Κρίνοι, ανεμώνες, ζέρμπερες, τουλίπες, πρωτέες, γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα δεμένα με σχοινιά ανακαλούν λυγισμένα και ζορισμένα σώματα δεμένα με κόμπους σαν αυτούς που χρησιμοποιούν οι εραστές οι οποίοι επιστρατεύουν την πρακτική του ερωτικού δεσίματος της ιαπωνικής παράδοσης Shibari.
Φωτογραφημένα με τέτοιο τρόπο θυμίζουν ανθρώπινα σώματα και όργανα που ξεχειλίζουν από αισθησιασμό και ερωτισμό χάρη στο τελετουργικό παιχνίδι μαρτυρίου και έκτασης. Ένα πρότζεκτ που εμπνεύστηκε και εκπόνησε ο Ιταλός φωτογράφος Leonardo Pucci μέσα στο σπίτι του, κατά την περίοδο του εγκλεισμού του πρώτου lockdown της άνοιξης του ’20.
Ο Leonardo Pucci γεννήθηκε στην Πίζα και έφηβος ονειρευόταν να σπουδάσει σκηνοθεσία στη Ρώμη, στο διάσημο Centro Sperimentale, θεωρώντας φυσική εξέλιξη την αγάπη του για τις τέχνες, τη φωτογραφία (που ο πατέρας του εξασκούσε ερασιτεχνικά επηρεάζοντας τον καθοριστικά) και φυσικά τον κινηματογράφο. Τελικά βρέθηκε να σπουδάζει οικονομία και φιλοσοφία στο Μιλάνο.
Ως φοιτητής, ζώντας στο κέντρο της μόδας της Ιταλίας, ξεκίνησε να εργάζεται ως buyer σε διάφορα καταστήματα πολυτελείας και σύντομα συνειδητοποίησε ότι ήταν ένας επαγγελματικός χώρος στον οποίο μπορούσε να εφαρμόσει όλα όσα μάθαινε στο πανεπιστήμιο. Πώς αλλιώς, όταν η πτυχιακή σου μπλέκει την οικονομία με την ελληνική μυθολογία και τον γάμο του Κάδμου και της Αρμονίας με το μάρκετινγκ; Ήταν άλλωστε και η εποχή της εκτίναξης του lifestyle και της πολυτέλειας, της ελευθερίας της έκφρασης και της δημιουργικής τρέλας…
Ένα ανθρώπινο κορμί, αν το δέσεις, υπόκειται σε ένα είδος υποταγής. Στο shibari έχει ενδιαφέρον πώς αντιδράει το σώμα, τι συναισθήματα εκφράζει. Εφαρμόζοντας το σε λουλούδια, ξαφνικά αποκαλύφθηκε ένας απρόσμενος αισθησιασμός, μια περίεργη σεξουαλικότητα.
Η στενή σχέση με μερικούς από τους σημαντικότερους δημιουργούς και ανανεωτές της υψηλής ραπτικής και του στυλ, από τη Μιούτσια Πράντα και τον Τόμας Μάιερς μέχρι τον Τζιανφράνκο Φερέ και τον Τζον Γκαλιάνο, αλλά και με το σύστημα γενικότερα, τον έκανε να καταλάβει ότι η μόδα είχε ανάγκη όλα όσα τον ενδιέφεραν, ιστορία της τέχνης, κοινωνιολογία και φιλοσοφία.
Έμαθε να εξασκεί το μάτι του στη σύνθεση, στην αισθητική, στη χρήση της εικόνας, να τα συγκεντρώνει όλα αυτά και να τα μεταφράζει σε νέες τάσεις, στη μόδα της εποχής μας. Καθώς φλέρταρε πια ο ίδιος με τη δημιουργία, πέρα από την προώθηση και την προβολή νέων προϊόντων, η εμπειρία αυτή αποδείχθηκε τεράστιας σημασίας, προσφέροντάς του και την πολυτέλεια να αναρωτηθεί σχετικά με την πραγματικότητα και τον κόσμο.
