Ανηφόρισα την Αντισθένους, πιο πάνω από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, και έφτασα σε έναν δρομάκι που δεν το πιάνει το μάτι, το προσπερνάς αν δεν προσέξεις. Ωστόσο είναι σαν να σε προετοιμάζει για μια μικρή ευχάριστη αποκάλυψη. Ένα μικρό παρκάκι κι ένα πλατάνι κάνουν τη διαφορά σε αυτή την κρυμμένη γειτονίτσα της Αθήνας με τις ήδη γερασμένες πολυκατοικίες και τα χαμηλά σπίτια.
Ο Δημήτρης Φούντας με περίμενε. Δεν γνωριζόμασταν, είχαμε όμως μιλήσει στο τηλέφωνο για να κλείσουμε ραντεβού και να μου δώσει οδηγίες για να εντοπίσω το ατελιέ του. Με υποδέχτηκε με τη μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να δεις σε άνθρωπο, με ένα χαμόγελο απίστευτα καλοσυνάτο και γλυκό.
Δεν δηλώνει ζωγράφος (λες και ένας επαγγελματίας μπορεί να διαθέτει λιγότερο πάθος από εκείνον), σαν να θεωρεί τον χαρακτηρισμό να τον ξεπερνάει, ωστόσο διατηρεί ένα ατελιέ για να ζωγραφίζει και να υποδέχεται τους φίλους του. Μια αρκετά ευρύχωρη κεντρική σάλα όπου υποδέχεται τους επισκέπτες, ένας χώρος ζεστός και φιλόξενος, με δεκάδες πίνακες ζωγραφικής να κοσμούν τους τοίχους.
Μια ζωγραφική καθαρή, φωτεινή, σχεδόν «ταπεινή», με θεματικές καθημερινές, προσιτές, ευφρόσυνες: Λουλούδια, αγροί, η θάλασσα, το σπίτι του στη Σίφνο, βυζαντινοπρεπή ψηφιδωτά, παιδιά, ηλικιωμένοι, πορτρέτα αγαπημένων φίλων. Αλλά και αντίγραφα έργων μεγάλων ζωγράφων όπως ο Θεόφιλος ή ο Μποτιτσέλι ή ο Ελ Γκρέκο, ζωγραφισμένα επί τόπου με τα έργα μπροστά του.
Ζωγραφιές παρατηρείς παντού, επάνω στα τραπέζια, στις παλιές σερβάντες και στα υπόλοιπα έπιπλα. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, σαν πατάρι, βρίσκεται μία κουζίνα με όλη τη ζεστασιά που προσφέρει ένας ανάλογος χώρος μιας αγαπημένης οικογένειας και στο υπόγειο, που είναι επίσης ένας περιποιημένος χώρος όπου μπορεί να φιλοξενηθεί κάποιος φίλος, βρίσκεται το ντεπό παλιότερων του έργων τέχνης.
Παρόλο που το σαλόνι ήταν με τέτοιο τρόπο νοικοκυρεμένο ώστε να δεχθεί κόσμο στην ατομική έκθεση που εγκαινιαζόταν την επομένη μέρα, αναδυόταν μια θαλπωρή. Η έκθεση άργησε δύο χρόνια λόγω του κορωνοϊού αλλά για τον Δημήτρη δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. Είναι και η απουσία του Βασίλη Μπουκουβάλα, του πιο κοντινού του ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή πριν από δυόμισι χρόνια, μία απώλεια που είναι αισθητή σε όποιον τον επισκέπτεται.
Αρκετά από τα έργα της έκθεσης είναι πορτρέτα του ή τον περιλαμβάνουν. Άλλωστε ήταν εκείνος που τον πίστεψε περισσότερο από οποιονδήποτε γιατί εκείνος του έμαθε τα πάντα στη ζωή, και δίπλα του εντρύφησε στην αγαπημένη δημιουργική του δραστηριότητα, της ζωγραφικής.
