Λευτέρης ο Πολίτης: Ένα από τα πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας απέκτησε νέα στέγη

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Το μυστικό είναι να μένει κανείς πιστός σε όσα τον έκαναν αγαπητό. Και η απλότητα στη γεύση παίζει φυσικά τον ρόλο της. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
0

Στη διαχρονικό και εγχώριο debate «σουβλάκι ή πίτσα» ο καθένας μπορεί να απαντήσει ό,τι νιώθει. Μάλιστα κάποιοι αλλάζουν γνώμη για το τι προτιμούν, αναλόγως την ώρα, τη μέρα, τη συνθήκη, τη διάθεση και την παρέα, όπως η υποφαινόμενη. 

Ωστόσο, στο ερώτημα «ποιο είναι το σωστό σουβλάκι;» νομίζω πως η ιστορία που έχτισαν όλα αυτά τα μικρά μαγαζιά της πόλης που το προσφέρουν απαντά από μόνη της. Τα παμψηφεί καλύτερα είναι τα παλιά, που έχουν δύο πράγματα και κλείνουν νωρίς γιατί μπορούν να προσφέρουν περιορισμένη ποσότητα κάθε μέρα, που μένουν μακριά από έτοιμους γύρους και επιμένουν να μην παραγεμίζουν την πίτα με πατάτες, αναδεικνύοντας την ποιότητα του κρέατος που χρησιμοποιούν.

Μαζί τους είναι κι εκείνα που, αν και νεοσυσταθέντα, ακολουθούν τον δρόμο που έδειξαν οι βετεράνοι τους είδους, κάνοντάς τα όλα από το μηδέν και χειροποίητα. 

Αυτό το σουβλάκι έχει μπει σε πτήση για να ταξιδέψει στην Πολωνία, στην Αγγλία και τον Καναδά. Υπάρχει κι εκείνη η ιστορία με τον Έλληνα βιομήχανο που όσο σπούδαζε έξω ζητούσε από τον πατέρα του να του στείλει δεκάδες κομμάτια από τον Λευτέρη, μόνο την πίτα και το μπιφτέκι.

Ένα από τα σουβλάκια της Αθήνας που έχει χορτάσει γενιές είναι ο Λευτέρης ο Πολίτης της Σατωβριάνδου, που ψήνει από το 1951 στην Ομόνοια, η οποία ήταν τότε το μόνο κέντρο της πόλης.

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Στην αρχή χρησιμοποιούσε αρνί, αλλά όταν στην πορεία αυτό απαγορεύτηκε πορεύτηκε με το μπιφτέκι του, που είναι καθαρά μοσχαρίσιο, και με αυτή τη συνταγή συνεχίζει μέχρι σήμερα. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Όλα ξεκίνησαν από τον Σταύρο Σαββόγλου που έβγαινε στον δρόμο με μια τροχήλατη ψησταριά για να ψήσει και να πουλήσει τα κεμπάπ του. Πρόκειται για μια εικόνα που πλέον συναντάμε μόνο έξω από μουσικά φεστιβάλ, γήπεδα και σε κάποιες λαϊκές αγορές.

Μέτα από λίγο καιρό βρήκε έναν χώρο κυριολεκτικά ενός μέτρου με ελενίτ για ταβάνι, δουλεύοντας ουσιαστικά σε έναν διάδρομο. Ο Λευτέρης έγινε μαγαζί «με τοίχους κανονικούς», όπως το περιγράφει ο Τάσος, το 1986, όταν μετακόμισε στο διπλανό μαγαζί, που είναι πάλι μικρό, αλλά χωρούσαν και τέσσερις-πέντε πελάτες μέσα για να εξυπηρετηθούν. Στην αρχή χρησιμοποιούσε αρνί, αλλά όταν στην πορεία αυτό απαγορεύτηκε, πορεύτηκε με το μπιφτέκι του, που είναι καθαρά μοσχαρίσιο, και με αυτήν τη συνταγή συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Ο Σταύρος Σαββόγλου κρατούσε από την Κωνσταντινούπολη, εξού και το «Πολίτης» στην επωνυμία του. Λευτέρης ήταν το όνομα του γιου του και πατέρα του Τάσου, ο οποίος συνεχίζει σήμερα την παράδοση της οικογένειας. Θυμάται τον εαυτό του να είναι μαθητής δημοτικού και να περνάει τις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και του καλοκαιριού πλάθοντας μπιφτέκι «δίπλα στον μάστορα».

