Η Ειρήνη δεν μιλά ως «λογαριασμός». Μιλά ως άνθρωπος, ως το κορίτσι που δούλευε οχτάωρο σε σούπερ μάρκετ μέσα στην καραντίνα, πάλευε με την ορθοστασία και την παράνοια των πελατών και ένα βράδυ άνοιξε το κινητό για να ξεσπάσει. Τα πρώτα της βίντεο ήταν αποφόρτιση. Το άμεσο χιούμορ της δεν ήταν ταλέντο, ήταν άγχος. Ο κόσμος όμως ταυτίστηκε. Και κάπως έτσι γεννήθηκε το panathema_se, κάτι που έλεγε συνεχώς η μητέρα της, μια λέξη που η ίδια δεν αγαπά, αλλά τελικά έγινε η ταυτότητά της.
Πίσω όμως από τα χιουμοριστικά βίντεο υπάρχει μια διαρκής πίεση, η ανάγκη να απαντήσει σε όλους, να ανεβάζει καθημερινά reels, posts και videos, να μην «πέσουν τα νούμερα», να είναι πάντα αρκετή. Η Ειρήνη παραδέχεται ότι έχει συνδέσει την ψυχολογία της με τον λογαριασμό της: αν εκείνη δεν είναι καλά, νιώθει ότι δεν θα πάει καλά και το βίντεο. Αν δεν ανεβάσει κάτι μια μέρα, φοβάται ότι θα χαθεί. Το Instagram είναι ευλογία, είναι όμως και παγίδα.
Μιλά ανοιχτά για τις φοβίες της, για το άγχος που έχει για την εικόνα της και για το πώς η αποδοχή μπορεί να γίνει βάρος. Για χρόνια πάλευε με διατροφικές διαταραχές, ένα κομμάτι αυτοτιμωρίας που έκρυβε βαθύτερη ενοχή. Το μοιράστηκε δημόσια και αυτό, τελικά, τη βοήθησε να επανέλθει.
Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς πόντκαστ «Οι Άλλοι» της LiFO, η Ειρήνη δεν εμφανίζεται ως περσόνα. Είναι ο εαυτός της: μουντρούχα, αγχώδης, τρυφερή κι αστεία. Μια γυναίκα που προσπαθεί να μείνει αυθεντική μέσα σε έναν κόσμο που ζητάει διαρκώς περισσότερα. Και που συνεχίζει γιατί, τελικά, όταν κάποιος της λέει «με βοήθησες», αυτό είναι αρκετό για να ξαναπατήσει record.
