Succession 4
Όλα τελειώνουν κάποτε. Παρά τα ατέρμονα δράματα, τις δαιδαλώδεις ίντριγκες και τα ακόρεστα πάθη του όμως, το «Succession» εξαρχής μετέφερε μια αίσθηση μη τέλους. Η σειρά μπορεί να ολοκληρώθηκε αλλά ο (φαύλος) κύκλος της εξουσίας και του χρήματος δεν κλείνει και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο ακραίος πλούτος εμπεριέχει κάτι βαθιά αδρανές όσο και ανάλγητο. Όπως λέει στον Κένταλ η αδελφή του, λίγο πριν από την οριστική αυλαία, μιλώντας για το «βασίλειό» τους: «Είναι στοιχειωμένο και καταραμένο, και τίποτα δεν θα είναι εντάξει ποτέ ξανά, αλλά δεν πειράζει, συνέχισε να ζεις στη φούσκα σου».
Beef
Μια εξαιρετικά συναρπαστική στο ξετύλιγμά της σπουδή στο φάσμα του εσωτερικευμένου, εμφιαλωμένου θυμού (δίκαιου και άδικου), που άμα σκάσει μπορεί να τα πάρει όλα παραμάζωμα – μπορεί να γίνει αυτοσκοπός. Το τελευταίο επεισόδιο έχει πάρει τον τίτλο του («Φιγούρες Φωτός») από ένα απόσπασμα του Καρλ Γιουνγκ, το οποίο μπορεί και να κρύβει το δίδαγμα μιας σειράς που μόνο διδακτική δεν είναι: «Η φώτιση δεν έρχεται με το να φανταζόμαστε φιγούρες φωτός, αλλά με το να κάνουμε συνειδητό το σκοτάδι. Η δεύτερη διαδικασία όμως μπορεί να είναι δυσάρεστη, και συνεπώς καθόλου δημοφιλής».
The Curse
Από πού να ξεκινήσει και τι ακριβώς να γράψει δεν ξέρει κανείς γι’ αυτήν τη συγκλονιστικά φιλόδοξη και απολαυστικά ιδιοσυγκρασιακή σειρά που αποτελεί ίσως ό,τι πιο ιδιαίτερο έχουμε δει στο χαώδες τηλεοπτικό τοπίο τη φετινή χρονιά… Θα μπορούσε να πει ίσως ότι πρόκειται για μια αποθέωση του cringe που σε κρατά δεμένο και αμήχανο στη θέση σου, μια σύγχρονη σάτιρα με δόντια, για την υποκρισία, την εκμετάλλευση, τις ψευδαισθήσεις και τον ναρκισσισμό, που σε κάποιες στιγμές γίνεται απροσδόκητα συναισθηματική και συγκινητική, όταν δεν σε πηγαίνει σε περίεργα, σκοτεινά και σουρεάλ μέρη.
Barry 4
Μετά από τέσσερις κύκλους γεμάτους εξαίσιες ανατροπές, υπερβατικές καταστάσεις και κωμικοτραγικά απρόοπτα, η αριστουργηματική σειρά με τον Μπιλ Χέιντερ μπροστά και πίσω από την κάμερα ολοκληρώθηκε δυστυχώς, εξακολουθώντας να προκαλεί το ίδιο και μεγαλύτερο δέος ως το φινάλε. Παρά τις διαρκείς ανατροπές και τις αριστοτεχνικές μεταβολές τόνου, το τραύμα του κεντρικού ήρωα και οι τρόποι διαχείρισής του (μπορώ να γίνω κανονικός άνθρωπος έχοντας αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές;) παραμένει πάντα ο βασικός κινητήριος μοχλός μιας αφήγησης που σε κάποιο επίπεδο, παρά το σαρδόνιο και συχνά σπαρταριστό χιούμορ της, ανοιγόταν σε βαθιά νερά που προηγουμένως είχαν κολυμπήσει μόνο οι Sopranos.
