ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ: Στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου - στο Εθνικό Θέατρο

ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ: Στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου - στο Εθνικό Θέατρο Facebook Twitter
2

 

 

«Τα εκατό διηγήματα –παραμύθια, παραβολές ή αφηγήσεις-, γράφτηκαν για να διώξουν τη μελαγχολία από τις γυναίκες» λέει ο ίδιος ο Βοκάκιος για το κολοσσιαίο του βιβλίο Δεκαήμερο, μία συλλογή εκατό νουβελών που έγραψε με φόντο την πανούκλα της Φλωρεντίας, το 1349 με 1351. Μεσαίωνας στη Μεσόγειο, με τον ήλιο να λούζει τα πρόσωπα, τα κορμιά, τις αισθήσεις. Και ένα αξεπέραστο αίσθημα να καλεί όλους, άντρες, γυναίκες, νιούς, γέρους και γριές, καταραμένους από τη φύση και προνομιούχους, άσχημους και ωραίους, να απολαύσουν αυτό το αρχέγονο κάλεσμα του έρωτα.

 

Ο Βοκάκιος, θέλοντας να μιλήσει γι’ αυτό αφαιρώντας το αίσθημα της αμαρτίας, βάζει ακόμα και κληρικούς, ακόμα και άσηπτες καλόγριες να συνουσιάζονται, να ανακαλύπτουν τη χαρά του έρωτα, να τον χαίρονται σε όλο του το μεγαλείο! Περίπου με μια τέτοια σκηνή ξεκινάει η παράσταση του Νίκου Καραθάνου στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου, όπου πέντε καλόγριες βρίσκουν έναν πανέμορφο νέο άντρα να λιάζεται στην όχθη μιας λίμνης, γυμνό. Ή σχεδόν γυμνό με ένα μαντήλι να κρύβει το φύλο του. Οι προσπάθειες τους να διώξουν το μαντήλι με το φύσημα τους αποτυχαίνει και επιστρατεύουν τη γηραιότερη και τυφλή καλόγρια  να το αφαιρέσει.

 

Μένουν έκθαμβες μπροστά στο θαύμα της φύσης και θέλουν πολύ να δοκιμάσουν όλες για λίγο την ηδονή του έρωτα. Να το κάνουν, αλλά αν μιλήσει; Ο νέος ξυπνάει και λέει με χειρονομίες ότι είναι μουγκός. Σώθηκαν! Ορμούν όλες με σειρά σαν φαντάροι που «περνάν» νουμεράδα μια πουτάνα, μέχρι και η ηγουμένη και η γριά τυφλή. Ο νέος δεν αντέχει άλλο την λαίλαπα και  εκρήγνυται. Τελικά δεν ήταν καθόλου άλαλος. Ο ρυθμός, οι σιωπές, ο ανεπιτήδευτος ερωτισμός, η υπόγεια κωμικότητα της κατάστασης είναι τόσο έντονα που σε προετοιμάζουν για ό,τι ακολουθεί. Ο έρωτας άλλωστε είναι το κυρίαρχο στοιχείο τόσο του μεγαλειώδους έργου όσο και της παράστασης του Εθνικού, που θαρρείς ότι στήθηκε με τα πιο απλά μέσα.

 

Μερικά πανιά, τρία τέσσερα στρώματα, έναν μπερντέ που άλλοτε λειτουργεί ως κουβούκλιο εξομογητηρίου κι άλλοτε ως θέατρο σκιών, έναν ανθρώπινο σκελετό, και 14 κορμιά, κάποια πιο νέα και θελκτικά, άλλα πιο κακοφορμισμένα, συχνά γυμνά αλλά ποτέ χυδαία. Επιστρατεύονται όλες μας οι αισθήσεις, μέχρι και η όσφρηση, όταν οι ηθοποιοί προσφέρουν φυλλαράκια βασιλικού στο κοινό και ευωδιάζει όλος ο χώρος. Οι σκηνές ακολουθούν η μία την άλλη με μία απίστευτη αγνότητα, απλότητα κι αφαίρεση. Ουδεμία αποστροφή απέναντι στη γύμνια αλλά ούτε απέναντι στη σεξουαλική πράξη, που αρκετές φορές ως δρώμενα πιάνουν εξαπίνης τους συμμετέχοντες χαρακτήρες δημιουργώντας θυμηδία στο κοινό. Με κορύφωμα το ξεκαρδιστικό μπουρδούκλωμα σωμάτων και συνουσιών σε ένα καλοκαιρινό νυχτερινό ύπνο μιας οικογένειας που συνεχώς «ενισχύεται» από την άφιξη όλο και περισσότερων συγγενών και αγνώστων.