Από το 2001, όταν απολύθηκε από φαντάρος, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο μαγαζί. Έχει δει ανθρώπους να ξεκινάνε από την Ελευσίνα και την Πετρούπολη, να οδηγούν μέχρι την Ομόνοια μόνο και μόνο για να φάνε σουβλάκι από αυτούς. Υπάρχουν ιστορίες με Αμερικανούς που κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο ζητούσαν στον ταξιτζή να τους πάει πρώτα από εκεί και μετά στο ξενοδοχείο για να αφήσουν τις βαλίτσες. 

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Ψημένη στους χυμούς που αφήνει το κρέας, η πίτα του είναι το κάτι άλλο, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται όσοι δεν τη θέλουν εντελώς στεγνή. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Αυτό το σουβλάκι έχει μπει σε πτήση για να ταξιδέψει στην Πολωνία, στην Αγγλία και τον Καναδά. Υπάρχει κι εκείνη η ιστορία με τον Έλληνα βιομήχανο που όσο σπούδαζε έξω ζητούσε από τον πατέρα του να του στείλει δεκάδες κομμάτια από τον Λευτέρη, μόνο την πίτα και το μπιφτέκι. Τα έβαζε στην κατάψυξη κι όταν ήθελε τα έβγαζε, τα ζέσταινε, έκοβε ντομάτα και κρεμμύδι και τα απολάμβανε.

Εκτός από τους γύρω εργαζόμενους, από το θρυλικό σουβλατζίδικο της Ομόνοιας μπορεί να τρώνε μεγαλοαστοί, πολιτικοί και καλλιτέχνες μέχρι σήμερα, αλλά την ίδια στιγμή πρόκειται γι’ αυτό το μαγαζί που όποιος ξέρει πού πέφτει γνωρίζει ότι ποτέ δεν αρνήθηκε φαγητό σε άστεγους, τοξικοεξαρτημένους και σεξεργάτριες. 

Μετά από τα δικά του είκοσι χρόνια στη δουλειά, ο Τάσος Σαββόγλου αποφάσισε να κάνει ένα καινούργιο βήμα για τον παλιό Λευτέρη με σεβασμό στην ιστορία, στην ποιότητα και την απλότητα που διαμόρφωσαν την ακλόνητη φήμη του. Κι όπως στην εποχή του παππού του η καρδιά της πόλης χτυπούσε στην Ομόνοια, έτσι κι εκείνος απόφασισε να κάνει το δεύτερο μαγαζί σε ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο σημείο, ανάμεσα στο Σύνταγμα και στο Μοναστηράκι, στον πεζόδρομο της Ρόμβης, στο απόλυτο κέντρο της Αθήνας σήμερα. 

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Μέσα βάζει μόνο κρεμμύδι φρεσκοκομμένο, ντομάτα, κόκκινο πιπέρι από την Αριδαία για να του δώσει το πικάντικο στοιχείο που το ξεχωρίζει. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

«Με το πρώτο μαγαζί ήμουν καλυμμένος, οικονομικά και συναισθηματικά. Ζώντας όμως ουσιαστικά εκεί μέσα, από την τριβή που είχα με τον κόσμο έβλεπα ότι κάποιοι είχαν τη λαχτάρα να τους εξυπηρετήσουμε και εκτός Ομόνοιας, αφού δεν κατέβαιναν εκεί πλέον για διάφορους λόγους.

Τα τελευταία πέντε χρόνια είχα αρχίσει να δουλεύω την ιδέα στο μυαλό μου, έβλεπα μαγαζιά, έκανα την έρευνά μου, υπήρξαν και προτάσεις για συνεργασίες τις οποίες απέρριψα. Συμπτωματικά έπεσα πάνω σε αυτό το μαγαζί και όλες οι αναστολές που είχα τα προηγούμενα χρόνια εξαφανίστηκαν».

