Μια ωραία ιστορία από το παρελθόν δημοσιεύτηκε πριν από λίγο καιρό στην εφημερίδα "Ποντίκι" σε άρθρο του Δ. Καζάκη και δείχνει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος για το χρέος. Ήταν ένας δικτάτορας που είπε το όχι στη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique, ο Ιωάννης Μεταξάς. Είμαστε στο 1936 όταν το Ελληνικό Κράτος αρνείται να εξυπηρετήσει δάνειο που είχε συνάψει με την συγκεκριμένη βελγική τράπεζα. Η κυβέρνηση του Βελγίου μετά την άρνηση της Ελλάδας σπεύδει να συνδράμει την τράπεζα προσφεύγοντας στο Διεθνές Δικαστήριο που είχε ιδρυθεί από την Κοινωνία των Εθνών (πρόδρομο του Ο.Η.Ε).
Στην προσφυγή της η βελγική κυβέρνηση κατηγορεί τη χώρα μας ότι αθετεί τις διεθνείς υποχρεώσεις και το ελληνικό κράτος απαντά με υπόμνημα στο οποίο αναφέρει:
«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο«Yearbook of the International Law Commission», 1980, ν.l, σελ. 25). »
Η δίκη γίνεται το 1938 και ο νομικός εκπρόσωπος του Ελληνικού Κράτους , καταθέτει νέο υπόμνημα στο οποίο αναφέρει:
" «Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος, και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του, κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».
Με βάση αυτά τα επιχειρήματα, το Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Κοινωνίας των Εθνών δικαίωσε την Ελλάδα. Και σε αυτή την απόφαση στηρίχθηκε ο πρώην Πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρχνερ για να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του Δημοσίου Χρέους της χώρας και να τη σώσει από το ΔΝΤ.
σχόλια