ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ προσπάθησα να παρακολουθήσω κάποια από τα όσα συμβαίνουν γύρω από αυτό που λέγεται πολιτική ζωή της χώρας. Στην επικαιρότητα κυριαρχούσαν πολλά πολιτικά αλλά κυρίως παραπολιτικά θέματα, όπως συνήθως συμβαίνει. Όπως επίσης συμβαίνει να μην εστιάζουμε στην απουσία μιας συγκροτημένης πολιτικής αλλά στις ανόητες ατάκες ενός υπουργού, γενικά ενός πολιτικού που τις λέει στην τηλεόραση για να κάνει θόρυβο. Πολλές δηλώσεις εντυπωσιασμού, απουσία πολιτικής και ουσιαστικού διαλόγου, μεγάλες δόσεις λαϊκισμού και δημαγωγίας, αντιπαραθέσεις χωρίς ουσία, ευτελισμός ιδεών.
Ο πρωθυπουργός είχε ήδη εξαγγείλει με τον κλασικό παλαιοκομματικό τρόπο οικονομικά μέτρα από το βήμα της ΔΕΘ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περιορίσει τις εκλογικές απώλειες του κόμματός του, που όλες οι δημοσκοπήσεις συμφωνούν ότι βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά συγκριτικά με τον χρόνο παραμονής του στην εξουσία. Έκτος χρόνος σε αυτήν, με εσάνς πολλών σκανδάλων να πλανιέται στην ατμόσφαιρα και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να βιώνει εξαιρετικά δύσκολες οικονομικές συνθήκες, και απλώς έδωσε έναν σωρό υποσχέσεις, ακολουθώντας μια αδιέξοδη επιδοματική πολιτική.
Σκεφτόμουν πως αν κάποιος που δεν ζει στη χώρα μας την επισκεπτόταν και είχε όλες αυτές τις προσλαμβάνουσες θα έφτανε στο σχεδόν ασφαλές συμπέρασμα ότι η χώρα αυτή βρίσκεται σε παρακμή σε πολλά επίπεδα: δικαιοσύνης, πολιτικό, κοινωνικό, σχεδόν σε όλα.
Την ίδια στιγμή, τα μέσα ενημέρωσης αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (όπου η τοξικότητα περισσεύει) συνέχιζαν για πολλοστή μέρα να βάζουν στοιχήματα για το κατά πόσο είναι πιθανό να κάνει κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας, για το πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα που αυτό θα έχει, το οποίο, με βάση όσα έχει πει ως τώρα ο πρώην πρωθυπουργός, είναι εξαιρετικά νεφελώδες, αλλά και για τα ονόματα που μπορεί να το στελεχώσουν· όλα αυτά με όρους παραπολιτικής και ένα είδος πολιτικού κουτσομπολιού το οποίο τροφοδοτεί και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός.
Όλα αυτά εκείνη την ημέρα έμοιαζαν με μια βαρετή επανάληψη όσων συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, ένα θλιβερό και μίζερο πολιτικό σκηνικό με μονομάχους, κυρίαρχους, εξουσιαστές, λαϊκιστές, μεσσίες, ακροδεξιούς, ημιπαράφρονες και διάφορους άλλους πολιτικούς πρόθυμους να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα στα οποία βρίσκονται η κοινωνία αλλά και η χώρα σε πολλά επίπεδα. Το σκηνικό συμπληρωνόταν από νέες πτυχές των οικονομικών σκανδάλων που αφορούν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, νέες αποκαλύψεις για απίθανους τύπους που βρέθηκαν να ροκανίζουν κοινοτικά κονδύλια τα οποία στερήθηκαν κάποιοι ώστε να γίνουν αυτοί ζάπλουτοι. Νέα ερωτήματα και επιπλέον αμφιβολίες για το αν ποτέ θα αποδοθεί δικαιοσύνη, ανάλογες με αυτές που προκύπτουν για τη δικαστική τύχη του άλλου μεγάλου σκανδάλου, αυτού των Τεμπών, με τη δικαιολογημένη κοινωνική απαίτηση κάποιοι επιτέλους να πληρώσουν, η οποία οδηγεί ακόμα χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.
Φυσικά δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν εκείνη την ημέρα, όπως και κάθε μέρα, τα μικρά ή λίγο μεγαλύτερα εγκλήματα και γενικά τα γεγονότα μικρής σημασίας που καταγράφουν τα αστυνομικά δελτία, τα οποία με τη βοήθεια ιδιαίτερα των τηλεοπτικών σταθμών μεγεθύνονται, δραματοποιούνται θεαματικά και αποκτούν μεγάλες διαστάσεις, μεγαλύτερες απ’ όσες θα τους άξιζε· η κοινωνία μοιάζει να κυριαρχείται από αυτά, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ισχύει, απλώς ενισχύουν τους φόβους της.
Σκεφτόμουν πως αν κάποιος που δεν ζει στη χώρα μας την επισκεπτόταν και είχε όλες αυτές τις προσλαμβάνουσες θα έφτανε στο σχεδόν ασφαλές συμπέρασμα ότι η χώρα αυτή βρίσκεται σε παρακμή σε πολλά επίπεδα: δικαιοσύνης, πολιτικό, κοινωνικό, σχεδόν σε όλα. Και αυτό, σε έναν βαθμό τουλάχιστον, πράγματι συμβαίνει. Αλλά αφορά την κοινωνία στο σύνολό της;
Την ίδια Κυριακή που κυριαρχούσε αυτή η εικόνα της γενικευμένης παρακμής, σε μια γωνιά της πρωτεύουσας συνέβαινε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Στο 53ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως πολλές εκατοντάδες άνθρωποι είχαν κατακλύσει τους χώρους της έκθεσης: άλλοι, περισσότερο ψαγμένοι, γνώριζαν τι θα αγοράσουν, άλλοι, λιγότερο, ρωτούσαν τους υπεύθυνους των εκδοτικών οίκων για τα βιβλία που βρίσκονταν στους πάγκους. Το πιο εντυπωσιακό ήταν το πλήθος αλλά και το ότι δεν ήταν εύκολο να προσδιορίσεις τον μέσο όρο ηλικίας· αν μπορεί κανείς να βγάλει ένα ασφαλές συμπέρασμα βλέποντας τις εικόνες, υπήρχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών και κάθε κοινωνικής τάξης.
Οι εικόνες αυτές από το φεστιβάλ έμοιαζε να σου φωνάζουν ότι κάπου υπάρχει μια άλλη Ελλάδα, η οποία δεν περιορίζεται στη μιζέρια, αναζητεί διεξόδους, ψάχνεται, προβληματίζεται και σκέφτεται, κυρίως σκέφτεται. Έχω την εντύπωση πως ένα μεγάλο κομμάτι της προέρχεται από εκείνο το τεράστιο ποσοστό αποχής που σημειώθηκε στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, για το οποίο δεν μιλάμε συχνά και αφορά ανθρώπους απογοητευμένους, που δεν βρήκαν εκπροσώπηση ανάμεσα στις προτάσεις από τις οποίες είχαν να επιλέξουν, αλλά δεν είναι αδιάφοροι, κυνικοί, αρνητές της πολιτικής. Μια Ελλάδα που τη συναντάς και σε άλλους χώρους, σε πολλές συζητήσεις, σε διαφορετικά επίπεδα. Αναρωτιέμαι αν θα βρει κάποτε εκπροσώπηση…
