OTAN ΞΥΠΝΗΣΑ, ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΕΝΗ ακόμα, αναρωτήθηκα γιατί ονειρεύτηκα τη Νατάσα, μια γνωστή μου που είχα να δω χρόνια, με την οποία συναντιόμασταν για χρόνια σε πάρτι και μπαρ. Λένε πως ονειρευόμαστε κάθε βράδυ, αλλά θυμόμαστε μόνο τα όνειρα που βλέπουμε λίγο πριν ξυπνήσουμε. Κι όμως κάπως χάρηκα. Είχα να ονειρευτώ μήνες. Μου αρέσουν τα όνειρα περίπου όσο μου αρέσει και ο ύπνος. Τα σκέφτομαι σαν καταφύγιο, κάτι σαν ένα δωρεάν αλλόκοτο πρόγραμμα ψυχαγωγίας. Έρχονται κάπως σαν κύματα, όσο πιο πολύ τα γράφεις ή τα διηγείσαι τόσο πιο πολλά βλέπεις. Και μετά, για λίγο καιρό, δεν βλέπεις ούτε ένα.
Συμβαίνει και κάτι άλλο με τα όνειρα: είναι συναρπαστικά και βαρετά ταυτόχρονα.
Για χρόνια έβλεπα συχνά περίπου το ίδιο όνειρο, πως πετάω πάνω από ένα δάσος με έλατα. Κάποιες φορές εκτοξευόμουν μαγικά στον αέρα, άλλες έβγαζα φτερά. Συχνά ένιωθα πως μπορούσα κατά κάποιον τρόπο να ελέγξω το όνειρο, τον τρόπο που σηκώνονταν τα πόδια μου στον αέρα, την κατεύθυνση. Αυτό ονομάζεται lucid dreaming (συνειδητό ή διαυγές όνειρο). Είχα πλήρη συνείδηση πως ονειρευόμουν, αλλά μπορούσα, με έναν παράξενο τρόπο, να καθοδηγήσω το όνειρό μου.
Υπάρχουν βέβαια και οι εφιάλτες. Ο χειρότερος παιδικός εφιάλτης μου ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στο όνειρο. Πρέπει να ήμουν 5 ή 6 χρονών γιατί ζούσαμε ακόμα στο σπίτι μας στου Παπάγου. Ονειρεύτηκα πως ξυπνάω από ένα όνειρο και τρέχω στο κρεβάτι της μαμάς μου. Σηκώνω την κουβέρτα, μια ακρυλική χοντρή κρεμ και πράσινη, αλλά στη θέση της μαμάς μου βρίσκεται ένας σκελετός.
Σύμφωνα με την έρευνα του Robert Stickgold, του 91χρονου καθηγητή Ψυχιατρικής του Χάρβαρντ που έχει αφιερώσει την καριέρα του στη μελέτη του ύπνου και των ονείρων, ο πιο συχνός εφιάλτης είναι ότι πέφτεις ή επιπλέεις. Πολύ συνηθισμένα όνειρα είναι και αυτά που βλέπεις κάποιο παλιό σπίτι, φίδια ή ότι κάποιος σε κυνηγάει.
Συμβαίνει και κάτι άλλο με τα όνειρα: είναι συναρπαστικά και βαρετά ταυτόχρονα. Ο Τζορτζ Μολ, πατέρας του αγαπημένου μου λογοτεχνικού ήρωα, του Άντριαν Μολ, της αγγλικής σειρας μπεστ σέλερ της Σου Τάουνσεντ, είχε πει τη θρυλική ατάκα: «Το μόνο πράγμα που είναι πιο βαρετό από το να ακούς τα όνειρα των άλλων είναι το να ακούς τα προβλήματά τους».
Νομίζω πως έχει άδικο. Τα όνειρα των άλλων, ειδικά όταν θυμίζουν σειρά με έξι σεζόν και θέλουν να σ’ τα διηγηθούν με κάθε λεπτομέρεια («και μετά περπατήσαμε σε ένα λιβάδι και ξαφνικά είδα ένα σπιτάκι και μέσα ήταν ο θείος μου και με κοιτούσε περίεργα και μετά πέρασε μπροστά μου μια γάτα και βρέθηκα στην πολυκατοικία που μένει η Άννα») είναι απείρως πιο βαρετά από τα προβλήματά τους. Τα δικά μας όμως έχουν πάντα ενδιαφέρον.
