Όταν η δημοσιογράφος και κριτικός τηλεόρασης Sarah Hughes έμαθε πρόσφατα ότι ο καρκίνος της έχει φτάσει σε προχωρημένο και μη αναστρέψιμο στάδιο, μια από τις πρώτες σκέψεις που της ήρθαν στο μυαλό ήταν η εξής: «Κι αν πεθάνω προτού ολοκληρωθεί ο τελευταίος κύκλος του Game of Thrones και δεν μάθω ποτέ τι έγινε στο τέλος;» Ακολουθούν αποσπάσματα από το κείμενο που έγραψε για τον Observer εξηγώντας γιατί η δημοφιλής σειρά τέθηκε σε προτεραιότητα στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της...

 

Το πιο περίεργο πράγμα όταν δέχεσαι άσχημα νέα είναι ότι το μυαλό σου δεν αντιδρά ακριβώς όπως θα περίμενες. Όταν ο ογκολόγος μου μού είπε ότι ο καρκίνος του μαστού που είχε διαγνωστεί το 2017 όταν ήμουν 44 ετών, είχε κάνει μετάσταση, είχε απλωθεί στο συκώτι και τώρα βρισκόταν στο μη αναστρέψιμο στάδιο 4, η πρώτη σκέψη που εμφανίστηκε στο κεφάλι μου μετά από την αρχική μουγκή κραυγή του «πώς θα αφήσω τον Κρις και τα παιδιά μου», ήταν η εξής: κι αν δεν προλάβω να δω πώς τελειώνει το Game of Thrones;

 

Υπάρχουν για τον καθένα κάποια έργα μυθοπλασίας που εξαιτίας κάποιας περίεργης αλχημείας κυριαρχούν στον ελεύθερο χρόνο της ζωής μας. Και στη δική μου αυτό το έργο ήταν το Game of Thrones...

 

...Μπορεί να γελάτε – κι εγώ γέλασα λίγο όταν το σκέφτηκα καθισμένη σ' εκείνη την αποστειρωμένη αίθουσα ιατρείου πλάι στον ογκολόγο μου και την γλυκύτατη νοσοκόμα την οποία έκτοτε εκλαμβάνω ως τον δικό μου άγγελο του θανάτου. Μοιάζει τόσο παράταιρη και άσχετη σκέψη σε μια τόσο σοβαρή στιγμή. Κι όμως δεν ήταν. Το Game of Thrones είναι συμβολικό όλων των άλλων πραγμάτων που δεν θα προλάβω να δω το τέλος τους – των τηλεοπτικών σειρών που θα μείνουν ημιτελείς, της μουσικής που δεν θα ακούσω, των θεατρικών έργων που δεν θα δω, τις συζητήσεις που δεν θα κάνω για βιβλία που ποτέ δεν θα διαβάσω...

 

 

...Λένε συχνά ότι μετά από τόσο ολέθριες προγνώσεις, οι συζητήσεις αποκτούν μια φλογερή ένταση, αγκαλιάζεις πιο σφιχτά αυτούς που αγαπάς, ζεις τη στιγμή, αγαπάς περισσότερο τη ζωή που σου απομένει. Αλήθεια είναι κι αυτό, αυτό που δεν λένε όμως είναι ότι κάποιες φορές, παρά τις θεραπείες, την εξάντληση που τσακίζει τα κόκαλα, τις ώρες που περνάς δίνοντας αίμα, καταπίνοντας χάπια, κάνοντας χημειοθεραπεία... κάποιες φορές ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε προχωρημένο στάδιο καρκίνου. Αυτές τις φορές είναι που μπαίνει στην εξίσωση η κουλτούρα της μαζικής ψυχαγωγίας...

 

 

...Και για μένα πάνω απ' όλα, στην κορυφή της πυραμίδας, βρίσκεται το Game of Thrones, η επική ιστορία ζωής, θανάτου, φόνων και πολιτικής στα Επτά Βασίλεια του Γουέστερος που έχει κυριαρχήσει στη ζωή μου εδώ και μια δεκαετία και τώρα φτάνει στο τέλος της. Υπάρχουν για τον καθένα κάποια έργα μυθοπλασίας που εξαιτίας κάποιας περίεργης αλχημείας κυριαρχούν στον ελεύθερο χρόνο της ζωής μας. Και στη δική μου αυτό το έργο ήταν το Game of Thrones...

 

Eικονογράφηση: Phil Hackett/Observer
Eικονογράφηση: Phil Hackett/Observer

 

...Σκέφτομαι τελευταία κάτι που είχε πει μια συγγραφέας, καρκινοπαθής στο δικό μου στάδιο – ότι όταν ο καρκίνος του μαστού είχε φτάσει πλέον στο ανίατο στάδιο, συνειδητοποίησε ότι δεν ήθελε να περάσει τον χρόνο που της απέμενε γράφοντας κλεισμένη σ΄ ένα δωμάτιο. Αντίθετα, ήθελε να ζήσει.

 

Το κατανοώ αλλά προσωπικά θα ήθελα και τα δύο. Θέλω να αγκιστρωθώ σε κάθε στιγμή, αλλά επίσης θέλω να διαβάσω και να δω ό,τι προλαβαίνω. Πείτε το αν θέλετε «μανιφέστο μιας αθεράπευτης τεμπέλας» που αγαπούσε πάντα να περνά τον ελεύθερο χρόνο της σε σκοτεινά δωμάτια παρακολουθώντας εκστασιασμένη στην οθόνη τις υπέροχες ή τις τρομακτικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης...