Ο Τζόνι και η Ζαν, κρίμα…

Jeanne Du Barry Facebook Twitter
Μια από τις προκλήσεις του «Jeanne Du Barry» είναι τα γαλλικά του Τζόνι Ντεπ, πώς τα προφέρει, αν πείθει ηχητικά.
0

Η Μαϊγουέν συγκινήθηκε, ο Τζόνι Ντεπ δάκρυσε, το πλήθος χάρηκε που τον ξαναείδε μετά από χρόνια και δίκες, τον εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσόντα σταρ που τελικά, ως εκ κινηματογραφικής ανατροπής της τελευταίας στιγμής, αθωώθηκε και διασώθηκε από το «τσουνάμι» που προκάλεσε η δικαστική διαμάχη με την Άμπερ Χερντ και το πέπλο καχυποψίας που του στοίχισε το πόστο του καπετάνιου στους Πειρατές της Disney.

Και μπορεί το Ποντίκι να το μετάνιωσε και να τον εκλιπάρησε να γυρίσει, αλλά εκείνος ύψωσε το μεσαίο και χαμογέλασε ξανά στις σειρήνες της Dior, υπογράφοντας το ακριβότερο συμβόλαιο που έχει ποτέ προταθεί σε άνδρα, για την κολόνια του, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το Eau Sauvage.

Η Γαλλία ανέκαθεν αγκάλιαζε στοργικά τον Τζόνι, ειδικά όποτε η Αμερική τον θεωρούσε πολύ εναλλακτικό για να τον πληρώνει όσα ήθελε. Οι Κάννες είχαν τοποθετήσει εντός διαγωνιστικού την ταινία που σκηνοθέτησε το 1997, το The Brave, με τον Μάρλον Μπράντο, σε μουσική Ίγκι Ποπ, που δεν είδε κανείς έκτοτε, γιατί ο Τζόνι έκρινε πως δεν αξίζει στο κοινό μετά τις αρνητικές κριτικές που δέχθηκε – δεν ήταν καλή η ταινία, βέβαια πάει καιρός, 25 χρόνια.

Το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς γνώρισε τη Βανέσα Παραντί και μετακόμισε στο Παρίσι. «Όμορφες γυναίκες, ωραίο κρασί, δεν βρίσκω λόγο να μην…», μου είχε απαντήσει όταν ακόμη φλέρταρε με την ιδέα να μείνει μόνιμα κοντά μας. 

Όταν μπουχτίζει από τη χυδαία συμπεριφορά των θυγατέρων του προς τη σπιτωμένη Ντι Μπαρί, ορμάει στο δωμάτιό τους και τις αγριοκοιτάζει χωρίς να αρθρώσει λέξη. Εκεί μας υπενθυμίζει πως μπορεί να μην είναι απλά ένα μελωμένο, ευγενικό, αιώνιο αγόρι, αλλά πολλά ακόμη, όταν το σενάριο το καλεί σε μια παραπάνω προσπάθεια.

Αλλά τα πράγματα άλλαξαν, όλοι γνωρίζουν τι περίπου συνέβη, και πλέον ο ημιακυρωμένος, και στα μάτια του μέλους της κριτικής επιτροπής, Μπρι Λάρσον, ακόμη υπό αίρεση, «γιος» του Τιμ Μπάρτον επιστρέφει με την εναρκτήρια ταινία του 76ου Φεστιβάλ Καννών, που δυστυχώς απέχει παρασάγγας από την αίσθηση που είχε προκαλέσει η κεντρική ηρωίδα, Ζαν Ντι Μπαρί, φημισμένη εταίρα και διαβόητη παλλακίδα του Λουδοβίκου του 15ου, αντίπαλος του παλατιού, ας πούμε εχθρός της Μαρίας Αντουανέτας, φυσικά όνειδος για την εκκλησία και ειρωνικά εχθρός του λαού, που ξέχασε την ταπεινή της καταγωγή, την έμπλεξε με τα αντιμοναρχικά αισθήματα της επανάστασης και την αποχαιρέτησε άδοξα στην γκιλοτίνα, όπως τον Δελφίνο και την Αυστριακή macaron lover του.

