Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τίποτα ξεχωριστό , από τον οποιοδήποτε ακολουθεί αυτό που αγαπάει. Απλά εγώ ανήκω σε αυτούς που ή πας με όλα ή άστο για άλλη φορά. Με τα ημίμετρα στη ζωή μου δεν τα πήγα καλά. Αυτή αν θες ήταν και είναι η δική μου «πολυτέλεια»...
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τίποτα ξεχωριστό , από τον οποιοδήποτε ακολουθεί αυτό που αγαπάει. Απλά εγώ ανήκω σε αυτούς που ή πας με όλα ή άστο για άλλη φορά. Με τα ημίμετρα στη ζωή μου δεν τα πήγα καλά. Αυτή αν θες ήταν και είναι η δική μου «πολυτέλεια»...

 

Ποια είναι η πιο ζωηρή εικόνα που έχεις από την παιδική σου ηλικία ;

Αυτό που μου έρχεται κατευθείαν, είναι μια μεγαλειώδης τούμπα, επικών διαστάσεων που είχα φάει γύρω στην 2α-3η δημοτικού. Η εξίσωση ήταν: ποδήλατο + πολύ μεγάλη κατηφόρα + του σκοτωμού + λακκούβα + μπροστινό φρένο μέσα στη λακκούβα = αυτό που καταλαβαίνεις…(πρέπει να πέταγα για 30 – 40 μέτρα)

 

Ποιες εικόνες σου έρχονται στο μυαλό από τα 80s όταν δημιουργούσες τέχνη στους δρόμους της πόλης;

Παγκάκια, πεζούλια που καθόμουν ή στα μεγάλα... ντουζένια να έχει τύχει να κάνω κάτι σε κάνα τοίχο που δεν έβλεπε με την πρώτη κανείς! Λίγο πιο μετά είχα την τύχη να κάνω σε τοίχο-τοίχο, κάτι άξιο λόγου. Π.χ στο υπόγειο ενός φίλου και τα συναφή.

Η Αθήνα στα 80ς για ένα ανήλικο δεν είχε καμία σχέση με το σήμερα. Οπότε σαν... πόλη θα θεωρήσω τις γειτονιές που έπαιζα. Τώρα εγώ να ζωγραφίσω ήθελα μόνο. Αυτό που μπορώ να θυμηθώ ήταν την εξαιρετική δυσκολία να βρεις μαρκαδόρο οινοπνεύματος. Για spray ούτε λόγος. Του χειρίστου είδους σε χρωματοπωλείο και με την καχυποψία ότι δεν είσαι hooligan!!

 

Αν δεν το έχω ζήσει, αν δεν το ζω , δεν μπορώ να στο «πω». Το θέμα μου είναι να σου πω μια αληθινή ιστορία. Πραγματική. Το αν θα βρει ο άλλος κάτι κοινό του, αυτό για μένα είναι η ζεύξη.

   

Αφιερώθηκες στην τέχνη αφήνοντας πίσω σου μια δεκαετή καριέρα στα οικονομικά. Και όλα αυτά το 2011 όταν η οικονομική κρίση είχε ξεκινήσει. Το να παρατάς τα πάντα για να αφιερωθείς στην τέχνη χωρίς να ξέρεις που θα σε βγάλει μου φαίνεται γενναίο. Δεν είναι όμως και μια πολυτέλεια για λίγους;

Ήταν μια απόφαση που μου την χρώσταγα. Πολλά χρόνια. Από τότε με το βραβείο στην Ιαπωνία το 1987. Την υποτροφίαΆγγελος Προεστός. Φωτο:Marios Sabanis που πήρα και ποτέ δεν πήγα το 1992. Απλά το 2011 ήταν που ένιωσα την ωριμότητα μέσα μου, να το ακολουθήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Με όποιο κόστος. Γιατί είχε. Και πάρα πολύ μεγάλο . Έως πάρα πολύ σκληρό. Σε όλα τα επίπεδα. Πίστεψε με. Το εφαλτήριο πάντως αυτής της απόφασης, ήταν το ότι μετά τον «θαυμαστό» κόσμο των επιχειρήσεων , ήθελα διακαώς να διδάξω. Και τα κατάφερα και το έκανα. Για 4 χρόνια. Τα οποία και σκόπιμα δεν τα προσθέτω στα «βρώμικα» πρώτα 10. Είναι 10+4 λοιπόν.   

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τίποτα ξεχωριστό , από τον οποιοδήποτε ακολουθεί αυτό που αγαπάει. Απλά εγώ ανήκω σε αυτούς που ή πας με όλα ή άστο για άλλη φορά. Με τα ημίμετρα στη ζωή μου δεν τα πήγα καλά. Αυτή αν θες ήταν και είναι η δική μου «πολυτέλεια». Γενναίος λοιπόν δεν θα έλεγα ότι είμαι. Συνειδητοποιημένος ναι. Πρώτα για μένα. Απλά είχε φτάσει πια η ώρα να το κάνω. Τίποτα λιγότερο. Τίποτα περισσότερο.

