Ακριβώς όπως τα νεογέννητα σκυλιά
Σάββατο πρωί στο παζάρι της Νταϊάνα, το Souq Al-Sabbat, στο Κάιρο
ΠΕΡΙΞ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ Νταϊάνα, που χάσκει παρατημένο όπως τα περισσότερα στο κέντρο (αλλά εδώ η παραίτηση είναι κάτι σαν φιλοσοφική σταθερά) κάθε πρωί Σαββάτου στήνεται το ομώνυμο παζάρι. Δεν είχα ξαναπάει γιατί πρέπει να πας νωρίς και στο Κάιρο αξίζουν οι νύχτες, όχι το χάραμα.
Δεν ξέρω από πού έρχονται αυτοί οι άνθρωποι για να πουλήσουν δύο καλώδια ή τρεις χαλασμένες γκαζιέρες, φαντάζομαι από συνοικίες λάσπης και σκουπιδιών ― ας πούμε το El Merg. Νεαρές μάνες καλυμένες με μαύρα νικάμπ και τα μωρά τους να κοιμούνται μπροστά τους, ανάμεσα σε χαλασμένες μηχανές και σπασμένα πορτατίφ, αγαθοί άντρες με βλέμμα μεταξύ κουταβιού κι εγκαρτέρησης, cocky teens με στενά τζινς και υποψιασμένο νου που βλέπουν πέρα από τη φτώχεια τους, στην exotica του άλλου ίντερνετ. Και βέβαια η σκληρότητα με τα δεμένα ζώα ― έτσι συμβαίνει με όσους ζούνε παρεμφερώς με τα σκυλιά τους: θεωρούν τη σκληρότητα συστατικό της επιβίωσης. Κι εμείς πονάμε αδερφέ, ποιός νοιάστηκε.
Βρίσκεις και ωραία πράγματα. Πολύ Oυμ Καλσούμ, ελληνικούς δίσκους γραμμοφώνου, Σαντάμ Χουσεΐν σε ρολόι χειρός, χαϊμαλιά και μεγαλειώδεις οικοσκευές από φτηνά υλικά, Φαραώ τσέπης και την Ακρόπολη Αθηνών, αμέτρητες φωτογραφικές μηχανές αναλογικές, ως επί το πλείστον άχρηστες, ρούχα του καλαθιού, πού και πού ένας θησαυρός: ασπρόμαυρα οικογενειακά άλμπουμ από τα φίφτις, πριν φύγουν οι ξένοι με τη δολερή ευζωΐα τους. Στους παραδρόμους, η ζωή κανονικά. Σιδηρουργεία, ράφτες, κουρεία και καφενεία. Περνάω, χαμογελάνε όλοι ― η καλοσύνη τους ρεμιξάρει το ρυθμό του κόσμου μου: πράγματα που στην Αθήνα θεωρούσα σημαντικά, γίνονται μονοσήμαντα. Θέλω να σκίσω σα σεντόνι το πρωινό φως, να δω τον ήλιο να συγκρούεται στη σκόνη των φίκων.
Those who suffer the ecstasy of the animals, meaning
Death
Are become insubstantial, reduced by a wind,
A breath of pine, and the woodsong fog
By this grace dissolved in place.
