Ήσυχες ημέρες μιας προεκλογικής περιόδου

Ήσυχες ημέρες μιας προεκλογικής περιόδου… Facebook Twitter
Μια κοινωνία που ψηφίζει με κριτήριο «το μικρότερο κακό» δεν έχει πολλές πιθανότητες να ξεπεράσει τις πολυεπίπεδες κρίσεις που αντιμετωπίζει και παραπέμπουν σε μια συνολική παρακμή. Εικονογράφηση: bianka/ LIFO
0

«Το μέλλον δε θα ’ρθει
από μοναχό του έτσι νέτο σκέτο
αν δεν πάρουμε μέτρα
και εμείς»
.

— Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ έχει συνηθίσει, σχεδόν έχει εθιστεί στο να ψηφίζει το μικρότερο κακό· κάθε φορά, με μικρή ή μεγάλη απογοήτευση, σχεδόν σέρνονται ως τις κάλπες για να ρίξουν ένα ψηφοδέλτιο που σηματοδοτεί όχι μια επιλογή ελπίδας και προοπτικής για κάτι, ό,τι και αν είναι αυτό, αλλά μια άρνηση να βρεθούν στην εξουσία και να αποφασίσουν για τις τύχες τους κάποιοι τους οποίους μισούν πολιτικά περισσότερο απ’ οποιουσδήποτε άλλους.

Οι πολιτικοί επιστήμονες ορίζουν αυτή την πολιτική στάση ως «αρνητική ψήφο» και αν αναλογιστούμε πόσους τέτοιους ανθρώπους συναντάμε γύρω μας στις καθημερινές κουβέντες μας, θα διαπιστώσουμε ότι είναι εντυπωσιακά πολλοί αριθμητικά, τόσοι ώστε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να μετατρέπονται σε εκείνη την κρίσιμη μάζα που με την επιλογή της κάνει την πλάστιγγα να γέρνει και αναδεικνύει τον νικητή.

Δεν ήταν πάντα έτσι· υπήρξαν στη νεότερη μεταπολιτευτική ιστορία περίοδοι που συντριπτικά μεγάλες ομάδες πολιτών είχαν ελπίδες και προσδοκίες που γίνονταν προφανείς με τις επιλογές τους.

Όσοι έχουν τη διάθεση και το κουράγιο να παρακολουθούν είτε από επαγγελματική διαστροφή είτε από προσωπικό ενδιαφέρον όσα συμβαίνουν μέχρι τώρα στην προεκλογική περίοδο, θα είδαν πολλές εικόνες που αναδεικνύουν μια γενικευμένη αδιαφορία για όσα μηνύματα εκπέμπουν κόμματα και πολιτικό προσωπικό. Στις συγκεντρώσεις όπου αρχηγοί υπόσχονται νέα θαύματα αν εκλεγούν συμμετέχουν λίγοι. Και αν δεν βοηθούσαν οι σκηνοθέτες με ικανότητες σαν του Μπιρσίμ (όσοι δεν γνωρίζουν, ας αναζητήσουν τον ρόλο του σε παλιές εποχές), θα αποκαλυπτόταν ότι οι πολιτικοί απευθύνονται σε ελάχιστους πιστούς του κόμματος με ιδιαίτερο φανατισμό που συνήθως βασίζεται σε «ίδιον όφελος». Πηγαίνουν εκεί για να τους δουν εκείνοι που πρέπει να τους δουν όταν έρθει η κρίσιμη ώρα.

Στους δρόμους που άλλοτε γέμιζαν από αφίσες, στα καφενεία όπου άναβαν τα αίματα, συχνά και κυριολεκτικά, στις τηλεοράσεις όπου άλλοτε παρακολουθούσαν πολλοί με περίσσιο ενδιαφέρον τις συζητήσεις που γίνονταν, ακόμα και στο διαδίκτυο που κυριαρχούσαν οι πολιτικές αναφορές, σχεδόν παντού υπάρχει μια εντυπωσιακή απουσία ενδιαφέροντος για ένα σημαίνον γεγονός που σε μικρό ή μεγάλο βαθμό θα καθορίσει τις τύχες όλων μας τα επόμενα χρόνια. Η κοινωνία, σχεδόν στο σύνολό της, βιώνει εξαιρετικά ήσυχες ημέρες κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Κι αυτές δεν σχετίζονται με μια πολιτική κουλτούρα που παρατηρούμε σε άλλες χώρες, με μια αλλαγή συμπεριφοράς που με έναν αιφνιδιαστικό τρόπο υιοθετήθηκε από τις μάζες οι οποίες μερικά χρόνια πριν έδειχναν ικανές για έκφραση οποιουδήποτε είδους φανατισμού ώστε να υποστηρίξουν όσα πολιτικά πιστεύουν. Δεν γίναμε Ευρώπη ούτε σε αυτό, άλλοι είναι οι λόγοι.

Δεν ήταν πάντα έτσι· υπήρξαν στη νεότερη μεταπολιτευτική ιστορία περίοδοι που συντριπτικά μεγάλες ομάδες πολιτών είχαν ελπίδες και προσδοκίες που γίνονταν προφανείς με τις επιλογές τους. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το 1981 με τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά, αν περιοριστούμε στα τελευταία χρόνια, η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν τον Ιανουάριο του 2015, ανεξάρτητα από τις υποκειμενικές εκτιμήσεις για το περιεχόμενο της μεγάλης αλλαγής που συντελέστηκε τότε κατά τη διακυβέρνηση της χώρας και τις κάθε είδους ματαιώσεις. Τότε εξαιρετικά πολλοί πίστεψαν σε αυτό που σηματοδοτούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ρεύμα ανθρώπων που από επιλογή πίστεψαν και υιοθέτησαν όσα ευαγγελιζόταν· τον ακολούθησαν με μεγάλο ενδιαφέρον και ελπίδες, αυτοί οι πολλοί άνθρωποι έδιναν μια θετική ψήφο.

