ΩΣ ΕΝΑΝ ΒΑΘΜΟ θεωρείται ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις της γενιάς του, και της τηλεόρασης. Ο συμπρωταγωνιστής του στο «Succession», ο πολύ Βρετανός στους επαγγελματικούς τρόπους του Μπράιαν Κοξ, χαρακτήρισε «fucking annoying» την εμμονή του με τη Μέθοδο.
Ο Τζέρεμι Στρονγκ βραβεύτηκε με Emmy για τον ρόλο του Κένταλ Ρόι, γιου του μεγιστάνα/βασιλιά στη σαιξπηρική μαύρη κομεντί που τελειώνει με δόξα και τιμή αυτήν τη σεζόν, και ελπίζω πάντα να μεταφέρει τον μαγνητισμό και την προσήλωσή του στη μεγάλη οθόνη με κάθε ευκαιρία.
Τον συνάντησα στις Κάννες τον Μάιο του 2022 για την ταινία «Armageddon Time» που δυστυχώς δεν προβλήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες. Ο Στρονγκ ενσαρκώνει ουσιαστικά τον πατέρα του Τζέιμς Γκρέι στην αυτοβιογραφία του, που βαθύτερο στόχο έχει τη συθέμελη ανατίναξη της αμερικανικής δημοκρατίας, λίγο πριν έλθει ο ριγκανισμός. Αν και απαντά σε ερωτήσεις σχετικές με την ταινία, ο 43χρονος Βοστονέζος ηθοποιός αποκαλύπτει τον συσχετισμό μεταξύ προσωπικής μνήμης και υποκριτικής προσέγγισης.
«Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε φορά που προετοιμάζεις έναν ρόλο οφείλεις να κατασκευάσεις ένα όργανο που δεν έχει ξαναφτιαχτεί, ένα πνευστό που σκαρώνεις από το τίποτε, μαθαίνεις πώς να το παίζεις και μόνο τότε έχεις τα εφόδια να μπεις στο πλατό».
— Τι σημαίνει για εσάς μια πολυπρόσωπη οικογενειακή σκηνή; Πώς την αναλύετε, πώς την ερμηνεύετε και πόσο στηρίζεστε σε πραγματικές μαρτυρίες;
Μου αρέσουν πολύ οι οικογενειακές σκηνές γιατί δείχνουν τη συλλογικότητα της εστίας, όσο δυσλειτουργική κι αν είναι, αυτό το είδος της κακοφωνίας όπου ο ένας μιλάει πάνω στον άλλο κατά τη διάρκεια του δείπνου, σαν διαδήλωση γεμάτη σύγχυση, παρεξηγήσεις και τρυφερότητα και νεύρα που πετάγονται σαν ελατήρια στην αέρα.
Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε φορά που προετοιμάζεις έναν ρόλο οφείλεις να κατασκευάσεις ένα όργανο που δεν έχει ξαναφτιαχτεί, ένα πνευστό που σκαρώνεις από το τίποτε, μαθαίνεις πώς να το παίζεις και μόνο τότε έχεις τα εφόδια να μπεις στο πλατό. Όσο κι αν οι περιστάσεις σε περιορίζουν, καλό είναι να νιώθεις ελεύθερος πριν αναλάβεις έναν χαρακτήρα.
Στην περίπτωση που βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, δεν είμαι σίγουρος πως ότι κι αν σου πει κάποιος, όποια πληροφορία κι αν σου δώσει, θα σου φανεί χρήσιμη τελικά. Εσύ πρέπει να εντοπίσεις και να ξεκλειδώσεις τον «τόπο κατοικίας» αυτών των προσώπων. Αντλείς από πολλές πηγές, ανεξάρτητα από τα αληθινά γεγονότα. Η ακρίβεια, χρονολογική ή καταστασιακή, είναι σχετική.
— Σας είναι χρήσιμα δικά σας βιώματα;
Ο παππούς μου ήταν υδραυλικός. Ήταν Εβραίος και ονειρευόταν να ανοίξει ένα κατάστημα με σωλήνες. Μικρός ζούσα στο υπόγειο του σπιτιού του τα καλοκαίρια. Αισθανόμουν πολύ οικεία μαζί του, κάναμε πολλή συντροφιά, ήταν γλυκός μαζί μου και αρκετά σκληρός με τον πατέρα μου. Έχω μια σχεδόν προυστική ανάμνηση της μυρωδιάς από τη ναφθαλίνη στον χώρο του.
Ένα από τα πράγματα που συζητήσαμε με τον Τζέιμς Γκρέι ήταν το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» και πιο συγκεκριμένα το τελευταίο μέρος του, το «Από τη μεριά του Σουάν», και την επιθυμία του να κατανοήσει και να ανακτήσει τον χαμένο χρόνο. Γι’ αυτό και στο «Armageddon Time» ο διευθυντής φωτογραφίας Ντάριους Κόντι συνέλαβε το θέμα ως ιστορία φαντασμάτων και μας τοποθέτησε ως στοιχειά στην ατμόσφαιρα.
— Ενσαρκώνετε έναν σκληρό άνδρα που «σπάει» στην τελευταία σκηνή. Δικαιολογούνται τα πάντα σε έναν άνθρωπο που σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της κινηματογραφικής του εμφάνισης δείχνει το κακοποιητικό του πρόσωπο;
Θεωρώ πως είναι θεμελιώδες για έναν ηθοποιό να μην κρίνει τον χαρακτήρα που υποδύεται αλλά να βρει έναν βιώσιμο τρόπο να ταυτιστεί με τις ρίζες και τα κίνητρά του, και να τον καταλάβει. Εξαιτίας των συνθηκών που το καθορίζουν, ο Ίρβινγκ διαθέτει μια πεισματική θέληση για επιβίωση και ζει σε μια ανθρωποφαγική κοινωνία που προοικονομεί την Αμερική του Ρόναλντ Ρίγκαν και του Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό γνωρίζει και χρησιμοποιεί τα σχετικά εργαλεία για να αυτοσυντηρηθεί. Ωστόσο, συναισθηματικά παραμένει ανάπηρος. Δεν γνωρίζει πώς να εκφράζει ή να απορροφά την αγάπη. Δεν λέω πως δεν κρύβει αγάπη μέσα του, αλλά δεν ξέρει πώς να τη βγάλει προς τα έξω.
Δεν ξέρω εσείς πώς νιώθετε μέσα σας, αλλά προσωπικά αισθάνομαι συνισταμένη πολλών ανθρώπων που κατοικούν εντός μου. Στην τελευταία σκηνή, επειδή ο Ίρβινγκ βρίσκεται σε μια κατάσταση πόνου και χάους, ενεργοποιείται το απόθεμα τρυφερότητας που έκρυβε, κι αυτό δεν το θεωρώ καθόλου απροσδόκητο. Κατά βάθος, είναι ένα παιδί. Όταν είμαι μπροστά στην κάμερα το μόνο που κάνω είναι να προσπαθώ, αθόρυβα, να εργάζομαι σκληρά και να παίρνω ρίσκα.