The Bear 2
Όπως είχε σημειώσει και ο αείμνηστος Άντονι Μπουρντέν, «λίγα πράγματα μου φαίνονται πιο όμορφα από ένα μάτσο αγριεμένους μάγειρες με τατουάζ που στροβιλίζονται αναμεταξύ τους σαν μπαλαρίνες μια νύχτα Σαββάτου στην κουζίνα – μπορεί να είναι πιο "ανεβαστικό" από οποιαδήποτε ουσία ή από οποιαδήποτε οργανωμένη θρησκεία». Το The Bear πάντως χαλάρωσε (συγκριτικά) στο δεύτερο μέρος του και συγχρόνως ωρίμασε, αγγίζοντας την τελειότητα σε κάποια επεισόδια. Όπως το συγκλονιστικής έντασης (και διπλάσιας διάρκειας) έκτο, το οποίο αποτελεί ένα συνταρακτικό φλασμπάκ, διαρκεί λίγο πάνω από μια ώρα και λειτουργεί σαν αυτόνομη ταινία, εκθέτοντας τη συναισθηματική ραχοκοκαλιά της σειράς και αποσπώντας φοβερές ερμηνείες από επιφανείς γκεστ σταρ, με αποκορύφωμα το φοβερό tour de force της Τζέιμι Λι Κέρτις στον ρόλο της μάνας, που μοιάζει να ανακαλεί την Τζίνα Ρόουλαντς στο «Μια γυναίκα εξομολογείται».
Telemarketers
Telemarketers Documentary Series Trailer
Μπορεί ένα ντοκιμαντέρ να αποδώσει γλαφυρά όλες τις νοσηρές και ενοχλητικές πτυχές της μάστιγας που λέγεται telemarketing και συγχρόνως να εκθέσει την απύθμενη απληστία και τον εγκληματικό κυνισμό στυγνών κερδοσκόπων, την απάτη του φιλανθρωπικού fundraising αλλά και το «άβατο» που απολαμβάνει η αστυνομία ακόμα κι όταν αποκαλύπτεται η διαφθορά στους κόλπους της; Κι όλα αυτά με τη μορφή μιας κωμωδίας καταστάσεων –ή κωμωδίας «κολλητών»– που ψυχαγωγεί αλλά και συγκινεί; Το Telemarketers του HBO τα καταφέρνει όλα αυτά και με το παραπάνω καθώς αφηγείται την 20χρονη Οδύσσεια δύο περιθωριακών τύπων, που με μια κάμερα στο χέρι και ελάχιστη βοήθεια από οπουδήποτε αποφάσισαν να το παίξουν «Μάικλ Μουρ του φτωχού» και να αποκαλύψουν μια εξόφθαλμη απάτη, ένα απίστευτο σκάνδαλο και μια ασύστολη κομπίνα με θύματα απλούς κι αθώους ανθρώπους.
The Deepest Breath
The Deepest Breath | Official Trailer | Netflix
Αυτή η βαθιά αναπνοή που παίρνουν οι πρωταθλητές της ελεύθερης κατάδυσης πριν χαθούν στα σκοτεινά βάθη συχνά δεν φτάνει, όπως με τρόμο παρακολουθούμε να συμβαίνει ξανά και ξανά στο ντοκιμαντέρ του Netflix που συχνά μοιάζει να θολώνει επικίνδυνα τα όρια ανάμεσα στο σασπένς και τη χειραγώγηση του θεατή. Είναι όμως τόσο εντυπωσιακές οι υποβρύχιες λήψεις, τόσο έντονη η αγωνία και τόσο ζωντανό το ρομαντικό / τραγικό στόρι που αποτελεί τον θεματικό του κορμό, ώστε είναι αδύνατο να αντισταθείς, ακόμα κι όταν πλέον η αίσθηση της επικείμενης τραγωδίας είναι σχεδόν απτή, χωρίς να χρειαστεί να γκουγκλάρεις τι ακριβώς συνέβη στο ζευγάρι των υδρόβιων πρωταγωνιστών. Κρατάς κι εσύ την αναπνοή σου περιμένοντας την εξέλιξη.
