ΚΑΠΟΤΕ Η ΚΡΙΣΗ μέσης ηλικίας ήταν κάτι που αφορούσε κυρίως λευκούς άντρες της μεσαίας τάξης. Στη δεκαετία του ’80 και του ’90, μάλιστα, είχε και συγκεκριμένο σενάριο: ένα πρωί σηκώνονταν από το κρεβάτι με τη μέση τους να τους σκοτώνει, τα λιγοστά πλέον μαλλιά τους κολλημένα στο κεφάλι, κοίταζαν τη σύντροφό τους κι έλεγαν «ως εδώ». Έβαφαν τα μαλλιά τους κομοδινί, αγόραζαν ένα κάμπριο κόκκινο αμάξι και τα έφτιαχναν με τη γραμματέα τους.
Mια παλιά μου γνωστή άρχισε να εξαφανίζεται τα βράδια, μέχρι που κάποια στιγμή κάτι μέσα της έκανε ένα «κρακ». Γύρισε σπίτι της κι άρχισε να φωνάζει στον σύντροφό της επαναλαμβανόμενα: «Εγώ δεν είμαι η κότα με τα χρυσά αυγά». Μετά γέμισε μια βαλίτσα με ρούχα κι έφυγε. Ξεκίνησε personal training· έκανε μπότοξ· μέσα σε δύο μήνες βρέθηκε να έχει τέσσερα τατουάζ.
Η γυναικεία κρίση μέσης ηλικίας θυμίζει προθάλαμο νοσοκομείου: πρακτικοί οδηγοί, ιατρικά sites, χάπια για την εμμηνόπαυση.
Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα ανοιξιάτικο μπάρμπεκιου στην Κερατέα ‒ τριάντα ενήλικές και δέκα παιδάκια σε έναν κήπο με μαργαρίτες. Τρώγαμε μπριζόλες ανάμεσα στα παιδιά μας που στρίγκλιζαν ‒ είχαν βρει έναν κουβά γεμάτο νερό με μπογιά και μια βούρτσα και τσακωνόντουσαν ποιος θα πρωτολερωθεί. Τα ηχεία έπαιζαν λαϊκά από playlist σε λούπα. «Πρέπει να γράψεις ένα κείμενο για το ότι κρίση μέση ηλικίας είναι να βρίσκεσαι να κάνεις μπάρμπεκιου με ανθρώπους με τους οποίους πριν από δεκαπέντε χρόνια σερνόσασταν στα πατώματα μαζί. Τώρα βρίσκεστε μια Κυριακή απόγευμα στην Κερατέα με στοίβες από κρέατα μπροστά σας να ακούτε τον “Αετό που πεθαίνει στον αέρα ελεύθερο και δυνατό”», είπε ο Π.
«Μου φαίνεται σαν μια φυσική συνέχεια της ζωής», είπα. «Θέλω να πω, νομίζω πως περνάω κρίση μέσης ηλικίας, αλλά δεν μοιάζει με τη δική σου».
Ο όρος «κρίση μέσης ηλικίας» πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1965 από τον ψυχαναλυτη Elliott Jaques. H ιδέα έγινε πιο δημοφιλής τη δεκαετία του ’70, χωρίς όμως να έχει ιδιαίτερη επιστημονική βάση, όπως εξηγεί το πρόσφατο αφιέρωμα των «New York Times» με τίτλο «Millennials are hitting middle age ‒ Αnd it doesn’t look like what we were promised». Το αφιέρωμα αναλύει πώς μοιάζει μια κρίση μέσης ηλικίας: ματαίωση, η αίσθηση πως τώρα ξεκινάς, τη στιγμή που έχεις ήδη πατήσει τα 40, πως θα έπρεπε να ’σαι τακτοποιημένος, αλλά δεν έχεις ιδέα τι σου γίνεται και πως ακόμα τους εξαπατάς όλους. Προφανώς αναφέρει και το σημαντικότερο πρόβλημα των ηλικιωμένων millennials, το γεγονός πως είμαστε φτωχότεροι από τους γονείς μας.
Στην ποπ κουλτούρα οι γυναίκες δεν περνάνε κρίση μέσης ηλικίας, συνήθως ο ρόλος τους είναι να συνεφέρουν τον «τρελάκια» που πίνει μόνος του ουίσκι και έχει υπαρξιακές αναζητήσεις ‒«ποιοι είμαστε, πού πάμε, γιατί πεθαίνουμε, γιατί με πιάνει σφάχτης κάθε φορά που παίζω 5x5»‒ που οι ίδιες είχαν στην εφηβεία.
Το ίντερνετ βρίθει από πνευματώδη κείμενα γεμάτα κατανόηση για τους άντρες. Η γυναικεία κρίση μέσης ηλικίας θυμίζει προθάλαμο νοσοκομείου: πρακτικοί οδηγοί, ιατρικά sites, χάπια για την εμμηνόπαυση.
Στην πραγματικότητα, αν υπήρχε μια γυναικεία κρίση μέσης ηλικίας, θα θύμιζε μια ατέλειωτη λίστα με tasks, ένα τηλέφωνο γεμάτο λίστες: μια λίστα με τα tasks της δουλειάς, μια άλλη με επισκευές, δώρα για παιδικά πάρτι, ψώνια από το σούπερ μάρκετ, προϊόντα φαρμακείου ‒ πολύχρωμα τσαλακωμένα post-it πάνω στο γραφείο.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