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του Λευτέρη κατά την τρίτη γενιά του; «Είναι δύσκολο όταν επί 70 χρόνια πουλάς το ίδιο προϊόν να φτάσεις στο σημείο να νιώθεις περήφανος για αυτό που δίνεις, με όλες τις αλλαγές που μπορεί να προκύψουν στην πρώτη σου ύλη, ακόμα και στο γάλα που χρησιμοποιείς για την πίτα σου. Το μυστικό λοιπόν είναι να μένει κανείς πιστός σε όσα τον έκαναν αγαπητό. Και η απλότητα στη γεύση παίζει φυσικά τον ρόλο της». 

Έφερε κάποιους από τους κάτω ψήστες στο πάνω μαγαζί, του έβαλε και λίγο χρώμα στα κουφώματα, άλλα όλα τ΄ άλλα τα κράτησε απαράλλαχτα. Ψημένη στους χυμούς που αφήνει το κρέας, η πίτα του είναι το κάτι άλλο, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται όσοι δεν τη θέλουν εντελώς στεγνή.

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Μέσα βάζει μόνο κρεμμύδι φρεσκοκομμένο, ντομάτα, κόκκινο πιπέρι από την Αριδαία για να του δώσει το πικάντικο στοιχείο που το ξεχωρίζει. Αν ακούσετε κάποιον πελάτη να μπαίνει στον Λευτέρη και να ζητάει δύο «αντρικά» (αφού, όπως κάθε παλιό σουβλάκι είναι μικρό, όλοι παίρνουν από δύο και πάνω), σημαίνει ότι θέλει έξτρα πιπέρι και έξτρα ψιλοκομμένη πράσινη καυτερή πιπεριά και πάει να πει ότι αντέχει να καεί.

«Σε όλα τα σουβλατζίδικα υπήρχε ο όρος "παιδικό" (σ.σ. το σουβλάκι χωρίς κρέας) αλλά εμείς δεν την είχαμε υιοθετήσει. Και επειδή φημιζόμαστε για το καυτερό μας, ερχόντουσαν πελάτες, φώναζαν αυτό, κι έμεινε». 

Στο καλύτερο σουβλατζίδικο της Αθήνας, για κάποιους, ένα πράγμα έχει αλλάξει μόνο στη νέα του διεύθυνση: η προσθήκη της χαρτοπετσέτας. Στον παλιό Λευτέρη ο κόσμος σκούπιζε τα χέρια του με ριζόχαρτο, που υπάρχει ακόμα εκεί.

«Εδώ μπήκε για υγειονομικούς λόγους, φτάσαμε και στο 2022, δεν πειράζει να βάλουμε χαρτοπετσέτα. Όποιος ζητάει ριζόχαρτο και παραπονιέται που δεν έχουμε, τον στέλνουμε στην Ομόνοια» λέει γελώντας ο Τάσος Σαββόγλου. 

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Ένα από τα καλύτερα και πιο ιστορικά σουβλάκια της Αθήνας φτιάχνεται πλέον σε ένα πεζόδρομο ανάμεσα στο Σύνταγμα και το Μοναστηράκι Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Λευτέρης ο Πολίτης, Ρόμβης 18, Αθήνα, 2103310030

Γεύση
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Μίμης στο Παγκράτι πάει το χειροποίητο σουβλάκι σε άλλο επίπεδο

Γεύση / Ο Μίμης στο Παγκράτι πάει το χειροποίητο σουβλάκι σε άλλο επίπεδο

Τιμώντας με το όνομά του την κληρονομιά των παλιών και κλασικών του είδους, φτιάχνοντας τα πάντα από το μηδέν και ταιριάζοντάς τα με κορυφαία ελληνικά κρασιά ήπιας παρέμβασης, το new age σουβλατζίδικο του Παγκρατίου είναι μια γαστρονομική έκπληξη.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Το κεμπάπ του Σέρκου

