Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
0
 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
O Faggiano και οι γιοί του την περίοδο της ανασκαφής

Το μόνο που ήθελε ο Luciano Faggiano όταν αγόρασε το κτίριο στη Via Ascanio Grandi 65 στο Λέτσε ήταν να ανοίξει τρατορία. Το μόνο πρόβλημα ήταν η τουαλέτα. Σύμφωνα με το νόμο έπρεπε να υπάρχει σχέδιο της αποχέτευσης. Έτσι ο κ. Faggiano, «στρατολόγησε» τους δυο γιούς του για να τον βοηθήσουν να σκάψει μια τάφρο και να διερευνήσει τις συνδέσεις της αποχέτευσης. Επίσης να βρει σε ποιό σημείο υπήρχε σπασμένη σωλήνα. Ο ίδιος προέβλεψε ότι η δουλειά αυτή θα κρατούσε μια εβδομάδα.

 

Αλλά έπεσε κάπως έξω στους υπολογισμούς του. Η αναζήτησή του για σωλήνα αποχέτευσης,  η οποία ξεκίνησε το 2000, έγινε μια οικογενειακή εμμονή και μια ιστορία γεμάτη απίστευτες ανακαλύψεις. Αποκαλύφθηκαν τα ίχνη ενός ολόκληρου κόσμου: ένας τάφος του 7ου π.Χ. αιώνα, μια ρωμαϊκή σιταποθήκη, ένα παρεκκλήσι Φραγκισκανών και χαρακτικά από Ναΐτες ιππότες. Η τρατορία του μετατράπηκε στην ουσία σε ένα μουσείο με λείψανα που διατρέχουν πολλές περιόδους της ιστορίας, μέσα σε υπόγειους διαδρόμους και πολλά δωμάτια.

Η αναζήτησή του ιδιοκτήτη μιας τρατορίας για τη σωλήνα της αποχέτευσης, έγινε μια οικογενειακή εμμονή και μια ιστορία γεμάτη απίστευτες ανακαλύψεις. Αποκαλύφθηκαν τα ίχνη ενός ολόκληρου κόσμου: ένας τάφος του 7ου π.Χ. αιώνα, μια ρωμαϊκή σιταποθήκη, ένα παρεκκλήσι Φραγκισκανών και χαρακτικά από Ναΐτες ιππότες.

 

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
O Faggiano και οι γιοί του την περίοδο της ανασκαφής

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
Ευρήματα των ανασκαφών

Η Ιταλία είναι μια κοιτίδα της ιστορίας με αυτοκρατορίες και αρχαίους πολιτισμούς χτισμένοι ο ένας πάνω στα απομεινάρια του προηγούμενου "σαν στρώσεις κέικ". Οι αγρότες στις γύρω περιοχές εξακολουθούν να ξεθάβουν δείγματα της ετρουσκικής κεραμικής ενώ οργώνουν τα χωράφια τους. Σε όλους άλλωστε είναι γνωστό ότι εξαιτίας του υπόγειου πλούτου εδώ και χρόνια παρεμποδίζονται ακόμα και τα σχέδια του υπόγειου μετρό της Ρώμης. Το Λέτσε έχει υπάρξει ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της Μεσογείου. Στη «φτέρνα» της Ιταλίας, ήταν ένα μέρος περιζήτητο για τους εισβολείς. Έλληνες, Ρωμαίοι, Οθωμανοί, Νορμανδοί, Λομβαρδοί άφησαν το αποτύπωμά τους. Για αιώνες μια μαρμάρινη στήλη του πολιούχου του Λέτσε Sant'Oronzo, βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της πόλης μέχρις ότου ανακαλυφθεί ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο ακριβώς από κάτω. Το άγαλμα μεταφέρθηκε ώστε να μπορεί να ανασκαφεί το αμφιθέατρο.

Ο ιστορικός και συγγραφέας Mario De Marco, που ασχολείται με το Λέτσε, σημειώνει ότι σύμφωνα με το μύθο τα πρώτα «στρώματα» της πόλης είναι από τα ομηρικά χρόνια, ενώ παράλληλα τονίζει το πόσο δελεαστική ήταν η πόλη για τους εισβολείς με την προοπτική της λεηλασίας. "Κάθε ένας από αυτούς τους πληθυσμούς ήρθε και άφησε ένα ίχνος", συμπληρώνει.

