Γκαμπριέλα Παπαδάκη
"Για να μην χαθώ"
"Δεν όριζα την καριέρα μου, ούτε το σώμα μου, εξαιτίας όλων αυτών των κωδίκων που είναι αποδεκτοί από όλους και έχουν κανονικοποιηθεί, όπου οι άνδρες είναι κατά κάποιο τρόπο οι ηγέτες και οι γυναίκες είναι οι καθοδηγούμενες· εκεί δηλαδή όπου το γυναικείο σώμα υφίσταται μια μορφή αντικειμενοποίησης, γίνεται αντικείμενο της επίδοσης. Είναι κάτι που δεν το βλέπει κανείς από έξω, παρά μόνο από μέσα· και επειδή βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου μεγαλώνουμε μέσα σε αυτό και θεωρείται φυσιολογικό, δεν το αμφισβητούμε. Όσο για μένα, επειδή πέρυσι έκανα πατινάζ με μια γυναίκα, έκανα όλη αυτή τη δουλειά με τον εαυτό μου, και είπα: "Για στάσου..."
Γκαμπριέλα Παπαδάκη
Τον Μάρτιο του 2022, η Γκαμπριέλα Παπαδάκη στέφεται ολυμπιονίκης και παγκόσμια πρωταθλήτρια του πατινάζ για πέμπτη φορά. Ενώ όλα έδειχναν ότι συγκλίνουν προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, η Γκαμπριέλα επιλέγει να αποσυρθεί. Αυτό το βιβλίο αφηγείται τους προσωπικούς και πολιτικούς λόγους αυτής της απροσδόκητης κίνησης: γιατί να εγκαταλείψει τον πάγο όταν ένα άλλο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο ήταν στο χέρι της, και γιατί να σπάσει τους κώδικες του πατινάζ λίγους μήνες αργότερα...
Gabriella Papadakis, Pour ne pas disparaître, εκδ. Robert Laffont, 2026
"Μια μορφή χειραγώγησης"
Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη ανατρέχει στην "επικίνδυνη" σχέση της με τον Γκιγιόμ Σιζερόν. Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της Για να μην χαθώ, η χρυσή ολυμπιονίκης του καλλιτεχνικού πατινάζ μιλά με συγκίνηση για τη σχέση με τον πρώην παρτενέρ της σε συνέντευξη που παραχώρησε την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP).
Ήταν εύκολο να γραφτεί αυτό το βιβλίο;
Γκαμπριέλα Παπαδάκη: Ναι και όχι. Δεν υπήρξε ποτέ μέρα που να μην ήξερα τι να γράψω. Ήταν σαν να έβραζε μέσα μου από τόσο πολύ καιρό που αμέσως καθόμουν και έγραφα. Και μετά έβγαινε, έβγαινε, έβγαινε. Ταυτόχρονα όμως, ήταν προφανώς δύσκολο συναισθηματικά. Μερικές φορές έπρεπε να κάνω διαλείμματα γιατί χρειαζόμουν να αναπνεύσω. Μερικές φορές αρρώσταινα κιόλας επειδή ξαναζούσα ορισμένα πράγματα. Αλλά ήταν επίσης εξαιρετικά απελευθερωτικό. Και στο τέλος της συγγραφής, ένιωσα πάρα πολύ ανάλαφρη.
Διαβάζοντας το βιβλίο, έχει κανείς την εντύπωση ότι σχεδόν πάντα βιώνατε ένα αίσθημα δυσθυμίας μέσα στον κόσμο του πατινάζ...
Είναι ένας κόσμος που μπορεί να γίνει πολύ σκληρός για τις γυναίκες. Όπως πολλοί σε αυτό το περιβάλλον, ένιωθα μερικές φορές μια δυσκολία προσαρμογής. Είναι κάτι που μου πήρε χρόνο για να το περιγράψω με λέξεις. Έκανα μια θεραπευτική δουλειά με τον εαυτό μου που μου επέτρεψε να κοιτάξω τις εμπειρίες μου με απόσταση και να αναλύσω διεξοδικά αυτό που είχα νιώσει, καθώς και τις δυναμικές της καταπίεσης.
Είχατε κάποια ανταπόκριση από άλλες γυναίκες που μπορεί να βίωσαν μια παρόμοια κατάσταση;
Λαμβάνω καθημερινά πολλά μηνύματα από γυναίκες που μου λένε: "Ευχαριστώ, έκανα πατινάζ όταν ήμουν νέα, είχα μια απολύτως τραυματική εμπειρία, ευχαριστώ που επιτέλους μιλάτε για αυτό και σπάτε κάπως αυτή την ομερτά".
