Πώς αντιμετωπίζεται το αδένωμα παραθυρεοειδούς και ο υπερπαραθυρεοειδισμός

ADVERTORIAL

Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι μια πάθηση των παραθυρεοειδών αδένων, που τα τελευταία χρόνια διαγιγνώσκεται όλο και πιο συχνά. Αυτό οφείλεται στο ότι συχνά ελέγχεται το ασβέστιο του αίματος, συνηθέστατα στο πλαίσιο του γενικού ελέγχου (check-up), σε άτομα που δεν παρουσιάζουν συμπτώματα. Έτσι, η διάγνωση γίνεται σήμερα σε ασυμπτωματικό στάδιο της νόσου. Συνηθέστατα οφείλεται σε υπερλειτουργία ενός μόνο από τους τέσσερις παραθυρεοειδείς (αδένωμα παραθυρεοειδούς) και σπανιότερα σε διάχυτη προσβολή (υπερπλασία) όλων των παραθυρεοειδών αδένων.

Εξαιρετικά σπάνιος είναι ο καρκίνος των παραθυρεοειδών, που επίσης εκδηλώνεται με υπερπαραθυρεοειδισμό. Η αυξημένη λειτουργική δραστηριότητα ενός ή περισσοτέρων παραθυρεοειδών αδένων έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων της παραθορμόνης στο αίμα (υπερπαραθορμοναιμία), που αποτελεί χαρακτηριστικό εύρημα στον υπερπαραθυρεοειδισμό.

Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό. Η αυξημένη παραγωγή παραθορμόνης από τον υπερλειτουργικό παραθυρεοειδικό ιστό έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη κινητοποίηση του ασβεστίου από τα οστά. Αυτό σημαίνει ότι τα οστά «χάνουν» ασβέστιο, με αποτέλεσμα την εμφάνιση οστεοπενίας ή και οστεοπόρωσης. Μειώνεται έτσι η αντοχή των οστών και αυτό εξηγεί γιατί σε παραμελημένες περιπτώσεις μπορεί να παρατηρηθούν ακόμα και αυτόματα κατάγματα των οστών, δηλαδή κατάγματα που εμφανίζονται χωρίς την άσκηση ιδιαίτερης βίας/δύναμης στα οστά.

Το ασβέστιο που κινητοποιείται από τα οστά εισέρχεται στη συνέχεια στην κυκλοφορία του αίματος, με αποτέλεσμα την αύξηση της συγκέντρωσής του στο αίμα (υπερασβεστιαιμία), η οποία, σε συνδυασμό με την υπερπαραθορμοναιμία, οδηγεί στη διάγνωση του υπερπαραθυρεοειδισμού. Το ασβέστιο στη συνέχεια αποβάλλεται σε αυξημένη συγκέντρωση στα ούρα, με αποτέλεσμα την εμφάνιση υπερασβεστιουρίας. Σε κάποιες περιπτώσεις, το ασβέστιο καθιζάνει στα ούρα με αποτέλεσμα την εμφάνιση νεφρολιθίασης, η οποία, αν υποτροπιάσει, αποτελεί χαρακτηριστική εκδήλωση του υπερπαραθυρεοειδισμού.

Έτσι, τα δύο βασικά όργανα που προσβάλλονται από τον υπερπαραθυρεοειδισμό είναι τα οστά και οι νεφροί. Παρά ταύτα, μπορεί να εμφανιστούν διάφορα συμπτώματα που χαρακτηρίζονται ως «μη ειδικά», καθώς μπορεί να οφείλονται και σε άλλα αίτια, πέραν του υπερπαραθυρεοειδισμού. Τέτοια μη ειδικά συμπτώματα είναι, μεταξύ άλλων, η εύκολη κόπωση, οι μυαλγίες, οι αρθραλγίες, η αδυναμία συγκέντρωσης, οι διαταραχές της νοητικής λειτουργίας, η κατάθλιψη, η αδυναμία και η ναυτία. 

Σήμερα η αντιμετώπιση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού γίνεται με συγκεκριμένη διαγνωστική μεθοδολογία και χειρουργική τακτική. Η επέμβαση γίνεται μέσω μιας πολύ μικρής τομής στον τράχηλο (ελάχιστα επεμβατική παραθυρεοειδεκτομή) και η νοσηλεία διαρκεί λίγες μόνο ώρες. Ο ασθενής παίρνει εξιτήριο λίγες ώρες μετά την επέμβαση. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος και η επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής άμεση. Η σύγκλειση της πολύ μικρής τομής γίνεται με πλαστική τεχνική, με ένα πολύ λεπτό απορροφήσιμο εσωτερικό ράμμα, διασφαλίζοντας έτσι το καλύτερο δυνατό αισθητικό αποτέλεσμα.

Ο χειρουργός που θα αναλάβει την αντιμετώπιση του ασθενούς με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό θα πρέπει να είναι εξειδικευμένος χειρουργός θυρεοειδούς-παραθυρεοειδών ώστε να μπορεί να εκτελέσει την επέμβαση που ενδείκνυται σε κάθε συγκεκριμένο ασθενή (εξατομίκευση θεραπείας) με τεχνικά άρτιο τρόπο, επιτυγχάνοντας έτσι την άμεση και οριστική λύση του προβλήματός του.