Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν με εικόνες φυσικών καταστροφών, σε ένα κλίμα αγωνίας για την κλιματική κρίση, σε μια καθημερινότητα που αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να τους μιλήσουμε για το περιβάλλον χωρίς να τα τρομάξουμε; Και κυρίως, πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε να διατηρήσουν αυτήν τη φυσική, αυθόρμητη σχέση με τη φύση που έχουν από μικρή ηλικία;
Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ψυχή και Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συνομιλεί με την Ελένη Σβορώνου για τη σημασία του βιώματος στην περιβαλλοντική εκπαίδευση, για το παιχνίδι στη φύση, για τη δύναμη του παραδείγματος μέσα στο σπίτι αλλά και για το λεγόμενο climate anxiety που βιώνουν ολοένα περισσότερο παιδιά και έφηβοι.
Η συζήτηση στρέφεται στους τρόπους με τους οποίους οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί αλλά και η ίδια η κοινωνία μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να μη νιώθουν αβοήθητα απέναντι στην κλιματική κρίση, αλλά αισιόδοξα, παρ’ όλα όσα διαβάζουν στο διαδίκτυο. Από τις μικρές καθημερινές συνήθειες, π.χ. τη μείωση της σπατάλης, την επαναχρησιμοποίηση υλικών και την επαφή με τη φύση μέχρι τη σημασία της συλλογικής δράσης και της πολιτικής ευθύνης, η Ελένη Σβορώνου εξηγεί γιατί η οικολογική συνείδηση δεν χτίζεται με φόβο αλλά με συμμετοχή και ελπίδα.
Μια συζήτηση γεμάτη τρυφερότητα, πρακτικές ιδέες και ουσιαστικά ερωτήματα για όλους όσοι μεγαλώνουν παιδιά μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει και θέλουν να τους μάθουν όχι μόνο να προστατεύουν τη φύση, αλλά και να νιώθουν κομμάτι της.