 

Πιο λιτά και στοιχειώδη μέσα δε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο Καραθάνος. Ακόμα και οι ελάχιστοι νεωτερισμοί του, δεν αποσπούν, δε μουτζουρώνουν. Απλά σου υπενθυμίζουν ότι βλέπεις ένα θεατρικό παιχνίδι. Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός επαναφέρει εκείνη την τρέλα και το joie de vivre του Συρανό πριν από μερικά χρόνια, φιλτραρισμένα μέσα από την «ιερότητα» με την οποία αντιμετώπισε τη Γκόλφω. Μας υπενθύμισε το ανενδοίαστο της εποχής των παιδιών των λουλουδιών του χίπυ κινήματος και τη γλυκύτητα της  ομώνυμης ταινίας του Παζολίνι. Κοντολογής, μία παράσταση βάλσαμο! Σε μία εποχή μεγάλου θυμού, μεγάλης απόγνωσης και ακόμα μεγαλύτερης καταπίεσης συναισθημάτων. Η πρεμιέρα χθες το βράδυ Παρασκευή 28 Μαρτίου, ήταν από τις ευτυχέστερες των τελευταίων ετών. Νομίζω ότι όλοι, εχθροί και φίλοι, βγήκαμε αλαφρωμένοι κι εξιλεωμένοι, ίσως και λίγο σα μεθυσμένοι από την γλυκιά μυσταγωγία που μας είχε παρασύρει ο Καραθάνος και οι Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αναστάσια Διαμαντοπούλου, Γιάννης Κότσιφας, Χρήστος Λούλης, Γιώργος Μπινιάρης, Άγγελος Παπαδημητρίου, Εύη Σαουλίδου, Μιχάλης Σαράντης, Άγγελος Τριανταφύλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, ο μουσικός επί σκηνής Δημήτρης Τίγκας. 

 

 

2

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δάφνις Κόκκινος

Οι Αθηναίοι / Δάφνις Κόκκινος: «Όταν είδα την Πίνα Μπάους, είπα “αυτό είναι το σπίτι μου”»

Έφυγε από την Κρήτη με ένα όνειρο: να χορεύει. Η πρώτη επαφή με την Πίνα Μπάους ήταν «σαν γροθιά στο στομάχι». Ύστερα από ένα ταξίδι-οδύσσεια έφτασε στο Βούπερταλ όπου η Πίνα και η τέχνη του χορού τον αγκάλιασαν. Ο καταξιωμένος χορευτής και χορογράφος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
Στεφανία Γουλιώτη: «Εδώ μαζί μας κάθεται κι η θλίψη μου. Αυτή είναι το φάντασμά μου»

Θέατρο / Στεφανία Γουλιώτη: «Εδώ μαζί μας κάθεται κι η θλίψη μου. Αυτή είναι το φάντασμά μου»

Σε μια εποχή ρευστή και ολισθηρή, που ο κόσμος απομακρύνεται επικίνδυνα από τον ανθρωπισμό, ο Άμλετ, ο στοχαστής πρίγκιπας του Σαίξπηρ, ξαναβρίσκει τη φωνή του στη Στεφανία Γουλιώτη, στην παράσταση που ετοιμάζει ο Δημήτρης Καραντζάς.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Τα φώτα ανάβουν ξανά στο Άθενς Μπρόντγουαιη: Πώς θα είναι ο νέος χώρος;

Θέατρο / Τα φώτα ανάβουν ξανά στο Άθενς Μπρόντγουαιη: Πώς θα είναι ο νέος χώρος;