Στις εκλογές του 2019 παρατηρήθηκε ένα ενδιαφέρον φαινόμενο που ήταν εξαιρετικά έντονο ως προς τις διαστάσεις του. Η κρίσιμη ομάδα των πολιτών που έδωσαν την αυτοδυναμία στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν προερχόταν από το παραδοσιακά συντηρητικό ακροατήριο της παράταξης αλλά από αγανακτισμένους με τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ανθρώπους, οι οποίοι στο πρόσφατο παρελθόν επέλεγαν οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δεξιά. Αυτοί έδωσαν την εξουσία στον Μητσοτάκη, ψηφίζοντας αρνητικά με σχεδόν αποκλειστικό κριτήριο «να μην ξανάρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία». Aυτή η μάζα δείχνει να είναι παρούσα και σε αυτή την περίοδο· πόσο κρίσιμη είναι ακόμα, θα αποδειχτεί την Κυριακή της κάλπης.

Όμως, μια κοινωνία που ψηφίζει με κριτήριο «το μικρότερο κακό» δεν έχει πολλές πιθανότητες να ξεπεράσει τις πολυεπίπεδες κρίσεις που αντιμετωπίζει και παραπέμπουν σε μια συνολική παρακμή. Χρειάζεται μια θετική πρόταση που δεν θα έρχεται απαραίτητα από κάποιους «φωτισμένους» ηγέτες που θα την παρασύρουν σε αυτή και, όπως λέει και ο σπουδαίος ποιητής, «το μέλλον δε θα ’ρθει από μοναχό του έτσι νέτο σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα και εμείς». Δικό μας θέμα είναι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ποιος θα βάλει τέλος στο Pasokification…

Οπτική Γωνία / Ποιος θα βάλει τέλος στο Pasokification

Φαντάζομαι πως όσοι ρίξουν την ψήφο τους στις κάλπες που θα ανοίξουν στις 6 Οκτωβρίου για την ανάδειξη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ προσβλέπουν σε έναν πρόεδρο που θα τους φέρει σχετικά σύντομα στην εξουσία. Που, με άλλα λόγια, θα δώσει τέλος στον εφιάλτη του Pasokification.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
ΕΣΥ: η μεγάλη παραίτηση και η υποστελέχωση

Φάκελος Υγεία / ΕΣΥ: Η μεγάλη παραίτηση

Υποστελεχωμένα νοσοκομεία, εξοντωτικές συνθήκες, γιατροί σε ρόλο καμικάζι και νέοι χωρίς ειδικότητα που αναγκάζονται να αναλάβουν ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Αυτή είναι η τωρινή εικόνα του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Τα γεγονότα της 22 Ιουλίου 2011 στη Νορβηγία

Σαν Σήμερα / 22 Ιουλίου 2011: Η πιο σοκαριστική μέρα για τη νορβηγική κοινωνία

Ο ακροδεξιός εξτρεμιστής και τρομοκράτης Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, που σκότωσε 77 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 150, είχε ενεργήσει μόνος του, έχοντας προετοιμάσει μεθοδικά την επίθεση μέσα σε μερικούς μήνες.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η Ολυμπιάδα του Παρισιού θα είναι εξόχως πολιτική κι αυτό είναι καλό

Αθλητισμός / Η Ολυμπιάδα του Παρισιού θα είναι εξόχως πολιτική κι αυτό είναι καλό

Οι Παλαιστίνιοι και οι Ουκρανοί, ειδικότερα, θα θελήσουν να υπενθυμίσουν στους θεατές τους πολέμους και τις σφαγές που συνεχίζονται με σφοδρότητα, ασχέτως αν πολλοί από αυτούς τους θεατές μπορεί να έχουν αρχίσει ήδη να τους «βαριούνται» ως επικαιρότητα.
LIFO NEWSROOM
Ο πρωθυπουργός προσπαθεί να καθησυχάσει τους δυσαρεστημένους

Οπτική Γωνία / Ο πρωθυπουργός προσπαθεί να καθησυχάσει τους δυσαρεστημένους

Παρέμβαση για να προλάβει τη δυσαρέσκεια από την αύξηση των τιμών του ρεύματος, να αλλάξει την ατζέντα και να καθησυχάσει τους δυσαρεστημένους έκανε εχθές μέσω της συνέντευξής του στον ΣΚΑΪ ο πρωθυπουργός.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Παύλος Γερουλάνος: «Στο ΠΑΣΟΚ έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε»

Συνέντευξη / Παύλος Γερουλάνος: «Στο ΠΑΣΟΚ έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε»

«Προσωπικό, ιδέες, όραμα: Το ΠΑΣΟΚ έχει σήμερα ό,τι χρειάζεται για να αντιπροσωπεύει τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας», σύμφωνα με τον υποψήφιο για την προεδρία του, Παύλο Γερουλάνο, αλλά «πρέπει να διορθώσει τα λάθη του», όπως εξηγεί σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στη LiFO.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