Ο Severo Martini, ένα μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου, δήλωσε ότι τα αρχαιολογικά λείψανα κάνουν αρκετά τακτικά την «εμφάνισή τους» και αποτελούν αληθινό πονοκέφαλο για τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Ένα έργο για την κατασκευή ενός εμπορικού κέντρου έπρεπε να επανασχεδιαστεί μετά την ανακάλυψη ενός αρχαίου ρωμαϊκού ναού κάτω από το χώρο της του ήδη σχεδιασμένου πάρκινγκ. «Κάθε φορά που ανοίγουμε μια τρύπα, βγαίνουν αιώνες ιστορίας», λέει.

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
Το μουσείο Faggiano σήμερα

Χωρίς να το πουν στη Μamma!

Στην περίπτωση της οικογένειας Faggiano τώρα: το μόνο που ήθελαν ήταν να κάνουν ένα εστιατόριο και να κατοικήσουν τον πρώτο όροφο. Από τα τρία παιδιά του, μόνο ο ένας ζούσε μαζί τους. Ο μεγαλύτερος έκανε σπουδές κινηματογράφου στη Ρώμη και ο άλλος φοιτούσε στο κολέγιο.

Η μια εβδομάδα που είχε ζητήσει από τους γιούς του πέρασε γρήγορα καθώς ανακάλυψαν ένα ψευδο-δάπεδο κάτω από το οποίο αποκαλύφθηκε ένας όροφος από μεσαιωνική πέτρα, ο οποίος με τη σειρά του οδήγησε σε ένα τάφο από την εποχή των Messapis οι οποίοι ζούσαν στην περιοχή αιώνες πριν από τη γέννηση του Ιησού. Σύντομα, η οικογένεια ανακάλυψε ένα θάλαμο που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση σιτηρών από τους αρχαίους Ρωμαίους, και στο υπόγειο του ένα μοναστήρι Φραγκισκανών, όπου οι μοναχές προετοίμαζαν τα σώματα των νεκρών.

Οι άντρες δεν είπαν τίποτα στη γυναίκα του σπιτιού, τη μητέρα τους και σύζυγο του  Faggiano, Άννα –Μαρία, αλλά εκείνη κατάλαβε ότι οι δουλειές είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτό που είχαν προβλέψει. Τα μπάζα που έβγαζαν από το σκάψιμο έγιναν αντικείμενο περιέργειας για τους γείτονες που κάλεσαν την αστυνομία. Όταν έφτασαν οι αρμόδιοι, απαγόρευσαν στον  Faggiano τη συνέχιση των ανασκαφών με το επιχείρημα ότι δεν ήταν εγκεκριμένες. Μετά από ένα χρόνο επετράπη να συνεχίσει τις ανασκαφές του με την προϋπόθεση ότι οι υπάλληλοι της πολιτιστικής κληρονομιάς θα παρατηρούσαν το έργο. Ένας υπόγειος θησαυρός είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται. Αρχαία αγγεία, ρωμαϊκά λατρευτικά μπουκάλια, ένα αρχαίο δαχτυλίδι με χριστιανικά σύμβολα, μεσαιωνικά αντικείμενα, κρυμμένες τοιχογραφίες.

 

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
Το μουσείο Faggiano σήμερα

 

Ένας αξιωματούχος του Ιταλικού Υπουργείου πολιτιστικής κληρονομιάς δήλωσε ότι το σπίτι του Faggiano «έχει στρώματα που είναι αντιπροσωπευτικά του συνόλου σχεδόν της ιστορίας της πόλης, από τους Ρωμαίους και τα μεσαιωνικά  έως τα βυζαντινά χρόνια". Οι αρχές της πόλης τον άφησαν να συνεχίσει τη δουλειά του με τους γιούς του και την εκτενή έρευνα στα υπόγεια του σπιτιού του. Το σπίτι είχε γίνει η λευκή του φάλαινα, η εμμονή και το όνειρό του.

 

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
Το μουσείο Faggiano σήμερα

 

Σήμερα το κτίριο είναι το Μουσείου Faggiano, ένας ανεξάρτητο αρχαιολογικό μουσείο που έχει εγκριθεί από τις αρχές του Λέτσε. Μεταλλικά κλιμακοστάσια επιτρέπουν στους επισκέπτες να κατέβουν στους υπόγειους θαλάμους, ενώ τμήματα του δαπέδου από γυαλί υπογραμμίζουν τα ιστορικά στρώματα του κτιρίου.