Θα μπορούσατε να συνοψίσετε με λίγα λόγια τι ακριβώς καταλογίζετε στον Γκιγιόμ Σιζερόν;
Το βιβλίο μου δεν είναι ένα βιβλίο με κατηγορίες. Είναι ένα βιβλίο που αναλύει, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και αποχρώσεις, την εμπειρία μου σε αυτό το άθλημα. Η σχέση που είχα με τον πρώην παρτενέρ μου είναι συμπτωματική αυτού του συστήματος. Ίσως βίωνα μια μορφή χειραγώγησης και πράγματα που δεν ήταν ανεκτά, αλλά στην πραγματικότητα, αυτή η σχέση αποτελεί αντανάκλαση του συστήματος. Δεν είναι μοναδική, είναι πολύ συνηθισμένη. Υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι που τη βιώνουν σήμερα.
Η σχέση σας με τον Γκιγιόμ Σιζερόν έχει συχνά περιγραφεί ως μια ωραία ιστορία φιλίας; Όλα αυτά ήταν, λοιπόν, απλώς storytelling;
Όλες οι σχέσεις ζευγαριών [στο πατινάζ] είναι πολύπλοκες, επειδή διακυβεύονται πολλά, τόσο για τις καριέρες των ατόμων όσο και για τις καριέρες των προπονητών, για την Ομοσπονδία, για τη χώρα, που θέλει να έχει μετάλλια. Οπότε πρέπει να διατηρούνται όλα στη θέση τους. Είναι ένα άθλημα που κρίνεται, οπότε μετράει τι γίνεται στον πάγο, αλλά κρίνεται επίσης και η φήμη, κι αυτό μπορεί ενδεχομένως να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Είναι πολύ καταπιεστικό.
Ωστόσο, μετά τους Αγώνες του Πεκίνου, θελήσατε να επιστρέψετε στους αγώνες με τον Σιζερόν, κάτι που φαίνεται περίεργο λαμβάνοντας υπόψη όσα λέτε για τη σχέση σας...
Παρά την καταξίωσή μου με το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήθελα να συνεχίσω να ζω το πάθος μου. Είχα ήδη ξεκινήσει μια θεραπευτική διαδικασία και ήλπιζα να επιστρέψω σε καλύτερες συνθήκες, να αλλάξω τα πράγματα στο επίπεδό μου και να δώσω ένα διαφορετικό παράδειγμα από αυτό στο οποίο είχα μεγαλώσει.
Προσπαθήσατε να αλλάξετε τα πράγματα;
Δεν λειτούργησε, η συζήτηση δεν ήταν ανοιχτή. Σιγά σιγά, συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε μια κατάσταση επικίνδυνη για τη σωματική και ψυχική μου υγεία.
Πώς θα παρακολουθήσετε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μιλάνου [προβλέπονται από 6 έως 22 Φεβρουαρίου 2026, σ.σ.] ;
Επρεπε να πάω στο Μιλάνο ως σχολιάστρια με το (αμερικανικό κανάλι) NBC. Δυστυχώς, με κάλεσαν πριν από λίγες ημέρες επειδή, μετά και τις νομικές ενέργειες του πρώην παρτενέρ μου, άλλαξαν γνώμη, κάτι που με λυπεί πολύ. Είναι κρίμα, αλλά ταυτόχρονα, ήξερα ότι γράφοντας αυτό το βιβλίο, θα είχε δυστυχώς αντίκτυπο στην καριέρα μου. Οι άνθρωποι που μιλούν ανοιχτά ενάντια σε συστήματα καταπίεσης, τα πράγματα ποτέ δεν πάνε πολύ καλά γι' αυτούς.
"Για να μην χαθώ": η Γκαμπριέλα Παπαδάκη αφηγείται την καριέρα της
Solène Mathieu
Skate Info Glace - 14 Ιανουαρίου 2026
Με το βιβλίο Για να μην χαθώ (Pour ne pas disparaître), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Robert Laffont, η Γκαμπριέλα Παπαδάκη ανατρέχει στην πορεία της στο καλλιτεχνικό πατινάζ, από το ξεκίνημά της στο Κλερμόν-Φεράν μέχρι το τέλος της διεθνούς καριέρας της. Ένα βιβλίο προσωπικό και οδυνηρό, που αφηγείται τις πραγματικότητες μιας αθλητικής καριέρας υψηλού επιπέδου και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ιδανική εικόνα που συνόδευε για καιρό αυτό το πολυβραβευμένο δίδυμο πρωταθλητών.
