Ο Titta σε μία σκηνή της ημι-αυτοβιογραφικής ταινίας του Φελίνι, Amarcord (1973).
Ο Titta σε μία σκηνή της ημι-αυτοβιογραφικής ταινίας του Φελίνι, Amarcord (1973).

 

 

La prima cosa bella di lunedì 20 gennaio 2020

 

Το πρώτο όμορφο πράγμα της Δευτέρας 20 Ιανουαρίου 2020...

 

Gabriele ROMAGNOLI

La Repubblica, 20.01.2020


 *


Το πρώτο όμορφο πράγμα της Δευτέρας 20 Ιανουαρίου 2020, εκατό χρόνια από τη γέννηση του Φεντερίκο Φελίνι, είναι τα τούνελ του έρωτα που ξεκινούν από τον τάφο του. Η ιστορία, όπως την διηγήθηκε ο φίλος του Τίτα [ο Titta ήταν και το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας του Φελίνι Amarcord -σ.σ.], ο δικηγόρος Luigi Benzi, έχει ως εξής. Μία φθινοπωρινή μέρα, στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Φελίνι βρίσκεται στο Ρίμινι. Αποφασίζουν να πάνε στο νεκροταφείο, στους πατεράδες τους. "Να τους πάμε λουλούδια!", προτείνει ο Φελίνι. Ο Τίτα αναλαμβάνει να τα αγοράσει. Βγαίνει από το ανθοπωλείο με δύο ματσάκια. Ο Φελίνι τον μαλώνει: "Είσαι πολύ τσιγκούνης με αυτούς που μας γέννησαν". Τον βάζει να αγοράσει δύο αγκαλιές λουλούδια. Αγωνίζονται να τα μεταφέρουν, κάποια πέφτουν κάτω. Φτάνουν στους τάφους, προσεύχονται, γεμίζουν τα βάζα μπροστά από τις ταφόπλακες. Τους μένουν δεκάδες λουλούδια στα χέρια. "Βλέπεις - λέει ο Τίτα θριαμβευτικά - Και τώρα τι θα τα κάνουμε;". Ο Φελίνι χαμογελάει, παίρνει τα μπουκέτα και λέει: "Έλα, πάμε!". "Αλλά πού;" Ο Φελίνι δεν απαντάει, σχεδόν τρέχει, σηκώνονται τα φύλλα στο περασμά του. Ο Τίτα τον ακολουθεί, λαχανιάζοντας. Ο Φελίνι συνεχίζει με γρήγορο ρυθμό: "Εδώ είναι μία!", αναφωνεί. Και αποθέτει την προσφορά του μπροστά σε μια χαμογελαστή Αρτεμισία, που την έκανε η φωτογραφία πάνω στην πλάκα να φαίνεται πάντα νέα. "Την γνώριζες;" ρωτάει ο Τίτα.
 

"Όχι. Αλλά τώρα ας πάμε να βρούμε όλες τις πιο όμορφες στο νεκροταφείο για να τους πάμε λουλούδια, και τότε θα δεις."

 "Τι θα δω; Αυτές δεν είναι πια εδώ, ξέρεις."

 

"Νομίζεις! 'Υστερα θα πάμε σε έναν μάστορα για να μας χτίσει τούνελ. Από τους τάφους μας ως τους τάφους των ωραίων γυναικών που δεν θα το περιμένουν, εκεί που βρίσκονται και κοιμούνται, και μία μέρα, μετά από πολύ καιρό, εσύ κι εγώ θα αναταμώσουμε στα τούνελ και θα πάμε να τους κάνουμε έκπληξη και να τους πούμε: "Εμείς ήμαστε, αυτοί των λουλουδιών! Και τότε θα δείς τι ξεφάντωμα!"


Τα τούνελ, όμως, δεν τα έχτισαν μετά. Όχι πως δεν το ξέρετε.

 

Μτφ. Σ.Σ.