 

Μίλησε μου για το πώς εμπνεύστηκες το «The One».

Το ”One” ήταν ένας αποχαιρετισμός και μια νέα αρχή ταυτόχρονα. Το ξεκίνησα από τον πάτο του βυθού. Και ανέβαινα. Μέχρι που έφτασα στην επιφάνεια. Και πήρα ανάσα. Και κατάλαβα ότι η Αγάπη δεν είναι να σε τραβάει στους πάτους. Η Αγάπη είναι αυτό το «Ένα» που σε κάνει να ζεις. Για αυτό και θέλει καθαρό ουρανό και φως. Ότι θα βρεις μόνο στην επιφάνεια.

Παρόλο που το “One” παρέμεινε αλώβητο για περίπου 8 μήνες (πλέον ζήτημα να έχει μείνει κανένα εκατοστό από το πρωτότυπο έργο), υπάρχει η συνέχεια του σε πίνακα. Που με τη σειρά του ήρθε και έφερε κάτι επόμενο. Kαι αυτό , κάτι άλλο.

Πάντως για την ιστορία, σε λίγες μέρες θα «σηκώσω» κάτι αντίστοιχο του “One”. Πολύ πιο μεγάλο όμως. Σε εντελώς προστατευμένο χώρο. Και με παραλήπτες τα παιδιά του δημοτικού του Λεοντείου Πατησίων. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι απλά θα λέγεται τι άλλο; ”Two” .   

 

Τι είναι αυτό που έχει ασκήσει την μεγαλύτερη επιρροή στην τέχνη σου;

Οι καταστάσεις που έχω ζήσει. Παντού. Από δουλειά μέχρι σχέσεις. Αν δεν το έχω ζήσει, αν δεν το ζω , δεν μπορώ να στο «πω». Το θέμα μου είναι να σου πω μια αληθινή ιστορία. Πραγματική. Το αν θα βρει ο άλλος κάτι κοινό του, αυτό για μένα είναι η ζεύξη.

 

Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σχόλιο για τον καθένα;

Θα στους βάλω χρονολογικά λοιπόν. Από το 1985 ως τώρα.

 

 

Benito Jiacovitti (ο σχεδιαστής του Cocobill) – Απίστευτο γέλιο
Benito Jiacovitti (ο σχεδιαστής του Cocobill) – Απίστευτο γέλιο

 

Keith Harring (όπως τον πρωτοείδα το 1985 στο βιβλίο “Breakdance η ιστορία του και πώς να μάθετε “) – Χρώμα
Keith Harring (όπως τον πρωτοείδα το 1985 στο βιβλίο “Breakdance η ιστορία του και πώς να μάθετε “) – Χρώμα

 

Edika (να’ναι καλά το ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ) - Σενάριο
Edika (να’ναι καλά το ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ) - Σενάριο

 

Miro (έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα) - Συναίσθημα
Miro (έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα) - Συναίσθημα

 

Αλέξης Ακριθάκης (εκ Λεοντείου ορμώμενος και αυτός – άσχετο αν δεν αποφοίτησε!) - Ένταση
Αλέξης Ακριθάκης (εκ Λεοντείου ορμώμενος και αυτός – άσχετο αν δεν αποφοίτησε!) - Ένταση

 

Ως καλλιτέχνης έχεις κάποια υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία;

Ναι. Ξεκάθαρα. Μια από τις «πυξίδες» μου , είναι ένα πολύ σύντομο video της Nina Simone που φέρει τον τίτλο “ An artist’s duty ”. Το με «καλύπτει» είναι πολύ λίγο σαν λέξη.

 

 

Ένα μεγάλης κλίμακας έργο σε δημόσιο χώρο ενισχύει το εγώ σου σε σύγκριση με έναν πίνακα;

Δεν θα το έλεγα. Για μένα το να ντύσεις έναν εξωτερικό χώρο, η επιτυχία είναι να δέσει αρμονικά με τον περιβάλλοντα χώρο. Και σίγουρα ο άλλος θα το προσέξει πολύ λιγότερο, εκτός και αν το βλέπει από μια σωστή απόσταση. Οπότε θεωρώ ότι έχει την βαρύτητα ενός καλαίσθητου μοτίβου.

Στον πίνακα τώρα τα πράγματα ζορίζουν. Εκεί έχεις την πειθαρχία των διαστάσεων. Σε αυτόν τον όποιο χωροταξικό περιορισμό θα βγάλω ότι έχω μέσα μου. Και επειδή θα βγαίνει μέσα σε περιθώρια, την ένταση του, τη νιώθω 100φορές πιο δυνατή από μια τοιχοποιία 100 τ.μ.

 

Ποιος είναι για εσένα ο ιδανικός θεατής των έργων σου;

Όποιος καταρχήν του αρέσουν τα χαρούμενα χρώματα και μετέπειτα θα ήθελε να ακούσει μια αληθινή ιστορία.