Μεγαλώνοντας με το πατινάζ και η δημιουργία του ζευγαριού
Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη περιγράφει μια παιδική ηλικία δομημένη σε μεγάλο βαθμό γύρω από το πατινάζ. Η μητέρα της, προπονήτρια, οργανώνει την καθημερινότητά της και την αθλητική της πορεία. Πολύ νωρίς, το πατινάζ γίνεται προτεραιότητα, εκτοπίζοντας σε δεύτερο πλάνο το σχολείο, τη μουσική και την κοινωνική ζωή.
"Εκείνη την εποχή, κάνω συχνά το ίδιο όνειρο. Ξυπνάω πανικόβλητη, με την καρδιά να χτυπά δυνατά. Είμαι κλεισμένη σε ένα γυάλινο κουτί, εντοιχισμένο στον τοίχο του δωματίου μου. Στο εσωτερικό, μια διαδρομή, σαν λαβύρινθος για χάμστερ. Πρέπει να την ακολουθώ επαναληπτικά, λαχανιασμένη, χωρίς ποτέ να επιβραδύνω. Η μητέρα μου είναι εκεί, έξω, πίσω από το τζάμι. Μου φωνάζει να μην σταματήσω. Ποτέ."
Η συνάντηση με τον Γκιγιόμ Σιζερόν αποτελεί μια κομβική στιγμή. Το δίδυμο δημιουργείται σε ένα πλαίσιο ιδιαίτερο για το καλλιτεχνικό πατινάζ, όπου τα αγόρια είναι λίγα και συχνά διαθέτουν σημαντική δύναμη στη λήψη αποφάσεων. Το βιβλίο ανατρέχει στο ξεκίνημα της συνεργασίας, στη γρήγορη πρόοδο του ζευγαριού και στη συγκρότηση μιας λειτουργίας ολοένα και πιο ανισόρροπης.
Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη περιγράφει μια σχέση που εξελίσσεται, με την πάροδο των ετών, από ένα συνεργατικό πλαίσιο προς μια πιο ιεραρχική οργάνωση. Οι αθλητικές και καλλιτεχνικές επιλογές συγκεντρώνονται σταδιακά μεταξύ του παρτενέρ της και της προπονητικής ομάδας, ενώ εκείνη νιώθει όλο και πιο απομακρυσμένη.
"Το αγόρι με τον οποίο έκανα πατινάζ και ο οποίος υπήρξε ο καλύτερός μου φίλος, με αντιμετώπιζε τώρα σαν υπάλληλό του".
Δημόσια εικόνα και εσωτερική λειτουργία
Ένας από τους κεντρικούς άξονες του βιβλίου αφορά την απόσταση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα του ζευγαριού και την πραγματικότητα της καθημερινότητας. Στους αγώνες και στα μέσα ενημέρωσης, το δίδυμο εκπέμπει την εικόνα μιας μεγάλης οικειότητας. Έξω από αυτό το πλαίσιο, η Γκαμπριέλα Παπαδάκη περιγράφει μια σχέση που χαρακτηρίζεται από απομόνωση και τη δυσκολία να υπάρξει πέρα από τον ρόλο που της έχει ανατεθεί.
Εξηγεί πώς αυτή η εικόνα συντηρήθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως επικοινωνιακό στοιχείο: "Καθώς ο Γκιγιόμ δεν έκρυβε πλέον την ομοφυλοφιλία του, μας απέμενε να παίξουμε το χαρτί της ακλόνητης φιλίας: δύο παιδιά που βρέθηκαν σε πολύ μικρή ηλικία και παρέμειναν μαζί με κάθε κόστος, σαν αδελφές ψυχές. Δημόσια, δείχνουμε να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι: κάνουμε αστεία, γελάμε μέχρι δακρύων. Ωστόσο, αν και παραμένει μια μορφή οικειότητας ανάμεσά μας, αυτή εξαφανίζεται μόλις δεν υπάρχει πια κανείς για να την προσέξει".
Το Μόντρεαλ και η Ice Academy of Montreal
Η εγκατάσταση στο Μόντρεαλ και η ένταξη στην Ice Academy of Montreal αποτελούν ένα σημαντικό σταθμό στην καριέρα του ζευγαριού. Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη δεν αμφισβητεί την ποιότητα της αθλητικής προετοιμασίας, αλλά μετριάζει την εξιδανικευμένη εικόνα του κέντρου.
