ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΣΕΙΡΕΣ που κινούνται σε μια προδιαγεγραμμένη και προβλέψιμη πορεία και υπάρχουν και οι σειρές που κάνουν ό,τι θέλουν και ό,τι τους καπνίσει, ακολουθώντας μόνο το δικό τους φιλόδοξο και ασυμβίβαστο όραμα.
Έστω κι αν αυτή η ελευθεριακή χαλαρότητα σημαίνει ότι μπορούν να μεσολαβήσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια από τον δεύτερο ως τον τρίτο κύκλο ή ότι μπορεί στο πρώτο (και όχι μόνο) επεισόδιο του νέου κύκλου να μην εμφανίζεται κανείς από τους κεντρικούς χαρακτήρες της σειράς.
Το Atlanta δεν διαδραματίζεται καν στην Ατλάντα πλέον, έχοντας κατακτήσει από την αρχή του σχεδόν μια υπερβατική και υπερτοπική διάσταση. Σα να εξερευνά παράλληλα σύμπαντα που ξεπηδούν διαρκώς μέσα από την ονειρική υφή της πραγματικότητας.
Ο ίδιος ο δημιουργός και πρωταγωνιστής της είχε συνοψίσει κάποτε την αισθητική και αφηγηματική αντίληψη της σειράς ως «Twin Peaks με ραπ», χαρακτηρισμός που αν και αφηρημένος, μοιάζει συγχρόνως και πολύ ακριβής.
Πολλά μπορούν να αλλάξουν, ακόμα και μέσα στο ίδιο επεισόδιο, αυτό όμως που παραμένει πάντα και καθορίζει το ύφος και τη γενική αίσθηση που αφήνει η αριστουργηματική σειρά που δημιούργησε ο πολυσχιδής και πολυτάλαντος Ντόναλντ Γκλόβερ είναι ένας ιδιαίτερος, υποβλητικός τόνος και μια ατμόσφαιρα που, ελλείψει καταλληλότερου προσδιορισμού, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εξέχον δείγμα σύγχρονου μαγικού σουρεαλισμού.
Διόλου τυχαίο μάλλον το γεγονός ότι στην αφίσα του νέου κύκλου της σειράς, που ξεκίνησε τον περασμένο μήνα και ήδη μας έχει προσφέρει κάποια μνημειώδη επεισόδια που φτάνουν το φορμάτ της ημίωρης κωμωδίας καταστάσεων στα όριά του και πέρα από αυτά, εικονίζονται οι τέσσερις κεντρικοί ήρωες σε μια σύνθεση που θυμίζει έντονα Νταλί ή Πικάσο.
Μάλιστα ο ίδιος ο δημιουργός και πρωταγωνιστής της είχε συνοψίσει κάποτε την αισθητική και αφηγηματική αντίληψη της σειράς ως «Twin Peaks με ραπ», χαρακτηρισμός που αν και αφηρημένος, μοιάζει συγχρόνως και πολύ ακριβής.
Από την άλλη, οποιαδήποτε σύγκριση, ακόμα και με Ντέιβιντ Λιντς, μοιάζει να αδικεί και να περιορίζει το εύρος μιας τηλεοπτικής σειράς που δεν ακολουθεί κανόνες, αλλά τους θέτει η ίδια, και πάντα σου βγαίνει από τα αριστερά και, σε κάθε περίπτωση, από εκεί που δεν το περιμένεις.
Ανάμεσα, λοιπόν, στις άλλες περιπλανήσεις της στον χρόνο και στον χώρο και στην πρόσφατη ιστορία, αλλά και σε διάφορα κινηματογραφικά είδη, από τη φαντασία ως τον τρόμο, η σειρά εξακολουθεί να επικεντρώνεται στις περιπέτειες (τώρα και στην Ευρώπη!) του Ερν, ξαδέλφου, φίλου και μάνατζερ του ράπερ Paper Boi.
Μαζί τους η Βαν, η πρώην του Ερν με την οποία μοιράζονται ένα παιδί, και το cool αίνιγμα με τα φοβερά ρούχα και τη μαστουρωμένη σοφία (μεταξύ Αιώνιας λιακάδας ενός καθαρού μυαλού και των πιο απολαυστικά εξωφρενικών θεωριών συνομωσίας) που λέγεται Ντάριους, και τον υποδύεται ο ασυναγώνιστος Λακίθ Στάνφιλντ.
Ο νέος κύκλος είναι ο προτελευταίος της σειράς –η οποία θα ολοκληρωθεί με τον τέταρτο κύκλο, που επίσης έχει ολοκληρώσει τα γυρίσματά του– και σε μεγάλο βαθμό διαδραματίζεται στην Ευρώπη, ακολουθώντας τις παράξενες, σπαρταριστές, κωμικοτραγικές, απόκοσμες, παραισθητικές διαδρομές των ηρώων μας κατά την ευρωπαϊκή περιοδεία του Paper Boi. Λονδίνο, Άμστερνταμ, Κοπεγχάγη κι ακόμα παραπέρα…
Οι τέσσερις φίλοι αναμετρώνται με τα κλισέ και με τα στερεότυπα, αλλά και με το βάρος της δικής τους εμπειρίας (ως Μαύρων στην Αμερική) και μπλέκουν σε καταστάσεις που, ανεξαρτήτως της κατάληξής τους, μοιάζουν να φωτίζουν την ύπαρξη με μια διαπεραστική λάμψη.