Μέχρι που μια προσωπική κρίση το 2006 τον έκανε να τα παρατήσει όλα, προσφέροντας στον εαυτό του ένα διάλειμμα και ξεκινώντας μια περιπλάνηση στην Αφρική αρχικά και αργότερα στην Ινδία, με σκοπό να «φρεσκάρει το μάτι» του, όπως συνηθίζει να λέει. Έτσι ξεκίνησε και η εμπλοκή του με τη φωτογραφία. Φωτογράφισε εγκαταλελειμμένους ανθρώπους στους δρόμους του Δελχί, στο Βαρανάσι, στη Βομβάη, σε κατάσταση απόλυτης ακύρωσης της ανθρώπινης υπόστασηής τους, αφημένους στη μοίρα και στα χέρια του Θεού.
«Ένιωθα κι εγώ μια απόρριψη της μέχρι τότε ζωής μου, περίπου βρισκόμουν σε μια ταύτιση με αυτά τα παρατημένα κορμιά, με το φωτογραφικό μου θέμα εκείνης της περιόδου» θυμάται σήμερα. «Ξαφνικά η κάμερα αποτέλεσε το προσωπικό μου ταξίδι αυτοβελτίωσης», συμπληρώνει.
Μέχρι που χαμένος στην έρημο του Ρατζαστάν, κατά την περίοδο ενός πολύχρωμου θρησκευτικού φεστιβάλ, ένιωσε μια γλυκιά νοσταλγία για την πατρίδα που είχε αφήσει πίσω. Και ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που μια επαγγελματική πρόταση από το Παρίσι και τον Dior τον έφερε πίσω στην Ευρώπη και τη μόδα. Έκτοτε ζει στη γαλλική πρωτεύουσα και εργάζεται ως υπεύθυνος στον τομέα δερμάτινων ειδών του διάσημου οίκου.
Κατά την περίοδο της πρώτης καραντίνας, την άνοιξη του 2020, παγιδευμένος όπως όλοι μας μέσα στο σπίτι του, ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα σειρά φωτογραφιών με μοντέλα του τα λουλούδια. Τα ανθοπωλεία ήταν τα μόνα ανοιχτά μαγαζιά εκείνη την εποχή, λόγω των κηδειών όσων πέθαιναν από κορωναϊό.
— Παράλληλα με τη μόδα, η φωτογραφία αποτελεί για σένα μια δραστηριότητα καλλιτεχνικής έκφρασης. Μίλησέ μου για τις αναζητήσεις που σε έφεραν μέχρι το τωρινό σου πρότζεκτ.
Η προηγούμενή μου σειρά, που κατά κάποιον τρόπο σχετίζεται με τις φωτογραφίες που τράβηξα στην Ινδία, έχει τίτλο «Episodes (without a real order)» είχε να κάνει με θραύσματα ζωής, άνθρωποι σε προσωπικές τους στιγμές, στιγμές που κατέγραφα με την κάμερά μου εν αγνοία τους, χωρίς να φαίνονται τα πρόσωπά τους.
Οι προσωπικές τους στιγμές, συνήθως μέσα στα σπίτια τους, μέσα από τα παράθυρά τους, αποσπώντας ένα είδος αισθησιασμού από αυτούς. Ήταν το αποτέλεσμα μιας έρευνας που κράτησε τέσσερα χρόνια. Η δουλειά που παρουσιάζω τώρα με τα λουλούδια σχετίζεται άμεσα με εκείνο το πρότζεκτ, καθώς ένιωθα κατά το πρώτο lockdown ότι τα σώματα όλων μας βρισκόντουσαν σε μια κατάσταση εγκλεισμού στον προσωπικό μας χώρο που ήταν μεν το σπίτι μας αλλά που είχε γίνει πια για μας σχεδόν φυλακή.