Ο κύριος  Faggiano είναι πλέον ικανοποιημένοι με το μουσείο του, αλλά ο ίδιος δεν έχει ξεχάσει την τρατορία που ήθελε να ανοίξει. Αγόρασε ένα άλλο μαγαζί και προγραμμάτισε να το ανοίξει με την προϋπόθεση ότι δε θέλει καμία ανακαίνιση. Ο ίδιος δε θέλει να ακουμπήσει ξανά φτυάρι.

 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
Το μουσείο Faggiano σήμερα
 Ένα μουσείο που ξεκίνησε επεισοδιακά από μια σπασμένη σωλήνα Facebook Twitter
Το μουσείο Faggiano σήμερα
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Είσαι ό,τι φοράς», μια έκθεση για την τέχνη και το ρούχο στον 21ο αιώνα

Εικαστικά / «Είσαι ό,τι φοράς» και ό,τι φοράς ίσως είναι τέχνη

Με επίκεντρο το έργο της Σοφίας Κοκοσαλάκη, η έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη φέρνει σε δημιουργικό διάλογο 32 Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες και σχεδιαστές, προτείνοντας τη μόδα ως μορφή τέχνης, στάση ζωής και πολιτισμική δήλωση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Πότε θα προλάβουμε να δούμε τόσες εκθέσεις;

Εικαστικά / Πότε θα προλάβουμε να δούμε τόσες εκθέσεις;

Αληθινή πoπ αρτ από τον πρωτοπόρο Τομ Γουέσελμαν, ποίηση με νέον από τον Stephen Antonakos, τα λησμονημένα αλλά αριστουργηματικά έργα της Αλεξάνδρας Χρήστου. Όλες οι εκθέσεις εικαστικών που έχουν εγκαίνια τώρα και αξίζουν την προσοχή σας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο Βαγγέλης Γκόκας ανακαλύπτει τη ζωγραφική ξανά

Εικαστικά / Βαγγέλης Γκόκας: «Αυτό που πρέπει να μείνει στο τέλος είναι μια συγκίνηση»

Μπορεί να σταθεί σε ένα μήλο, σε ένα αχλάδι πολλές μέρες, δουλεύει σε οικείες επιφάνειες, όχι στο παγωμένο λευκό του τελάρου και έχει πάντα τον θεατή στο μυαλό του. Στη νέα του έκθεση δείχνει μικρά έργα που έχουν περάσει άπειρα στάδια και αποτυπώνουν μια κατάσταση που δεν τελειώνει.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσο ζούσε η ζωγραφική της δεν εκτιμήθηκε. Τώρα θριαμβεύει

Αλεξάνδρα Χρήστου / Όσο ζούσε η ζωγραφική της δεν εκτιμήθηκε. Τώρα θριαμβεύει

Η Αλεξάνδρα Χρήστου δεν κατόρθωσε όσο ήταν εν ζωή να δει τους πίνακές της σε μια γκαλερί. Τα θέματά της, μια μοναδική καταγραφή των ανθρώπων του περιθωρίου, ήταν απαγορευτικά. 16 χρόνια μετά τον θάνατό της, πήραν τη θέση που τους αξίζει με εκθέσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα. Αυτή είναι η ιστορία της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χλόη Ακριθάκη: Φωτογράφος. Γεννήθηκε στο Βερολίνο, ζει στα Εξάρχεια.

Οι Αθηναίοι / Χλόη Ακριθάκη: «Θαύμαζα τον πατέρα μου, κάποιες φορές τον αμφισβήτησα»

Μεγάλωσε δίπλα σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους ενώ από την ηλικία των 8 έζησε το θρυλικό εστιατόριο της μητέρας της, το Fofi's Bar στο Βερολίνο. Είναι φωτογράφος και ακόμα θυμάται τον Χέλμουτ Νιούτον να της λέει στα πρώτα της βήματα «Τι κάθεστε και διαβάζετε; Βγείτε έξω, ζήστε». Η Χλόη Ακριθάκη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο Μιχάλης Κιούσης ζωγραφίζει ανθρώπινες φιγούρες σε αφρικανικά τοπία

