Η διαδρομή της ξεκινά από την αγάπη για τη χημεία και τη γεύση και περνά από τη Γαλλία, τη Βουργουνδία και την Αυστραλία, μέσα από απαιτητικές σπουδές, σκληρή δουλειά και εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν. Όμως η πιο δύσκολη απόφαση ήταν η επιστροφή: σε μια περιοχή χωρίς οινική παράδοση, χωρίς αγορά, χωρίς υποστήριξη, μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου οι γυναίκες δεν είχαν αυτονόητη παρουσία στον χώρο της παραγωγής και της επιχειρηματικότητας.
Εκεί, στην Κομοτηνή, ξεκινά από το μηδέν. Χωρίς επιδοτήσεις, χωρίς έτοιμη γνώση γύρω της, με ελάχιστα αμπέλια και συνεργάτες που δεν μιλούσαν καν την ίδια γλώσσα. Και όμως, έχτισε κάτι που δεν είναι μόνο ένα οινοποιείο: είναι μια κοινότητα, μια νέα πραγματικότητα για την περιοχή.
Μιλά για την ταυτότητα του κρασιού, τη σημασία της εκπαίδευσης, τις δυσκολίες της περιφέρειας και την ανάγκη να δημιουργηθεί κουλτούρα από την αρχή. Και ταυτόχρονα φωτίζει μια άγνωστη Ελλάδα: πολυπολιτισμική, ακριτική, γεμάτη δυνατότητες.
Γιατί, τελικά, όπως λέει, το κρασί δεν είναι μόνο προϊόν. Είναι πολιτισμός. Και κάποιες φορές, είναι και πράξη αντίστασης.
