-14:00