Γεύση / Το αυθεντικό αρμένικο κεμπάπ του Σέρκου στην Κοκκινιά

Μικρός κατάλογος, αυθεντικό, αρμένικο κεμπάπ και ένα μαγαζί που σε ταξιδεύει στον χρόνο και σε κάνει να θέλεις να ψάξεις ακόμα πιο καλά τις παλιές γειτονιές και τις αυθεντικές γεύσεις του Πειραιά.
ΔΩΡΑ ΜΑΣΤΟΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Hoggies ή πώς μια παρέα το έβαλε σκοπό να αλλάξει όσα ξέραμε για τα ζεστά σάντουιτς στην Αθήνα

Γεύση / Hoggies - το fun project μιας παρέας που έγινε πραγματικότητα και αλλάζει όσα ξέραμε για τα ζεστά σάντουιτς στην Αθήνα

Mια παρέα φίλων που την ενώνει το φαγητό, αγαπάει τα cheat day και της αρέσει να μοιράζεται το φαγητό ξεκίνησε να πειραματίζεται με συνταγές εμπνευσμένες από τις κουζίνες του κόσμου. Σημαντικό μέλος της, ο Νίκος Μαρόλης από το «Κρεοπωλείο ο Γιάννης» των Εξαρχείων, ο οποίος ανέλαβε να υλοποιήσει το μενού του πρότζεκτ. Τους γνωρίσαμε στο Athens Street Food Festival 2022 εκεί που παρουσίασαν για πρώτη φορά τη νόστιμη ιδέα τους προσφέροντας ένα πλήρες, comfort και νόστιμο γεύμα, «το σάντουιτς όπως πραγματικά του αξίζει».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Γιατί όλοι μιλάνε για το Kitschen, το dim sum bar του Πειραιά;

Γεύση / Γιατί όλοι μιλάνε για το Kitschen, το dim sum bar του Πειραιά;

Σερβίροντας μικρά πιάτα και κλασικά κοκτέιλ με twists, έχοντας δημιουργήσει έναν χώρο με ζεστό και χαλαρό κλίμα, το μικρό σε τετραγωνικά, αλλά μεγάλο σε γεύση ασιατικό εστιατόριο του λιμανιού συζητιέται πολύ και δικαίως.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Lucinda

Γεύση / Lucinda: Η νέα πίτσα της Αθήνας έχει την υπογραφή τριών ηχηρών ονομάτων της γεύσης

Ο Δημοσθένης Κουβαράκης του Juicy Grill, o Αντώνης Δρακουλαράκος του Sushimou και ο Κυριάκος Λιοδάκης της Granello pizza αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μαγαζί για να τρώνε επιτέλους καλή πίτσα στον Χολαργό. Για να είμαστε ακριβείς, ο Αντώνης Δρακουλαράκος ήταν εκείνος που επέμενε ότι δεν είχε βρει κάτι που να τον ικανοποιεί στη γειτονιά του και οδηγούσε μέχρι την Καισαριανή για βρει πίτσα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Γκρανόλα: Ένα διατροφικό trend από τον 190 αιώνα

Γεύση / Γκρανόλα: Ένα διατροφικό trend από τον 19ο αιώνα

Το «εναλλακτικό» δημητριακό προέκυψε ως συμπλήρωμα εναλλακτικών θεραπειών που προσφέρονταν σε σπα της εποχής, συνδέθηκε με το κίνημα των χίπις τη δεκαετία του ’60, έφυγε από τη μόδα και επανήλθε πολλές φορές. Πρόσφατα δημιουργήθηκε μια λίστα αναμονής 17.000 ατόμων που ήθελαν να αγοράσουν μια συγκεκριμένη, ενώ πλέον υπάρχουν και ελληνικά brands που την προσφέρουν ποιοτική και σε πολλές γεύσεις.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Πλάι: Στο Κουκάκι για μπίρα, Campari και τοστ με διπλό τυρί

Γεύση / Καφενείο ή μπαρ; Στο «Πλάι» στο Κουκάκι για μπίρα, Campari και τοστ με διπλό τυρί