Περιγράφει ένα περιβάλλον εξαιρετικά απαιτητικό και αποδοτικό, το οποίο όμως ελάχιστα προσέχει τις ατομικές ευαισθησίες και τις δυναμικές των σχέσεων. Τα ζητήματα που αφορούν την εμφάνιση και την παρουσίαση των αθλητών κατέχουν σημαντική θέση στην αφήγησή της.
"Ο Γκιγιόμ και οι προπονητές μού οργανώνουν μέχρι και μαθήματα μακιγιάζ, παρουσιάζοντάς τα ως μια "εμπειρία" που μου προσφέρουν".
Η επιστροφή στην ενεργό δράση της Τέσα Βέρτσιου και του Σκοτ Μουάρ, των ειδώλων της, που επίσης είχαν ως βάση τους το Μόντρεαλ, παρουσιάζεται ως ένας επιπλέον παράγοντας πίεσης. Το βιβλίο αναφέρει επίσης, αργότερα, ορισμένες στιγμές επικοινωνίας με τον Σκοτ Μουάρ, που χαρακτηρίζονταν από μια διάθεση ακρόασης και προσοχής η οποία ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την υπόλοιπη αθλητική της καθημερινότητα.
"Η Τέσα Βέρτσιου και ο Σκοτ Μουάρ κάνουν το come-back τους, επιστρέφουν στους αγώνες. Και προπονούνται στο Μόντρεαλ, μαζί μας. Σκατά. Δεν πρέπει απλώς να είμαι καλύτερη από τον ανταγωνισμό, πρέπει επίσης να γίνω καλύτερη από τα είδωλά μου".
"Ο Γκιγιόμ είναι ο μόνος που το παραδέχεται. Μερικές φορές, μου εκμυστηρεύεται τον θυμό του: οι προπονητές δεν θα έπρεπε ποτέ να έχουν δεχτεί την Τέσα και τον Σκοτ".
Σώμα και ψυχική υγεία
Ένα σημαντικό μέρος του βιβλίου είναι αφιερωμένο στη σχέση με το σώμα. Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη αναφέρεται στα επαναλαμβανόμενα σχόλια σχετικά με τη σωματική της διάπλαση και στο πόσο η λεπτότητα εκτιμάται ως αθλητική ποιότητα.
"Μια μέρα, ένας φίλος μου λέει ότι διάβασε μια συνέντευξη του Γκιγιόμ, στην οποία, στην ερώτηση ποια είναι η μεγαλύτερή μου ποιότητα, απάντησε ότι ήταν η λεπτότητά μου".
Αγγίζει επίσης σημαντικά επεισόδια της προσωπικής της ζωής: σεξουαλική βία που υπέστη κατά την εφηβεία, μια προοπτική εγκλεισμού σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, μια άμβλωση κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, περιόδους κατάθλιψης.
"Ξεσπάω σε κλάματα. Με ρωτάει γιατί κλαίω. Του απαντάω ότι δεν ξέρω, ότι είμαι απλώς κουρασμένη. Μου λέει ότι είμαι παγκόσμια πρωταθλήτρια, ότι θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένη. Παραμένω σιωπηλή, συνεχίζω να κλαίω. Νιώθω ένοχη που είμαι λυπημένη, αλλά είμαι απαρηγόρητη".
Το τέλος της καριέρας
Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη αναφέρεται σε μια επιδείνωση του κλίματος στις προπονήσεις, σε αυτοκτονικές σκέψεις και σε ένα αίσθημα φόβου απέναντι στον παρτενέρ της. Αναφέρει επίσης, χωρίς να επιμείνει σε αυτό, το νέο δίδυμο που σχημάτισε ο Γκιγιόμ Σιζερόν με τη Λόρενς Φουρνιέ-Μποντρί, καθώς και την επιθυμία της να μην κάνει πλέον πατινάζ με τον Νικολάι Σόρενσεν (ο Καναδός χορευτής καλλιτεχνικού πατινάζ Νικολάι Σόρενσεν τέθηκε σε διαθεσιμότητα για τουλάχιστον έξι χρόνια για "σεξουαλική κακοποίηση" το 2024 -σ.σ.), παρόλο που εξακολουθεί να προπονείται στο Μόντρεαλ.
Το τέλος της καριέρας εμφανίζεται τότε ως μια αναγκαία διέξοδος, περισσότερο παρά ως μια αθλητική απόφαση.
'Σε φοβάμαι.' Δεν το έχω παραδεχτεί ακόμα ούτε στον εαυτό μου. Ο Γκιγιόμ βγαίνει από την αίθουσα, κλειδώνεται στις τουαλέτες. Φεύγω".
