Η ΣΥΝΤΑΓΗ: Το γουακαμόλε του Μεξικού

Η ΣΥΝΤΑΓΗ: Το γουακαμόλε του Μεξικού Facebook Twitter
1


 

Το γουακαμόλε του Μεξικού

 

Τις καλές εποχές της αφθονίας και των ταξιδιών, είχα πάει και στο Μεξικό.

Εκεί δοκίμασα διάφορα ωραία και παράξενα, όπως κατσαρίδες και σκουλήκια της γης, τεμπούρες εξωτικών ψαριών και σοκολατένιες σος πάνω σε μοσχαρίσια φιλέτα.

Να μου πείτε τώρα να σας τα περιγράψω, δεν θυμάμαι, με γελάει η γεύση μου. Πίσω στη γαστρονομική μου βαλίτσα, έφερα μόνο δυό πράγματα: τις μαργαρίτες από centenario τεκίλες και ένα γουακαμόλε. Δώδεκα ώρες τη μέρα έπινα τεκίλες, τις υπόλοιπες δώδεκα έτρωγα γουακαμόλε. Και τις δυό αυτές μαγείες στην πατρίδα μας δεν μπορείς να τις αναπαράγεις, δεν ξεκολλάνε από τον τόπο τους, δεν μεταναστεύουν.

Οι centenario είναι δυσεύρετες και κοστίζουν πολύ, κι εδώ δεν έχεις φρέσκο tamarind να βάλεις σε μια μαργαρίτα. Όσο για το γουακαμόλε, ποτέ στη χώρα μας ένα αβοκάντο δεν απέκτησε τόσο βουτυρένια και νόστιμη υφή, ποτέ ένα λάιμ δεν γέμισε δυό οικοδομικά τετράγωνα με το λιγωτικό άρωμά του.

Γουακαμόλε, όμως, στο περίπου-νόστιμο, μπορείς να φτιάξεις. Αν βρεις και κρητικά αβοκάν-ντο, όπως τα προφέρουν στο νησί, είσαι και πολύ τυχερούλης, γιατί τα χανιώτικα έχουν άλλη-γευστική-χάρη. Το γουακαμόλε το αγαπώ γιατί είναι χορταστικό αλλά και φινετσάτο, αρωματικό αλλά και γήινο, άντρας και γυναίκα μαζί, γιν και γιανγκ.

Το τρως σαν σαλάτα, το καταβροχθίζεις μόνος σου μπροστά στην τηλεόραση, το βγάζεις για «καλό» πρώτο σ’ένα τραπέζι, το μοιράζεσαι και με τους κολλητούς, τσαλαβουτώντας κατευθείαν από το μπολάκι καλαμποκένια τσιπς, ψημμένες αραβικές πίτες και κριτσινάκια αλλά το χρησιμοποιείς και σαν σος σε ένα κοτόπουλο στη σχάρα. Α, και γίνεται μέχρι να πεις κύμινο.

Μόνο, προσοχή: να ωριμάσεις όσο πρέπει τα αβοκάντο. Με άγουρα, δεν γίνεται. Με υπερώριμα και μαυρισμένα πικρίζει ανελέητα, είναι για πέταμα.

 _____________

Υλικά για 1 μεγάλο μπολάκι

2 αβοκάντο

1 μικρό κρεμμύδι

11/2 λάιμ το χυμό και το ξύσμα από το 1 λάιμ

2 κ.σ. ελαιόλαδο

αλάτι

(για το σερβίρισμα)

6 ντοματίνια ψιλοκομμένα στα 4

4-5 κλωναράκια φρέσκο κόλιαντρο χοντροκομμένο

αλάτι

Εκτέλεση

Χτυπάμε στο μπλέντερ όλα μαζί τα υλικά μέχρι να πάρουμε ένα ομοιόμορφο μείγμα. Δοκιμάζουμε και διορθώνουμε το αλάτι.

Πριν το σερβίρουμε, βάζουμε πάνω του τα ντοματίνια, τον κόλιαντρο και αλατίζουμε ελαφρά.

Γεύση
1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δουλεύοντας στον μεθυστικό κόσμο του κρασιού

Το κρασί με απλά λόγια / Πώς είναι να δουλεύεις στο χώρο του κρασιού

Σ’ αυτό το επεισόδιο του πόντκαστ «Το κρασί με απλά λόγια» ρίχνουμε φως στις επαγγελματικές ευκαιρίες που κρύβει ο χώρος του κρασιού. Και τι καλύτερο από το να μιλήσουν άνθρωποι που ζουν καθημερινά σ’ αυτό το σύνθετο οικοσύστημα;
ΥΡΩ ΚΟΛΙΑΚΟΥΔΑΚΗ | ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
Χρύσανθος Πανάς

Γεύση / Χρύσανθος Πανάς: «Η διασκέδαση χωρίς γεύση, χωρίς αισθητική, χωρίς καλό φαγητό δεν έχει νόημα»

Ο άνθρωπος που επέμενε να μιλά για «αθηναϊκή Ριβιέρα» όταν η ιδέα ακουγόταν ουτοπική επιστρέφει τώρα στις ρίζες της οικογένειάς του μέσα από τη «Ζαΐρα», ένα βιβλίο για τη μνήμη, την απώλεια και την ανάγκη να αφήσεις πίσω σου κάτι που να αντέχει στον χρόνο.
ΤΖΟΥΛΗ ΑΓΟΡΑΚΗ
«Το κρασί έχει μέσα του και επιστήμη, αλλά το μεγάλο κρασί ανήκει στην τέχνη»

Το κρασί με απλά λόγια / Ο Πάρις Σιγάλας δεν μιλά μόνο για κρασί.

Ο Πάρις Σιγάλας δεν μιλά μόνο για κρασί. Μιλά για τη Σαντορίνη, τη μνήμη, τα μαθηματικά, την τέχνη και τον χρόνο. Είναι ένας από τους ανθρώπους που άλλαξαν για πάντα την ιστορία του ελληνικού κρασιού. Η Υρώ Κολιακουδάκη και ο Παναγιώτης Ορφανίδης τον συναντούν και ακούνε τη συναρπαστική διαδρομή ενός Πειραιώτη μαθηματικού που ερωτεύτηκε ξανά τον τόπο του μέσα από το αμπέλι.
ΥΡΩ ΚΟΛΙΑΚΟΥΔΑΚΗ | ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
78’ με τον Ματίγια Μπάμπιτς, τον ιδρυτή του TasteAtlas

Γεύση / «Μην εμπιστεύεστε καμία λίστα απόλυτα»: Ο κύριος TasteAtlas μιλά στη LifO

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη, ο ιδρυτής του TasteAtlas, Ματίγια Μπάμπιτς, μιλά για τη δημιουργία και τη λειτουργία μιας από τις πιο επιδραστικές παγκόσμιες πλατφόρμες γαστρονομικής χαρτογράφησης και εξηγεί γιατί το φαγητό είναι για εκείνον, πάνω απ’ όλα, μια μορφή μνήμης και πολιτισμού.
M. HULOT