Από την Κυριακή Αρκούλη
Μεταξύ 29 Δεκέμβρη και 5 Γενάρη πραγματοποιήθηκε μια εικαστική έκθεση στο 1ο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθηνών.
Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ έργου και χώρου είχε την πρόθεση να επαναπροσδιορίσει τα δεδομένα της σχολικής τάξης που τόσο οι μαθητές όσο οι θεατές και οι συμμετάσχοντες αντιλαμβανόνται ως κάτι το σταθερό και αμετάβλητο.
Η εμπειρία από το σχολείο χρησιμοποιήθηκε για να εξεταστούν έννοιες συνδεδεμένες με την υπάρχουσα αντίληψη που διέπει το χώρο όπως η ανάμνηση, η απομνημόνευση, η καταγραφή, η ταξινόμηση, η εξέταση, η αντιγραφή, η πειθαρχία.
Τα έργα κατέλαβαν προσωρινά τις τάξεις, προβάλλοντας τιγμιαία διαφορετικές εκδοχές του σχολικού κόσμου και προτειναν άλλους τρόπους συνύπαρξης σε αυτόν.
Το κτίριο στην οδό Αδριανού 114 στεγάζει το πρώτο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που λειτούργησε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Από το 1829 μέχρι σήμερα, το σχολείο εγκαταστάθηκε πρώτα στην Αιγινα και μετά σε διάφορα ιστορικά κτίρια της Αθήνας (οικία Μπότσαρη, οικία Κλεάνθους, στο κτίριο των οδών Κορνάρου και Ερμού, στο Βαρβάκειο Λύκειο, στον ναό της Μητρόπολης, στα Εκπαιδευτήρια του Σωτήρος στην οδό Σχολείου και Επιχάρμου και στην οδό Ηπίτου) μεχρι να καταλήξει τελικά στο ανακαινισμένο κτίριο της οδό Αδριανού που αγοράστηκε μαζί με το διατηρητέο κτίριο στην Ηπίτου από τον ΟΣΚ το 2004. Στο σεισμό του 1999 είχε υποστεί εκτεταμένες ζημιές που όμως αποκαταστάθηκαν. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα νεοκλασσικού σχολείου αν και αρχικά δεν προορίζοταν για αυτό το σκοπό αλλά για ιδιωτική χρήση. Η έκθεση προσέγγισε τo θέμα της εκπαίδευσης στην εποχή μας με τρόπο ώστε να δημιουργούνται ερωτήματα για το νόημα, τη σημασία της και αυτούς που δικαιούνται να συμμετάσχουν σε αυτή.
Στην Ελλάδα ο νεοκλασσικισμός (που τον εισήγαγαν οι Βαυαροί) εκφράζει περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο οι Ευρωπαίοι έβλεπαν την Ελλάδα παρά την πραγματικότητα της χώρας, έτσι τα νεοκλασσικα σχολεία της περίοδου 1890-1920 (γνωστά και απο το όνομα του δημιουργού τουε Δ,. Καλλία αν και δεν τα έφτιαξε όλα) εκφράζουν τις αρχιτεκτονικές και εκπαιδευτικές αντιλήψεις της εποχής τους. Έχουν μνημειακό ύφος. συμμετρία, επιβλητικές προσόψεις, μεγάλους χώρους και περίτεχνα διακοσμημενα ταβάνια. Προτεραιότητα είχαν την υπενθύμιση της τάξης, της πειθαρχείας, της αρμονίας και του ''κάλλους'' και την σύνδεση της Ελλάδας τόσο με την αρχαιότητα όσο και με τα ιδανικά του Διαφωτισμού.
Τα έργα συνδιαλέχτηκαν με ένα έντονα φορτισμένο με συμβολισμούς σχολικό κτίσμα καθώς η ιστορία της εκπαίδευσης στην Ελλάδα συνδέεται έντονα με την αρχιτεκτονική των σχολείων της (νεοκλασισικά σχολεία, σχολεία Βενιζέλου από τον Πάτροκλο καραντινό και άλλους μοντερνιστές, σχολεία Οργανισμού Σχολικών κτιρίων, σχολεία που κτίστηκαν πριν την Ολυμπιάδα κ.α.).