Το δράμα της Μαϊγουέν Λε Μπεσκό, η οποία έγινε γνωστή για τη φορτισμένη και φορτωμένη συμμετοχή της στις Κάννες με το Polisse, δεν μοιράζεται τις αισθητικές ανησυχίες της Σοφία Κόπολα, αντίθετα προτιμά τον κλασικισμό του Μπάρι Λίντον, τα αντικειμενικότερα πλάνα του, μια συμμετρία που σχολιάζεται από ένα αυστηρό voice over, ακριβώς όπως στην ταινία του Κιούμπρικ.

Η ίδια υποδύεται την Ντι Μπαρί, ως φιλομαθές, πολύ διαβαστερό και στωικό κορίτσι που από ένα σημείο κι έπειτα ξέρει ακριβώς τι πετάει και τι κρατάει από την άτιμη ζωή και συνηθίζει να αναζητά το χιούμορ, αντιδρώντας με πλατύ χαμόγελο στις προκλήσεις και τις κοροϊδίες. 

depp maiwenn Facebook Twitter
Ο Τζόνι Ντεπ και η Μαϊγουέν κατά την άφιξή τους στο κόκκινο χαλί των Καννών. Φωτ.: EPA/Guillaume Horcajuelo

Μια από τις προκλήσεις του Jeanne Du Barry είναι τα γαλλικά του Τζόνι Ντεπ, πώς τα προφέρει, αν πείθει ηχητικά. Ακόμη θυμάμαι τον Φατίχ Ακίν να διηγείται το παρ’ ολίγον πάθημά του στη Μαχαιριά. Τον είχαν συμβουλεύσει πως τα αρμενικά είναι εξαιρετικά δύσκολα να τα μιλήσει οποιοσδήποτε δεν τα γνωρίζει από παιδί. Οπότε, επειδή ήθελε έναν εμπορικό ηθοποιό, και είχε ήδη επιλέξει τον Ταχάρ Ραχίμ, τον έκανε βωβό στο σενάριο και ξεμπέρδεψε.

Όχι, δεν είναι άλαλος ο Λουί του Τζόνι, αν και «το κλέβει» έξυπνα ο Ντεπ: τα γαλλικά του είναι τίμια, στρατηγικά περιορισμένα και ρομαντικής εκφοράς, τρυφερά σαν εξομολόγηση, διανθισμένα με το βαθύ, νικοτινένιο, σκαστό γέλιο του.

Ο Αμερικανός ηθοποιός δήλωσε πως εμπνεύσθηκε τον ρόλο από τους αγαπημένους του ήρωες του βωβού, τον Μπάστερ Κϊτον και τον Τσάρλι Τσάπλιν. Βέβαια το ίδιο έχει κάνει και σε προηγούμενες ταινίες, ειδικά στον Μοναχικό Καβαλάρη του Γκορ Βερμπίνσκι, ως Τόντο.

Όταν μπουχτίζει από τη χυδαία συμπεριφορά των θυγατέρων του προς τη σπιτωμένη Ντι Μπαρί, ορμάει στο δωμάτιό τους και τις αγριοκοιτάζει χωρίς να αρθρώσει λέξη. Εκεί μας υπενθυμίζει πως μπορεί να μην είναι απλά ένα μελωμένο, ευγενικό, αιώνιο αγόρι, αλλά πολλά ακόμη, όταν το σενάριο το καλεί σε μια παραπάνω προσπάθεια. 

Ο Johnny και η Jeanne, κρίμα… Facebook Twitter
H σκηνοθεσία λειτουργεί ως αμπιγιέζ της πρωταγωνίστριας, σε μια φροντισμένη ενδυματολογική παραγωγή, με τη βοήθεια του οίκου Chanel, που παρακολουθεί το πρωτόκολλο σε βαθμό χασμουρητού και βαδίζει παράλληλα και μακρόθεν του σκανδάλου, ποτέ μέσα σε αυτό, δυναμικά, κοντινά, θερμά.

Ωστόσο, το σενάριο που συνέθεσε η Μαϊγουέν δεν προσθέτει τίποτε παραπάνω από όσα έχουμε δει ή διαβάσει για την πιο θεαματική περίπτωση στην ιστορία των αναρριχητών. Το «πλάσμα», όπως το αποκαλούσαν με βδελυγμία οι εχθρές της μέσα στο παλάτι, περιορίζεται σε μια εμφανώς καλοπροαίρετη και μόνο κατά τα λεγόμενα φιλήδονη θετική δύναμη μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον, που έφερε τα πάνω κάτω κυρίως στη μόδα, αλλά πουθενά αλλού.