Εικαστικά / Η αγάπη του Μιχάλη Κιούση για την Αφρική φαίνεται στα έργα του

Στην τρίτη προσωπική του έκθεση με τίτλο «The spaces in between», ο μυστικισμός, ο ανιμισμός και ο θρησκευτικός συμβολισμός συνυπάρχουν και συγκρούονται σε συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων που δημιουργούν έναν δικό του κόσμο, αναγνωρίσιμο και γεμάτο χρώματα.
M. HULOT
Stephen Antonakos, ο καλλιτέχνης που έκανε ποίηση με νέον

Εικαστικά / Stephen Antonakos, ο καλλιτέχνης που έκανε ποίηση με νέον

Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη τιμά τον σπουδαίο εικαστικό με μια μεγάλη έκθεση που φέρνει το έργο του σε δημιουργικό διάλογο με κορυφαίες μορφές της διεθνούς πρωτοπορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΕΠΕΞ Έξι χώροι τέχνης των Εξαρχείων ενώνουν τις δυνάμεις τους με θέμα το νερό

Εικαστικά / Έξι γκαλερί των Εξαρχείων, έξι εκθέσεις για το νερό

Μια διαδρομή σε έξι χώρους τέχνης μέσα από τα έργα 46 καλλιτεχνών/καλλιτέχνιδων διαμορφώνει μια συνολική εμπειρία που αναδεικνύει το κέντρο της πόλης σε τόπο παραγωγής, συνομιλίας και πνευματικής κίνησης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«The End»: Το εμβληματικό έργο του Νίκου Αλεξίου εκτίθεται ξανά

Εικαστικά / «The End»: Το εμβληματικό έργο του Νίκου Αλεξίου εκτίθεται ξανά

Η γκαλερί Ζουμπουλάκη οργανώνει μια έκθεση τιμώντας τον πρόωρα χαμένο καλλιτέχνη, στην οποία θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε την εμβληματική εγκατάσταση που μας εκπροσώπησε το 2007 στην Μπιενάλε της Βενετίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Diriyah Biennale 2026: Ράπερ, αραβικό χιπ χοπ και σύγχρονη τέχνη

Αποστολή στο Ριάντ / Diriyah Biennale 2026: Ράπερ, αραβικό χιπ χοπ και σύγχρονη τέχνη

Η LiFO ταξίδεψε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας για την 3η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Ντιρίγια. Από τις μνήμες της προσφυγιάς έως τα σύγχρονα εικαστικά τοπία, η φετινή διοργάνωση εξερευνά την κίνηση ως θεμελιώδη εμπειρία της εποχής μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Επιτύμβιο του Νίκου Στεφάνου

Guest Editors / Επιτύμβιο του Νίκου Στεφάνου

Mε αφορμή το έργο του «Νεκρή φύση σε άσπρο τραπέζι», θυμόμαστε τον σπουδαίο εικαστικό που χάθηκε πριν από μερικούς μήνες, τον τρόπο που τα τοπία του υπαινίσσονται την πραγματικότητα, χωρίς να υπενθυμίζουν τον χυδαίο χαρακτήρα της.
Ν. Π. ΠΑΪ́ΣΙΟΣ
Μια αποκαλυπτική επιστολή του Γιάννη Τσαρούχη από το μακρινό 1951

Εικαστικά / «Υπέροχη κόλαση, η Αθήνα»: Μια αποκαλυπτική επιστολή του Γιάννη Τσαρούχη από το 1951

Ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος γράφει από το Παρίσι στη φίλη του και ζωγράφο Ελένη Σταθοπούλου για την εμπειρία της έκθεσής του στην Πόλη του Φωτός, τονίζοντας τη νοσταλγία του για την «υπέροχη κόλαση, την Αθήνα».
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι «Άηχοι διάλογοι» του Νίκου και του Γιώργου Χουλιαρά

Εικαστικά / Μια έκθεση φέρνει κοντά το έργο του Νίκου και του Γιώργου Χουλιαρά

Τα έργα των δύο Ηπειρωτών δημιουργών παρουσιάζονται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων με τον τίτλο «Άηχοι Διάλογοι». Παρότι οι καλλιτεχνικές τους διαδρομές αποκλίνουν, ένα κοινό ρεύμα τις διαπερνά, επιτρέποντας μια διακριτική αλλά ουσιαστική «συνομιλία» ανάμεσά τους.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