Poker Face
Μετά το χωροχρονικό τριπ του «Russian Doll», η Νατάσα Λιόν επιστρέφει θεαματικά μ’ αυτήν εδώ την εξαιρετική αστυνομική σειρά από τον δημιουργό του «Knives Out» Ράιαν Τζόνσον, ο οποίος εξελίσσεται σε ιδανικό αλχημιστή και φορέα ανανέωσης τηλεοπτικών ειδών που έμοιαζαν παρωχημένα. Το Poker Face θυμίζει παλιά αστυνομική σειρά –από τον Κότζακ και τον Κολόμπο μέχρι τους Φάκελους Ρόκφορντ και τον Φυγά– παιγμένη όμως με μια σύγχρονη ευαισθησία και γυρισμένη με τα υψηλά στάνταρντ της χρυσής περιόδου του αμερικανικού σινεμά της δεκαετίας του ’70. Και με ιδανική πρωταγωνίστρια την Λιόν ως Τσάρλι, να μοιάζει με το γνωστό μποέμ - κουτσαβάκικο στυλ της σαν το τελευταίο πακέτο τσιγάρων σ’ έναν κόσμο ατμιστών.
The Fall of the House of Usher
Γνωστός και μη εξαιρετέος μετρ του τρόμου και της φαντασίας, ο Μάικ Φλάναγκαν μας παρέδωσε φέτος την πιο φιλόδοξη δημιουργία του – ένα εθιστικό κοκτέιλ τρόμου, μαύρου χιούμορ, οικογενειακού δράματος και κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, στο οποίο κατάφερε να χωρέσει όλο σχεδόν το έργο του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Ο τίτλος –και ο σκελετός της πλοκής– προέρχεται από την «Πτώση του Οίκου των Άσερ», αλλά στα οκτώ ωριαία επεισόδια παρελαύνουν χαρακτήρες και σπαράγματα που βρίσκονται διασκορπισμένα στις νουβέλες και στα ποιήματα του μεγάλου σκοταδόψυχου ρομαντικού, το έργο του οποίου αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων λογοτεχνικών ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία, ο «γοτθικός» τρόμος, η αλλόκοτη φαντασία. Μοτίβα σαν κι αυτά που στοιχειώνουν τις ιστορίες και τα ποιήματα του Πόε διατηρούν το μελοδραματικό και γκραν γκινιόλ μεγαλείο τους κατά τη μεταφορά τους σ’ αυτήν τη σύγχρονη εκδοχή που είναι γεμάτη από τωρινά πάθη (οργιαστικά πάρτι, συνθετικά ναρκωτικά, εικονικές πραγματικότητες), χωρίς να χάνεται η σύνδεση με το απόκοσμο, μεταφυσικό σύμπαν του Αμερικανού συγγραφέα.
Once Upon a Time in Northern Ireland
Είκοσι πέντε χρόνια μετά την ιστορική Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής, το πεντάωρο ντοκιμαντέρ του BBC «Κάποτε στη Βόρεια Ιρλανδία» ξετυλίγει, μέσα από προσωπικές ιστορίες, το χρονικό του αιματηρού αλληλοσπαραγμού που κράτησε για πάνω από τρεις δεκαετίες. Η σειρά δεν ασχολείται τόσο με τα ίδια τα γεγονότα όσο με το συντριπτικό ανθρώπινο κόστος –προσωπικό, ψυχολογικό, σωματικό, υπαρξιακό– και αξίζει να την αναζητήσει κανείς ως υπόδειγμα συναισθηματικής εξιστόρησης που πηγαίνει πολύ βαθύτερα από οποιοδήποτε αμιγώς ιστορικό ντοκιμαντέρ έχει ασχοληθεί (και είναι πολλά) με την περίπτωση της Βόρειας Ιρλανδίας, όπου οι διαχωριστικές γραμμές είναι τόσο έντονα χαραγμένες που παραμένουν ακόμα και σήμερα δραματικά ευδιάκριτες.
