«Είμαι ψυχολόγος, αλλά δεν είναι αυτή η βασική μου ιδιότητα. Πρώτα είμαι άνθρωπος». Με αυτήν τη φράση η Ιωάννα Κωνσταντινίδου ξεκινά μια προσωπική κατάθεση που δεν έχει στόχο την έκθεση αλλά τη φροντίδα. Μιλά για τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη στα 7 της χρόνια από έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε με «τέρας» αλλά προερχόταν από το οικείο της περιβάλλον. Για το «μη μιλήσεις» που άκουσε όταν βρήκε το θάρρος να το αποκαλύψει και για το πώς η σιωπή μετατράπηκε σε ντροπή, η ντροπή σε άγχος, το άγχος σε κατάθλιψη και ιδεοψυχαναγκασμούς.
Σήμερα, με σπουδές στην Ψυχολογία και εξειδίκευση στο ψυχικό τραύμα, εξηγεί ότι το τραύμα δεν «σβήνει» αλλά «μαθαίνεις να το ρυθμίζεις». Ότι ένα παιδί δεν φέρει ποτέ ευθύνη. Ότι η ντροπή ανήκει αποκλειστικά στον θύτη. Και ότι η πρόληψη δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη: ανοιχτές κουβέντες στο σπίτι, σεξουαλική και συναισθηματική αγωγή στο σχολείο, εκπαίδευση γύρω από τα όρια και την ασφάλεια.
Ξεκαθαρίζει επίσης βασικές έννοιες που συχνά συγχέονται δημόσια, επιμένοντας πως οι παραβατικές σεξουαλικές συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η άγνοια, λέει, γεννά φόβο και ο φόβος βία.
Πάνω απ’ όλα, όμως, επιμένει στην ανθρωπιά. Στο δικαίωμα να κλαις χωρίς να θεωρείσαι «σπασμένος». Στο ότι μπορείς να είσαι νικητής ακόμη κι όταν πονάς. Και στο ότι ο πόνος, όταν εξωτερικευθεί, μπορεί να γίνει σωτηρία για κάποιον άλλον.
«Δεν ήμουν φροντισμένο παιδί», λέει. «Είμαι όμως σήμερα αυτή η γυναίκα. Και θέλω να φροντίσω εσένα».
