Οι περιπτώσεις αυτοχειρίας διασήμων ήταν αρκετές αυτή την εβδομάδα και εν γένει το τελευταίο διάστημα. Υπάρχουν ωστόσο τρόποι και πρακτικές ώστε οι δημοσιογράφοι να καλύπτουν αυτά τα θλιβερά γεγονότα, προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τον μιμητισμό (ναι, υπάρχει κάτι τέτοιο);
Υπάρχει τρόπος τα post που αναρτούν διασημότητες στα social media να λειτουργούν αποτρεπτικά για όσους τουλάχιστον διακατέχονται από αυτοκτονικό ιδεασμό;
Σύμφωνα με τον Dan Reidenberg, επικεφαλής της οργάνωσης SAVE, που στόχο έχει την αποτροπή αυτοκτονιών, εδώ και χρόνια, έχει καταρτιστεί ένας πρακτικός οδηγός για το πώς οφείλουν τα ΜΜΕ να καλύπτουν τις αυτοκτονίες.
Βάσει αυτού, το Μέσο και ο δημοσιογράφος οφείλουν στα σχετικά ρεπορτάζ:
- Να περιλαμβάνουν πληροφορίες σχετικές με τα προειδοποιητικά σημάδια της αυτοκτονίας.
- Να περιλαμβάνουν μηνύματα που αναφέρουν ότι η αυτοκτονία δεν είναι φυσιολογική ή μοιραία και επόμενη έκβαση σε μια αντιξοότητα. Στο ρεπορτάζ πρέπει να εμπεριέχονται μηνύματα ελπίδας και αποτροπής. Ότι αν κάποιος σκέφτεται το απονενοημένο, μπορεί και να ανακάμψει. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που έστω και μία φορά έχουν σκεφθεί να βάλουν τέλος στη ζωή τους, συνήθως επανακάμπτουν και παραιτούνται αυτής της σκέψης.
- Να αποφεύγονται οι αναφορές στα μέσα και τις συνθήκες θανάτου. Ναι, όλοι είμαστε περίεργοι για το πώς κάποιος επέλεξε να τερματίσει τη ζωή του ή για τους λόγους που αποφάσισε να το κάνει. Ωστόσο, τα υπεύθυνα ειδησεογραφικά πρακτορεία που νιώθουν αναγκασμένα να παρέχουν τέτοιου είδους πληροφόρηση, συνήθως την μεταδίδουν χαμηλά μέσα στο κείμενο που αναφέρεται στην αυτοκτονία. Επίσης, δεν παρέχουν τέτοιου είδους λεπτομέρειες στους τίτλους, στους υπότιτλους ή στις επικεφαλίδες τους στα social media.
- Κατά τον ίδιο τρόπο, χρησιμοποιούν ουδέτερες, όχι συναισθηματικά φορτισμένες φωτογραφίες του ανθρώπου που έβαλε τέλος στη ζωή του. Αποφεύγουν κυρίως φωτογραφίες που αποπνέουν μελαγχολία και προβληματισμό. Κυρίως αυτές, οι πολύ ήπιες, πολύ νοσταλγικές που δίνουν την εντύπωση ότι η αυτοκτονία οδηγεί κάποιον σε ένα ήρεμο μέρος.
- Το σωστό είναι τα αυτοκτονικά γεγονότα να περιγράφονται με ακρίβεια, χωρίς συναισθηματική φόρτιση και αίσθηση συναγερμού. Μπορεί τα περιστατικά αυτοκτονιών να αυξάνονται, αλλά δεν είναι κάτι που πρέπει να περιγράφεται με επικολυρικούς δραματισμούς ή την αίσθηση της εκτόξευσης των ποσοστών.
- Καλό είναι να χρησιμοποιείται παθητική φωνή και έμμεσος λόγος στην περιγραφή των γεγονότων. Μπορεί αυτός να μην είναι ένας ωραίος τρόπος αρθρογραφίας ωστόσο μειώνεται η περίπτωση ταύτισης με τον αυτόχειρα. "Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η αιτία θανάτου ήταν αυτή". Να ένα παράδειγμα συρρίκνωσης του αισθήματος ταύτισης, αλλά και περιέργειας.
- Σε τέτοιου είδους ρεπορτάζ καλό είναι να συμπεριλαμβάνονται και συμβουλές ειδικών για την πρόληψη και αποτροπή μιας αυτοκτονίας. Επίσης, καλό είναι να χρησιμοποιούνται ουδέτεροι τίτλοι. Γα παράδειγμα, "ο Τζον Ντο, 69 ετών, βρέθηκε νεκρός".
Με στοιχεία από poynter.org
