Ο ΠΕΔΡΟ ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ αποφεύγει τον πειρασμό του ρεβιζιονισμού και τιμά στο ακέραιο τον εμβληματικό τίτλο της εταιρείας του: το Strange Way of Life πραγματεύεται το el Deseo, την επιθυμία στα όρια της αμφίσημης λαγνείας που υπέβοσκε τόσα χρόνια στα κλασικά αμερικανικά γουέστερν, τη συντροφικότητα μεταξύ των cowboys που παρέμενε απαγορευτικά ανολοκλήρωτη και μόνο ο Ανγκ Λι έσκαψε βαθιά και ρομαντικά στο Μυστικό του Brokeback Mountain.
Τη δική του εκδοχή επί του θέματος, ο Αλμοδόβαρ την επιφυλάσσει για το φινάλε, ενός γεμάτου αγάπη φόρου τιμής στο πιο καθαρά αρσενικό είδος σινεμά, αφού έχει προηγηθεί μια κλιμακούμενη ένταση που δεν βασίζεται στον σωματικό ερωτισμό ή την σκηνογραφική έμφαση, αλλά στον κρουστό διάλογο ανάμεσα στους δυο Αμερικανούς πρωταγωνιστές.
25 χρόνια μετά το πρώτο τους φιλί, που ουσιαστικά εξελίχθηκε σε μια δίμηνη σεξουαλική περιπέτεια στο Μεξικό, ο Σίλβα (Πέδρο Πασκάλ) διασχίζει την έρημο για να συναντήσει τον σερίφη Τζέικ (Ίθαν Χοκ), και ξαναζούν τις παθιασμένες στιγμές της νεότητάς τους, αλλά με έναν σοβαρό αστερίσκο: ο γιος του Σίλβα έχει πιθανώς σκοτώσει την ερωμένη του και νύφη του Τζέικ, ο οποίος συνειδητοποιεί πως ο λόγος της επίσκεψης του παλιού εραστή του δεν είναι άδολος, αλλά κρύβει μια εύλογη, δεύτερη σκέψη. Η συνάντησή τους ξυπνά τη μνήμη του σώματος αλλά θολώνει τις προθέσεις, και η τελική μονομαχία δεν θα αργήσει.
Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο ημίωρο queer ρομάντσο από το δράμα του Λι. Ο Αλμοδόβαρ γύρισε ένα κανονικό γουέστερν, με τα βασικά στοιχεία ατόφια, τοποθετώντας τους καουμπόι του στο παραδοσιακό τους πλαίσιο – ο Τζον Γουέιν θα στριφογυρίζει στον τάφο του, αν υποθέσουμε πως δεν είχε καταλάβει τίποτε από τους κρυφούς συμβολισμούς του Τζον Φορντ.
Το ομότιτλο φάδο της Αμάλια Ροντρίγκεζ ακούγεται από την ανεπανάληπτη φωνή του Καετάνο Βελόζο, πάνω στο εύθραυστο, αγγελικό πρόσωπο του Μανού Ρίος, και το πράσινο της μέντας τζάκετ του Σίλβα, επιμελημένο όπως και όλα τα κοστούμια από τον Άντονι Βακαρέλο του Saint Laurent (του οίκου μόδας που υπέγραψε την παραγωγή) δίνουν απανωτά σήματα για ένα κρίσιμο ξεκαθάρισμα, με γούστο και αψάδα, σε μια τοποθεσία που ονομάζεται, ελέω Αλμοδόβαρ, Πικρό Ρυάκι.
Γιατί ο Ισπανός σκηνοθέτης αποφάσισε να πυκνώσει την πλοκή σε μια μικρού μήκους, τώρα που όλοι οι υπόλοιποι καταφεύγουν στο τηλεοπτικό άπλωμα; Διότι έτσι ήθελε, και αυτό ένιωσε πως θα τον απελευθέρωνε.
Η ίντριγκα παίρνει το ριμπάουντ από την πρόταση που έκανε ο Τζέικ Τζίλενχαλ στον Χιθ Λέτζερ, και την απαξιωτικά φοβισμένη απάντηση που έλαβε: «Και τι θα μπορούσαν να κάνουν δυο άνδρες σε ένα ράντσο!».
Τη δική του εκδοχή επί του θέματος, ο Αλμοδόβαρ την επιφυλάσσει για το φινάλε, ενός γεμάτου αγάπη φόρου τιμής στο πιο καθαρά αρσενικό είδος σινεμά, αφού έχει προηγηθεί μια κλιμακούμενη ένταση που δεν βασίζεται στον σωματικό ερωτισμό ή την σκηνογραφική έμφαση, αλλά στον κρουστό διάλογο ανάμεσα στους δυο Αμερικανούς πρωταγωνιστές, τον Πέδρο Πασκάλ με το θερμό πνεύμα και τον Ίθαν Χοκ με τη ζορισμένη, ασκητική αίσθηση του καθήκοντος.
Είναι άδικο που, λόγω του φορμάτ και της εκτός συναγωνισμού παρουσίας του στις Κάννες, το Strange Way of Life θα διεκδικήσει μόνο το Queer Palm. Και παραμένει άξιο απορίας, λόγω της διάρκειάς του, πώς θα παιχτεί στις αίθουσες ανά τον κόσμο.