Ο Γιώργος Σουμπάσης και η Μαρίνα Φαρασοπούλου του Morning bar έστησαν έναν χώρο λιτό που προσφέρει απλά ποτά, φρούτο με τυρί και τυλιχτό με ψάρι για μεζέ, μπουκέτα λουλούδια για να πάρουμε φεύγοντας. Άλλοι το λένε καφενείο και άλλοι μπαρ. Το νέο στέκι της Αθήνας δανείζεται στοιχεία από αυτά, αλλά δεν είναι τίποτα από τα δύο.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ Deep dish pizza: Η ιστορία της και πού θα την απολαύσετε στην Αθήνα

Γεύση / Deep dish pizza: Η ιστορία της και πού θα την απολαύσετε στην Αθήνα

Με παχιά ζύμη, με ύψος και γεμίσεις, η πίτσα του Σικάγο που ζήλεψε το Ντιτρόιτ μπορεί να εξοργίσει τους Ναπολιτάνους με τον τρόπο που φτιάχνεται, ενώ είναι η ένοχη απόλαυση πολλών, ακόμα και στην Αθήνα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Στη Χαρά της Πατησίων για βουβαλίσιο καϊμάκι, Σικάγο και tutti frutti με φρουί γλασέ

Γεύση / Στη Χαρά της Πατησίων για βουβαλίσιο καϊμάκι, Σικάγο και tutti frutti με φρουί γλασέ

Ένα από τα ιστορικά ζαχαροπλαστείο της Αθήνας που θα επισκεφτείς για τις αυθεντικές πολίτικες γεύσεις και τη ρετρό ατμόσφαιρα που παραμένει αναλλοίωτη παραπάνω από μισό αιώνα.
ΔΩΡΑ ΜΑΣΤΟΡΑ
Γιατί είναι τόσο καλό το φαγητό στη Θεσσαλονίκη; Ο λόγος είναι αυτά τα τέσσερα εστιατόρια

Γεύση / Γιατί είναι τόσο καλό το φαγητό στη Θεσσαλονίκη; Ο λόγος είναι αυτά τα 4 εστιατόρια

Είναι κοινό μυστικό ότι η Θεσσαλονίκη έχει μια ακμάζουσα γαστρονομική σκηνή. Κι αυτό γιατί τέσσερα εστιατόρια δημιουργούν κάτι πραγματικά μοναδικό, επιδεικνύοντας εκπληκτικό ταλέντο για σύγχρονα πιάτα που αντλούν έμπνευση από την παράδοση.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Guerilla chef

Γεύση / «Guerilla chef»: Το νέο μπεργκεράδικο της Αθήνας έχει μόνο ένα μπέργκερ, τίποτα παραπάνω

Value for money φαγητό στο χέρι, μπίρες από μικροζυθοποιούς και πανκ: Αφού φτιάχτηκε σε πέντε μεγάλα φεστιβάλ και κατάφερε να κάνει όνομα απέναντι στα υπόλοιπα, τα πολύ πιο πληθωρικά, το λιτό μπέργκερ του Fahd-Αλέξανδρου Hassan Kassem απέκτησε μετά από πέντε χρόνια το δικό του μαγαζί στα Εξάρχεια.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Βασίλης Χαμάμ

Γεύση / Βασίλης Χαμάμ: Ο επόμενος μάγειρας της Θεσσαλονίκης που θα συζητηθεί

Άφησε τη δουλειά στην Tate Modern και την ενασχόλησή του με την τέχνη για να αφοσιωθεί σε μια άλλη που μέχρι τότε είχε για χόμπι. Αυτοδίδακτος στη μαγειρική, o ταλαντούχος σεφ του νέου εστιατορίου που ετοιμάζει το πολυβραβευμένο δημιουργικό γραφείο των Beetroot κάνει μια μοντέρνα ελληνική κουζίνα με επιρροές από τη γειτονιά της ανατολικής Μεσογείου, φαγητό που σχετίζεται με τη μετανάστευση και τις ρίζες του.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