Ο Oδυσσέας Θεoδωράτος ξεκίνησε να κάνει manga από τα δεκαέξι, όταν είδε anime για πρώτη φορά στη ζωή του. Σήμερα, στα είκοσι ένα του, έχει αφοσιωθεί στη γιαπωνέζικη αυτή τέχνη. Είναι μία από τις πιο δύσκολες σκηνές στον τομέα των κόμικ ‒ είναι σχεδόν ακατόρθωτο να επιβιώσεις σε αυτήν αν δεν κατάγεσαι από την Ιαπωνία.
Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει, όπως μου λέει ο Οδυσσέας. «Παρόλο που τα τελευταία χρόνια η σκηνή των anime έχει γίνει πιο φιλική προς τους καλλιτέχνες της Δύσης, παραμένει δύσκολη η κατάσταση. Αν δεν είσαι Ιάπωνας και θέλεις να κάνεις όνομα στον χώρο των manga, θα πρέπει να είσαι έτοιμος, ψυχολογικά και σωματικά, να αφιερώσεις κάθε λεπτό της ζωής του στην τέχνη αυτή. Ακριβώς όπως κάνουν οι μεγάλοι mangaka της Ιαπωνίας».
Ο ίδιος δεν το βάζει κάτω. Έχει διακριθεί σε διάφορους διαγωνισμούς στο εξωτερικό, όπως τα μηναία Manga Awards του Shounen Shoujo, ενώ ήταν ανάμεσα στους φιναλίστ του Kyoto International Manga Contest. Η τελευταία του δουλειά είναι το Tomahawk Angel, που δημοσιεύεται εβδομαδιαία στο Webtoon, την κορεατική πλατφόρμα για κόμικ. Από τις πρώτες δύο εβδομάδες έχει καταφέρει να κάνει 40.000 views, που συνεχώς ανεβαίνουν.
Η υπόθεσή του διαδραματίζεται το 2050 στην Αθήνα. Η ηρωίδα του είναι ένα κορίτσι που ζει σε έναν δυστοπικό κόσμο, στα πρόθυρα της καταστροφής λόγω της κλιματικής αλλαγής. «Και σαν να μην είναι αυτό αρκετό, με έναν μυστηριώδη τρόπο έχει κατακλυστεί από τέρατα άγνωστης προέλευσης. Η καταστροφή του κόσμου, σε συνδυασμό με τέρατα, είναι η ιστορία που πάντοτε ήθελα να γράψω. Είναι ο κόσμος μέσα στον οποίον θα ήθελα να υπάρξω. Φυσικά, δεν θέλω να καταστραφεί ο κόσμος και να γεμίσει τέρατα ο τόπος» προσθέτει ο Οδυσσέας.
Όλοι κρύβουμε μέσα μας πράγματα που θέλουμε να εκφράσουμε και τα κόμικ αποτελούν, εκτός από έναν τρόπο αφήγησης, έναν τρόπο επικοινωνίας, κάτι που χρειαζόμαστε εδώ, στην Ελλάδα, πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή. Όλοι έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια και περισσότερα κόμικ σημαίνει περισσότερο χρώμα στη ζωή μας.
«Ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι να γίνει anime ή σειρά στο Netflix. Ήταν ένας λόγος που αποφάσισα να το δημοσιεύσω στο Webtoon, επειδή αυτή η πλατφόρμα είναι η ιδανικότερη για νέους καλλιτέχνες, καθώς το κοινό εκεί είναι πολύ μεγάλο και πολύ φιλικό.
Το επόμενο πράγμα που θέλω να καταφέρω είναι να μπω στα Webtoon Οriginals. Τα Webtoon Originals είναι τα πιο πετυχημένα κόμικ στην πλατφόρμα του Webtoon και αρκετά γίνονται anime ή σειρές. Για να γίνει αυτό, πρέπει να συνεχίσω να βγάζω ένα κεφάλαιο κάθε βδομάδα. Aργότερα σχεδιάζω να βγάλω το Tomahawk Angel σε μορφή βιβλίου. Ιδανικά, θα ήθελα να εκδοθεί από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο στην Ιαπωνία, αλλά αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο να γίνει».
Ο Οδυσσέας μού μιλάει για την απόφασή του να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, ένα πάθος που ξεκίνησε από την ηλικία των τεσσάρων και δεν το άφησε ποτέ.
«Ήμουν πάντα κάπως κλειστός ως παιδί και μου ήταν δύσκολο να εκφραστώ και να επικοινωνήσω με τους συμμαθητές μου στο σχολείο, κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω πολλούς φίλους στα παιδικά μου χρόνια. Αυτό με επηρέασε αρκετά, γιατί γενικά ένιωθα πολύ μόνος και πολλές φορές σκεφτόμουν σκοτεινά πράγματα, είχα περίεργες φαντασιώσεις. Ωστόσο, χαίρομαι που όλα αυτά τα κράτησα μέσα μου, γιατί αργότερα αυτό έγινε το “καύσιμο” που χρειάστηκα για να δημιουργήσω τα manga που δημιουργώ σήμερα.