Ο Βασίλης ήταν διανοούμενος, έγραφε ποίηση, αγαπούσε την τέχνη, είχε φίλους καλλιτέχνες. Χάρη στη μαθητεία κοντά τους, ο Δημήτρης έμαθε όλα όσα δεν έμαθε στη σχολή που δεν πήγε. Σχεδόν αυτοδίδακτός, έχει παρακολουθήσει μαθήματα αλλά δεν πήγε ποτέ στην Καλών Τεχνών, βιοπορίστηκε στην τράπεζα αλλά λάτρευε τη ζωγραφική. Ο Βασίλης σε σημείωμα παλιότερου καταλόγου έκθεσής του, καθώς έχει στο ενεργητικό του μια σειρά από ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε γνωστές αίθουσες τέχνης, χαρακτηρίζει τον Δημήτρη «με διάθεση ερασιτέχνη και επιμονή επαγγελματία».
Έλα όμως που ανθίζει! Μια ζωγραφική καθαρή, φωτεινή, σχεδόν «ταπεινή», με θεματικές καθημερινές, προσιτές, ευφρόσυνες: Λουλούδια, αγροί, η θάλασσα, το σπίτι του στη Σίφνο, βυζαντινοπρεπή ψηφιδωτά, παιδιά, ηλικιωμένοι, πορτρέτα αγαπημένων φίλων. Αλλά και αντίγραφα έργων μεγάλων ζωγράφων όπως ο Θεόφιλος ή ο Μποτιτσέλι ή ο Ελ Γκρέκο, ζωγραφισμένα επί τόπου με τα έργα μπροστά του, όπως κάποτε έκαναν οι σπουδαστές καλών τεχνών, και, όπως μου εξομολογήθηκε ο ίδιος, δεν βλέπει πια να κάνουν. «Πήγαινα επί μέρες στη μεγάλη αναδρομική του Θεόφιλου, δεν είδα κανέναν να ζωγραφίζει σαν κι εμένα, που το έκανα για μάθηση».
Ένας άνθρωπος απέραντα ευγενής, με έναν τρόπο που δεν συναντάς πια συχνά, που είναι έτοιμος να προσφέρει στον συνάνθρωπο και φίλο, που δημιούργησε αυτό τον χώρο για να συναντιέται με τους δικούς του ανθρώπους και να τον μοιράζεται μαζί τους με κουβέντες, τέχνη και γενναιόδωρη φιλοξενία. Όπως είπε κάποτε ο Βασίλης, προλογίζοντας μια του έκθεση –αντιγράφω από ένα σημείωμα που μου εμπιστεύτηκε ο Δημήτρης για να συναισθανθώ τη σχέση ζωής τους–: «Είναι ένας καλός άνθρωπος, καλλιεργεί τη γη, μαγειρεύει και μας ταΐζει, κάνει φίλους έξω καρδιά και μας καθίζει γύρω από ένα τραπέζι σαν οικογένεια ή σαν μυστικό δείπνο και κάνει γιορτές που όλοι, επειδή τον αγαπούν, τον συνδράμουν».
Κάθε Μάη καλεί τους φίλους του για να γιορτάσει τη «σοδειά» της χρονιάς, ξεκινώντας πάντα με μια μουσική βραδιά. Φέτος, λόγω των περιστάσεων, η γιορτή μετατέθηκε για το κλείσιμο, το Σάββατο 28 Μαΐου στις 9:30, όπου ο Γιάννης Κατσαρέλης θα παίξει μπουζούκι και ο Νίκος Πατηνιώτης κιθάρα και θα ερμηνεύσουν τραγούδια του ρεπερτορίου τους. Ωστόσο το ατελιέ είναι ανοιχτό για όποιον θέλει να δει τη δουλειά του καθημερινά.
Έκθεση ζωγραφικής Δημήτρη Φουντά
Έως 28 Μαΐου 2022
Κλαδά 45 & Αντισθένους, Νέος Κόσμος
11:00-14:00 & 19:00-21:00
Τηλ. επικοινωνίας: 697 5599283
