Σβήσε με κυρά μου απ' τα κιτάπια σου
Σβήνοντας 15 χρόνια ποστ στο facebook
ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΡΩΪΑ τσάκωσα τον εαυτό μου να ασχολείται μισή ώρα με ένα ποστ που θα ανέβαζα στο ίνσταγκραμ. Δεν ήταν καν σέλφι. Ήταν κάτι φωτογραφίες από μια εκδρομή.
Οι αγωνίες πολλές: Θα φανεί ότι έχω καλό μάτι; Η διαδοχή είναι καλή; Βγάζει κάποια ατμόσφαιρα ευτυχίας; Ή μήπως φαίνομαι μίζερος; Μήπως φαίνομαι πλούσιος και θα πούνε τι ψώνιο, τι προκλητικό προνόμιο; Μήπως είναι μπανάλ; Πώς θα φανεί ότι είμαι έξυπνος, αλλά και σεμνός και έχω ζήσει πολλά αλλά χωρίς να το κάνω θέμα, όχι, αυτή εδώ έχει προκλητική αυτοπεποίθηση, λάθος, πέτα τη, αλλά και το τέλειο ξενοδοχείο, πώς θα υποδηλωθεί στους άκρως ψαγμένους, μόνον αυτούς, ταυτόχρονα πρέπει να βγαίνει κάπως ότι είμαι ευαίσθητο παιδί, λίγο εξεζητημένης αισθητικής, όχι ό,τι κι ό,τι, να μένει μια χιψτεριά λοξότητας στο τέλος, κάτι weird και αινιγματικό, μα να φαίνεται και αυθορμήτως χύμα, όχι ότι σαν ηλίθιος έκατσα τόση ώρα να το σενιάρω, έντρομος κάπου, μη μαζέψω μόνο μια χούφτα likes.
Και ξαφνικά μπούχτισα. Ένοιωσα πανηλίθιος. Να χάνω την ωραία ώρα μου για να ανεβάσω κομμάτια της ζωής μου σε μια ξένη πλατφόρμα, δίχως να πληρώνομαι. Φωτογραφίες και κείμενα που χρειάστηκαν χρόνο και λεφτά, κυρίως προσπάθεια του νου και χρόνια εμπειρίας, έτσι, για να πλουτίζει ο Ζούκεμπεργκ. Δόξα τω θεώ, είμαι από τους τυχερούς που έχει δικό του μπλογκ σε ιδιόκτητη πλατφόρμα, να ανεβάζει ό,τι θέλει, χωρίς γελοίους περιορισμούς, αν θα φανεί λίγη ρώγα ή θα ειπωθεί κάτι ανίερο.
Και θύμωσα. Με τον εαυτό του. Που πάνω από μια δεκαετία πριν στο facebook κι έπειτα στο ίνσταγκραμ, σχεδόν καθημερινά, πρόθυμος είλωτας, ανέβαζα το προϊόν των δεξιοτήτων μου, δουλοπρεπώς, πολλές φορές προσβεβλημένος: «αφαιρέσαμε το περιεχόμενό σας και αποκλείεστε για ένα μήνα».
Στα ώπα ώπα σ’ είχα και σε ζηλεύανε/
να βρούνε τέτοιον άντρα κι άλλες γυρεύανε...
Φωτ.: Jo Fetto
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ να σβήσω όλα τα ποστ μου και να κρατάω μόνο το εκάστοτε τελευταίο- κυρίως για να διαφημίζω πράγματα από το lifo. Στο ίνσταγκραμ ήταν σχετικά εύκολο. Στο fb αποδείχτηκε καφκικό.
Αν και υπάρχουν οδηγίες με 5-6 κλικ να μπορείς να σβήσεις το σύνολο των αναρτήσεων, η λειτουργία αυτή ουδέποτε υλοποιήθηκε. Αρχικά, μαζικά σβήστηκαν 5-6 χρόνια μονοκοπανιά. Μετά μπορούσα να σβήνω μήνα-μήνα. Μετά μέρα-μέρα. Στο τέλος κάθε ποστ χωριστά. Μιλάμε όμως για χιλιάδες ποστ. Κουράστηκα. Αλλά και πείσμωσα.
Παρακάλεσα μια φίλη στο γραφείο, όποτε έχει χρόνο, να σβήνει κι αυτή. Και επιδόθηκα σε κάτι μανικό, σαν τους τρελούς που κολλάνε βιδώνοντας κάτι αόρατο, σαν τικ, νευρόσπαστο, move to the bin, move to the bin, ξανά, ξανά, ξανά. Ένα μήνα σβήναμε. Κι όταν τελειώσαμε, έτσι τουλάχιστον μάς διαβεβαίωνε, για ένα διάστημα επιστρέφαμε την άλλη μέρα και κάποια νέα, λερναία κεφάλια φύτρωναν, μέχρι που απόκαμαν κι αυτά, κι εξαφανίστηκαν εντελώς. Για μέρες άνοιγα μετά το ανέντιμο app, με τρόμο, ότι θα εμφανιστεί ξανά με ένα παφλασμό αηδίας, ένα απομεινάρι από το εξωγήινο blob, τόσο αρνιόταν το τέρας να πεθάνει.
ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΩΡΑ; Είμαι! Πρώτον, δουλεύω για το μαγαζί μου, όχι για τους πιο αθλιότερους μπίλιονερς που είδε ποτέ ο πλανήτης. Δεύτερον, δεν βάζω τον ήδη ταλαίπωρο εαυτό του στο ακόμη πιο ταλαίπωρο context των σόσιαλ, την αγωνιώδη σύγκριση, τον εξωραϊσμό της μικρής ζωής μου, ποιος έχει μεγαλύτερη ευτυχία από τον άλλο, πιο σέξι σώμα, φίλτρα, φίλτρα, φώτοσοπ, βεβιασμένες εξυπνάδες, τζάμπα αλαζονείες, έντρομες μοναξιές, ζάναξ, ψωνιστήρια τους ελέους, αναρριχητικό άγχος, άπειρο κόπο να αποδείξω ότι είμαι κάποιος άλλος.
Ούτως ή άλλως ουδέποτε είχα καημό να αφήσω ίχνη στην κοινωνία. Ούτε την κοινωνία έτσι όπως είναι εκτιμώ ιδιαιτέρως, ούτε ποτέ είχα μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου― αντιθέτως. Το μόνο που ήθελα είναι να με αφήσουν ήσυχο και να ‘χω ελευθερία να δουλεύω όπως θέλω. Σα παιχνίδι.
Θέμα λίγων μηνών να ξεχαστούμε όλοι εντελώς όταν όπως η Ξανθούλα μπούμε στη βαρκούλα της Στυγός, κουνώντας το μαντήλι.
Εστέκονταν οι φίλοι
Με λύπη, με χαρά,
Και αυτή με το μαντίλι
Τους αποχαιρετά.
Και το χαιρετισμό της
Εστάθηκα να ιδώ,
Ώς που η πολλή μακρότης
Μου το ’κρυψε και αυτό.