 

Συμπλήρωσε τις φράσεις:

Ένας κριτικός τέχνης είναι δυνατόν να είναι και … φοροτεχνικός;

Η τέχνη είναι ό,τι σε γεμίζει χαρά.

Η ζωή μου είναι μια ιστορία που κάθε μέρα παλεύω για τη συνέχεια της.

Ευτυχία είναι να μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.

 

Φαντάσου τον εαυτό σου ως ταξιδιώτη μέσα στον χρόνο. Τι θα έλεγες στον 16χρονο εαυτό σου;

Να μην ανησυχώ. Και να μην έκοβα τα μαλλιά μου !! (δεν κάνω πλάκα, ακόμα το μετανιώνω)

 

Τα μελλοντικά σου σχέδια;

Ένα app βασισμένο πάνω σε ένα από τα στυλ που ζωγραφίζω, είναι σε εξέλιξη ως προς το στήσιμό του και ευελπιστώ να παρουσιασθεί όπως το φαντάζομαι κάποια στιγμή. Το concept της είναι να μπαίνει ο χρήστης πρώτα στη διάθεση ενός παιχνιδιού εικόνων που να τον οδηγεί στη δημιουργία μιας σύνθεσης, ανάμεσα σε ..256 (και κάτι ψιλά) δις μπορεί και τρις (κι όμως ναι) συνδυασμούς. Με το Project αυτό βρίσκομαι κάτω από το βλέμμα της θερμοκοιτίδας νεοφυών επιχειρήσεων του Δήμου Αθηναίων και του ΕΒΕΑ. Και προσπαθώ να το φέρω σε σειρά.

Κατά τα αλλά, αυτήν την περίοδο συμμετέχω μέχρι τις 30/9, στην ομαδική έκθεση ΕΚΤΥΠΑ στην Gallery 9 στην Πλατεία Κολιάτσου, έχω έτοιμο υλικό για την 3η μου ατομική έκθεση (πιστεύω μετά το καλοκαίρι πια να παρουσιασθεί) και κάποια στιγμή – μετά από 4 χρόνια – ίσως και επιτέλους να καταφέρω να πάω κάπου για βιταμίνη … sea.

 

Μπορείς να μου στείλεις μια φωτογραφία με κάτι που αγαπάς πολύ;


Μετά χαράς! Σου στέλνω πραγματικά το πιο αγαπημένο μου σχέδιο. Το ονομάζω «boing-boing». Όταν το δεις θα καταλάβεις γιατί το έχω σήμα κατατεθέν!
Μετά χαράς! Σου στέλνω πραγματικά το πιο αγαπημένο μου σχέδιο. Το ονομάζω «boing-boing». Όταν το δεις θα καταλάβεις γιατί το έχω σήμα κατατεθέν!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Αθήνα στα 80ς για ένα ανήλικο δεν είχε καμία σχέση με το σήμερα. Οπότε σαν ..πόλη θα θεωρήσω τις γειτονιές που έπαιζα. Τώρα εγώ να ζωγραφίσω ήθελα μόνο. Αυτό που μπορώ να θυμηθώ ήταν την εξαιρετική δυσκολία να βρεις μαρκαδόρο οινοπνεύματος...
Η Αθήνα στα 80ς για ένα ανήλικο δεν είχε καμία σχέση με το σήμερα. Οπότε σαν ..πόλη θα θεωρήσω τις γειτονιές που έπαιζα. Τώρα εγώ να ζωγραφίσω ήθελα μόνο. Αυτό που μπορώ να θυμηθώ ήταν την εξαιρετική δυσκολία να βρεις μαρκαδόρο οινοπνεύματος...

 

Το ”One” ήταν ένας αποχαιρετισμός και μια νέα αρχή ταυτόχρονα.
Το ”One” ήταν ένας αποχαιρετισμός και μια νέα αρχή ταυτόχρονα.

 

Το ξεκίνησα από τον πάτο του βυθού. Και ανέβαινα. Μέχρι που έφτασα στην επιφάνεια. Και πήρα ανάσα. Και κατάλαβα ότι η Αγάπη δεν είναι να σε τραβάει στους πάτους. Η Αγάπη είναι αυτό το «Ένα» που σε κάνει να ζεις. Για αυτό και θέλει καθαρό ουρανό και φως. Ότι θα βρεις μόνο στην επιφάνεια...
Το ξεκίνησα από τον πάτο του βυθού. Και ανέβαινα. Μέχρι που έφτασα στην επιφάνεια. Και πήρα ανάσα. Και κατάλαβα ότι η Αγάπη δεν είναι να σε τραβάει στους πάτους. Η Αγάπη είναι αυτό το «Ένα» που σε κάνει να ζεις. Για αυτό και θέλει καθαρό ουρανό και φως. Ότι θα βρεις μόνο στην επιφάνεια...

 

 

 

 

Περισσότερα για τον Άγγελο Προεστό στην σελίδα του στο Facebook