Η σκηνοθεσία λειτουργεί ως αμπιγιέζ της πρωταγωνίστριας, σε μια φροντισμένη ενδυματολογική παραγωγή, με τη βοήθεια του οίκου Chanel, που παρακολουθεί το πρωτόκολλο σε βαθμό χασμουρητού και βαδίζει παράλληλα και μακρόθεν του σκανδάλου, ποτέ μέσα σε αυτό, δυναμικά, κοντινά, θερμά. Σαν ιστορικό travelogue, με τον Τζόνι επισκέπτη. 

Από τη χθεσινή βραδιά στη σάλα Lumière, οι καλύτερες σκηνές ήταν τα κλιπάκια της φιλμογραφίας του Ρούμπεν Έστλουντ, όταν τον παρουσίασαν για τη θέση του προέδρου της κριτικής επιτροπής, και του Μάικλ Ντάγκλας, λίγο πριν παραλάβει τον τιμητικό Χρυσό Φοίνικα.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νίκο Κολιούκο, τελικά είναι pretentious το τετράγωνο κάδρο του Ξαβιέ Ντολάν στο «Mommy»;

Η ταινία της ζωής μου / Νίκο Κολιούκο, είναι pretentious το τετράγωνο κάδρο του Ξαβιέ Ντολάν στο «Mommy»;

O νεαρός σκηνοθέτης που βραβεύθηκε στο φετινό Φεστιβάλ Καννών για τη μικρού μήκους ταινία του «Το χάος που άφησε πίσω της» περιγράφει την προσωπική του σύνδεση με τις ταινίες του Ξαβιέ Ντολάν και του Τζον Κασσαβέτη.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Ποιος ήταν ο Λάγκερφελντ πριν γίνει διάσημος;

Οθόνες / Ποιος ήταν ο Λάγκερφελντ πριν γίνει διάσημος;

Μέσα από ένα μοιραίο ερωτικό τρίγωνο στο Παρίσι των ‘70s, η σειρά «Becoming Karl Lagerfeld» μας κάνει, αν όχι να συμπαθήσουμε, να κατανοήσουμε τον Καρλ Λάγκερφελντ, παρακολουθώντας τον στα άσημα χρόνια του στη μόδα.
ΣΤΕΛΛΑ ΛΙΖΑΡΔΗ
Ανούκ Εμέ (1932-2024): Η βασίλισσα του ματαιωμένου έρωτα

Απώλειες / Ανούκ Εμέ (1932-2024): Η βασίλισσα του ματαιωμένου έρωτα

Έχοντας ως διαβατήριο την απίστευτη ομορφιά και την αθόρυβη μελαγχολία της, η απέριττη και αισθαντική ηθοποιός που πέθανε σήμερα στα 92 της, δεν διεκδίκησε ποτέ τον θρόνο της στο γαλλικό σινεμά.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Τα μυαλά που κουβαλάς

Οθόνες / Inside Out 2: Η Pixar δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη

Τα συναισθήματα, που αποτελούν τον βασικό άξονα αυτής της ριζοσπαστικής δραματικής κομεντί, αποτυπώνονται τόσο καθαρά και δημιουργικά, που συχνά ξεχνάς πως παρακολουθείς μια περιπέτεια στο κέντρο του εγκεφάλου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Δεν έχω δικαίωμα να σπάσω την αλυσίδα»: Η πιο διάσημη Παλαιστίνια ηθοποιός δεν ξεχνά

Οθόνες / «Δεν έχω δικαίωμα να σπάσω την αλυσίδα»: Η πιο διάσημη Παλαιστίνια ηθοποιός δεν ξεχνά

Η Χιάμ Αμπάς, γνωστή εσχάτως και από τον ρόλο της στο «Succession», μιλάει για την παλαιστινιακή εμπειρία και το ντοκιμαντέρ «Bye Bye Tiberias» που σκηνοθέτησε η κόρη της και ακολουθεί την πορεία της οικογένειάς της στην εξορία από τη Νάκμπα του 1948 μέχρι σήμερα.
THE LIFO TEAM