Πλέον είμαι πιο χαρούμενος από ποτέ. Στην αρχή, είχα άλλα σχέδια, να γίνω αρχιτέκτονας ή ζωγράφος, όμως όλα αυτά άλλαξαν όταν στα δεκαέξι ανακάλυψα την τέχνη των γιαπωνέζικων κόμικ. Είδα το Death Note και το Tokyo Ghoul και αμέσως πήγα και αγόρασα τα manga. Από τότε η ζωή μου άλλαξε για πάντα, επειδή κάθε λεπτό που είμαι ξύπνιος ζωγραφίζω manga χωρίς διακοπή.
Τώρα, πλέον, δεν ασχολούμαι με τίποτε άλλο πέρα από αυτό και κάτι που ήταν ένα απλό πάθος για ζωγραφική, τώρα έχει γίνει ο κύριος λόγος για τον οποίο ζω. Όταν ζωγραφίζω manga, η ζωή μου έχει νόημα, γι’ αυτό έχω αποφασίσει να ασχοληθώ επαγγελματικά και να δώσω το 100% του εαυτού σε αυτή την τέχνη. Δεν έχω κάποιο plan b. I’m going all the way with this.
Τα σκίτσα του Tokyo Ghoul ειδικά ήταν το πιο εντυπωσιακό πράγμα που είδα ποτέ, ό,τι πιο εκφραστικό. Ο καλλιτέχνης που έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο στον τρόπο που σχεδιάζω ήταν ο Sui Ishida, μετά ο Takeshi Obata (του Death Note), ο Hajime Isayama (του Attack on Titan) και ο Yusuke Murata (του One Punch Man).
Έχω μελετήσει τον τρόπο σχεδίασης πολλών καλλιτεχνών, αλλά αυτοί οι τέσσερις είναι οι πιο σημαντικοί για μένα. Θεματικά, έχω επηρεαστεί όχι μόνο από άλλα manga/anime άλλα και από ταινίες κυρίως, όπως το Αlien franchise, το Τhing, το Μaze Runner και ταινίες zombie. Όπως φαίνεται, τείνω πιο πολύ προς το horror genre και το post-apocalyptic. Θεωρώ αυτά τα είδη ταινιών τα πιο συναρπαστικά, επειδή πάντα με κάνουν να σκέφτομαι τι θα έκανα εγώ εκείνη τη στιγμή.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά για κάποιον λόγο πάντα που άρεσαν περισσότερο οι ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε μια γυναίκα, π.χ. στο Hunger Games ή στο Alita Battle Angel. Οι ηρωίδες μού φάνηκαν πολύ δυναμικές κι αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Έτσι κι εγώ ήθελα η δική μου ιστορία να έχει ως κύριο χαρακτήρα ένα δυναμικό κορίτσι που το κοινό θα αγαπούσε. Θα μπορούσα να διαλέξω ένα αγόρι, αλλά, τουλάχιστον εμένα, αυτό μου φαίνεται λίγο συνηθισμένο. Προσωπικά, νομίζω πως χωρίς τη Valerie ως πρωταγωνίστρια, η ιστορία του Tomahawk Angel δεν θα ήταν αυτό που είναι τώρα.
Τα κόμικ μάς χαρίζουν τη δυνατότητα να διηγηθούμε μια ιστορία με έναν μοναδικό τρόπο. Όλοι κρύβουμε μέσα μας πράγματα που θέλουμε να εκφράσουμε και τα κόμικ αποτελούν, εκτός από έναν τρόπο αφήγησης, έναν τρόπο επικοινωνίας, κάτι που χρειαζόμαστε εδώ, στην Ελλάδα, πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή. Όλοι έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια και περισσότερα κόμικ σημαίνει περισσότερο χρώμα στη ζωή μας.
Για την ώρα, δεν έχω μεγάλα κέρδη από αυτό που κάνω. Ζω με τον πατέρα μου, καθώς εκείνος είναι ο άνθρωπος που με στηρίζει τόσα χρόνια, μόνος του, χωρίς καμία βοήθεια. Ωστόσο, σιγά-σιγά αρχίζω να βλέπω αποτελέσματα. Ακολουθώντας αυτό που αγαπώ, ξέρω πως η επιτυχία κάποια στιγμή θα έρθει κι αυτό είναι θέμα χρόνου, όσο η προσπάθεια δεν σταματάει. Όσο έχω κυρίως τον πατέρα μου αλλά και την κοπέλα μου δίπλα μου, ξέρω πως μπορώ να συνεχίσω να προχωράω».
Μπορεί κανείς να διαβάσει το Tomahawk Angel ΕΔΩ.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