— Πώς οδηγήθηκες σε αυτό;
Το lockdown ήρθε να με βγάλει από μια κρίση δημιουργικότητας που περνούσα εκείνη την περίοδο. Βρήκα στη βιβλιοθήκη μου ένα εγχειρίδιο σχετικά με την ιαπωνική πρακτική ερωτικού δεσίματος shibari κι άρχισα να πειραματίζομαι με κόμπους επάνω σε λουλούδια. Ήμουν μόνος μου, δεν είχα κανέναν άλλον να δέσω, και αναγκαστικά, καθώς τα ανθοπωλεία ήταν ανοιχτά και μπορούσα να προμηθευτώ λουλούδια, το έκανα με τουλίπες, ζέρμπερες και κρίνα.
Ένα ανθρώπινο κορμί, αν το δέσεις, υπόκειται σε ένα είδος υποταγής. Στο shibari έχει ενδιαφέρον πώς αντιδράει το σώμα, τι συναισθήματα εκφράζει. Εφαρμόζοντας το σε λουλούδια, ξαφνικά αποκαλύφθηκε ένας απρόσμενος αισθησιασμός, μια περίεργη σεξουαλικότητα.
— Θα έλεγες ότι το shibari είναι μια ανομολόγητη μόδα στην κρυφή ζωή των Παριζιάνων;
Όχι απαραίτητα. Τα περισσότερα που γνωρίζουμε σχετικά με το shibari προέρχονται από τον Αράκι, άνθρωποι που δένουν άλλους ανθρώπους. Αλλά και στον δικό μας πολιτισμό, δεν θα λέγαμε ότι οι δεσμοί μεταξύ μας, κάθε τύπου, ερωτικοί, επαγγελματικοί, κοινωνικοί, αποτελούν ένα είδος δεσίματος; Είναι σαν μέρος της φύσης μας, κι όταν βρεθούμε μπροστά σε μια ανάλογη συνθήκη, όπου κάποιος δένει έναν άλλον, αποδεικνύεται συναρπαστικό, εμπεριέχει έναν εκστασιασμό, ακόμα κι αν περιέχει βία.
— Η βία αποτελεί μάλλον προϋπόθεση του άλλου βιβλίου από το οποίο πήρες ιδέες, του «Hojōjutsu» που είναι εγχειρίδιο πολεμικών τεχνών.
Ναι, δεν στάθηκα πολύ σε αυτό, γιατί όσο και αν περιέχει υψηλή αισθητική, εφαρμοζόταν περισσότερο για βασανιστήρια. Νομίζω επηρεάστηκα περισσότερο από ένα άλλο βιβλίο που είχα στη διάθεση μου, το «The Japanese way of thinking», όπου αποκαλύπτονται υπέροχες περιγραφές και μυρωδιές και πλευρές σχετικά της ιαπωνικής παράδοσης. Πραγματική πηγή για γνώση και σκέψη. Νομίζω ότι από εκεί πήρα τις περισσότερες ιδέες για τις φωτογραφίες μου.
— Φωτογραφίες όπου λουλούδια, χάρη στον τρόπο που τα έδεσες και «συνομιλούν» μεταξύ τους, βγάζουν μια «ανθρωπίλα» και μια απίστευτη σεξουαλικότητα.
Αρχικά μοιάζουν αθώα, αλλά πράγματι οι κόμποι μέσα από τους περιορισμούς φέρνουν στην επιφάνεια έναν αισθησιασμό, μαζί με υγρασία και ρευστότητα. Το πρότζεκτ μου αυτό έχει να κάνει με την ομορφιά και τη χειραγώγηση. Την ιδέα που αποκόμισα μέσα από μια έρευνα πως η ομορφιά μπορεί να μας περιορίσει. Έχω καταλήξει ότι όταν περιορίζεις το σώμα σου, η δύναμη του αισθησιασμού εκτοξεύεται.
Leonardo Pucci - «Flowers»
Crux Galerie, Σέκερη 4, Κολωνάκι, 2130458911
Έως 31 Δεκεμβρίου