Ο ιστορικός κινηματογράφος Μπρόντγουαιη μετατρέπεται σε σύγχρονο θέατρο, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για την ομώνυμη στοά. Ο Θάνος Ιωαννίδης της αρχιτεκτονικής ομάδας της Erion Workshop μιλά στη LiFO για το πώς έφεραν ένα σχεδόν ξεχασμένο κτίριο στο 2026. 
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ιονέσκο, πιο επίκαιρος από ποτέ, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Θέατρο / Ιονέσκο, πιο επίκαιρος από ποτέ, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ποιος είναι πιο παράλογος: αυτός που ζει με ένα πτώμα ή αυτός που προσποιείται ότι δεν υπάρχει; Το «Αμεντέ (ή πώς να το ξεφορτωθούμε)», αιχμηρή αλληγορία κι ένα από τα σημαντικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου, ανεβαίνει σε νέα μετάφραση από το ΚΘΒΕ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο Θουκυδίδης της Άννας Κοκκίνου επιστρέφει στη σκηνή

Θέατρο / Ο Θουκυδίδης της Άννας Κοκκίνου επιστρέφει στη σκηνή

Ο μεγάλος ιστορικός της αρχαιότητας σκιαγραφεί ένα πανόραμα της ανθρώπινης φύσης, απέναντι στην οποία τα δικά μας αισθήματα θαυμασμού και φρίκης ταυτίζονται. Η Άννα Κοκκίνου γράφει για την συγκλονιστική αναπαράσταση της Ιστορίας του, που ανεβαίνει ξανά στο θέατρο Σφενδόνη.
THE LIFO TEAM
Αφιέρωμα Θέατρο

Θέατρο / Ραντεβού στο θέατρο: Όλες οι παραστάσεις που αξίζει να δεις φέτος

Το ελληνικό θέατρο εξελίσσεται, τολμά και συνομιλεί με το σήμερα. Με έμφαση στην ελληνική θεματολογία, αλλά και με κλασικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, η φετινή θεατρική σεζόν είναι πιο δυναμική από ποτέ.
THE LIFO TEAM
Ρένη Πιττακή

Οι Αθηναίοι / Ρένη Πιττακή: «Το ταλέντο δεν είναι διαμέρισμα να σ’ το γράψει κάποιος»

Στην οντισιόν του Θεάτρου Τέχνης πήγε σχεδόν απροετοίμαστη. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να γίνει η αγαπημένη του Κουν και ένα από τα κομβικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας. Κάνει θέατρο για να μπορεί να κάνει στη σκηνή όσα διστάζει στην αληθινή ζωή και αποφεύγει τους απολογισμούς. Η σπουδαία ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ντμίτρι Κρίμοφ: «Χωρίς πολιτισμό, το μόνο που απομένει είναι η αγριότητα»

Θέατρο / Ντμίτρι Κρίμοφ: «Χωρίς πολιτισμό, το μόνο που απομένει είναι η αγριότητα»

Ο διάσημος Ρώσος σκηνοθέτης, που ζει πλέον αυτοεξόριστος στη Νέα Υόρκη, μιλάει στη LiFO για τον Σαίξπηρ, την αθέατη πλευρά των παραμυθιών και για το θέατρο ως θεραπευτική μορφή έκφρασης σε μια εποχή αγριότητας και πολέμου. Τον Απρίλιο του 2027, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη δουλειά του μέσα από μια διασκευή εμπνευσμένη από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, που θα ανέβει στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
ΤΒΑΡΚΌΦΣΚΙ

Λούκας Τβαρκόφσκι / Λούκας Τβαρκόφσκι: «Η λογική δεν αρκεί για να εξηγήσεις τον κόσμο»

Ένας από τους πιο καινοτόμους και σημαντικούς σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού θεάτρου, με μια υβριδική φόρμα μεταξύ σινεμά και θεάτρου, μιλά στη LiFO για την επιστροφή του στη Στέγη με το «ORACLE», το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που εστιάζει σε επιστημονικές τομές του 20ού και 21ου αιώνα, εξετάζοντας την περίπτωση του Άλαν Τούρινγκ και την εξέλιξη της τεχνολογίας έως την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμης Πάνου: «Δεν είχα ξανακάνει μονόλογο, χρειάζεται πολύ θάρρος»

Θέατρο / Θέμης Πάνου: «Πόσοι δεν ζουν σε κλειστά σπίτια με πιεσμένους γονείς;»

Επιστρέφει για τρεις βραδιές στην Πειραιώς 260 η παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου και του Θέμη Πάνου, με τον βραβευμένο ηθοποιό να υποδύεται μια νεαρή δασκάλα από τη δεκαετία του ’50.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ

σχόλια

2 σχόλια