Η πολιτική ατιμωρησία είναι η μεγαλύτερη πληγή της χώρας

Η πολιτική ατιμωρησία είναι η μεγαλύτερη πληγή της χώρας Facebook Twitter
Όσο οι πολιτικοί που έχουν ευθύνες για το Μάτι και τα Τέμπη (και όχι μόνο για αυτά) παραμένουν ατιμώρητοι, στη χώρα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν τα ίδια. Φωτ.: Νίκος Παλαιολόγος/ SOOC
0

ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο. Δεν ήταν απαραίτητα όλοι έντιμοι, αλλά κάποιοι από αυτούς ενδιαφέρονταν πραγματικά να τον κάνουν καλύτερο και πιο δίκαιο. Αυτό το είδος πολιτικού πλέον δεν υπάρχει ή είναι εξαιρετικά σπάνιο. Όσοι ασχολούνται με την πολιτική σήμερα το κάνουν κυρίως επειδή θέλουν να αποκτήσουν ισχύ, πλούτο και τα προνόμια της εξουσίας.

Οι περισσότεροι πολιτικοί όχι μόνο αδιαφορούν για το δημόσιο συμφέρον, αλλά –ακόμα χειρότερα– δεν έχουν καν συνείδηση των ευθυνών και των καθηκόντων τους. Αφήνουν τη χώρα στον αυτόματο πιλότο, διαχειρίζονται δημόσια χρήματα με αδιαφάνεια, διοικούν διεκπεραιωτικά και μπαίνουν στον κόπο να αλλάξουν κάτι, σχεδόν μόνο όταν κάποιες ελίτ πιέζουν για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Όσο οι πολιτικοί που έχουν ευθύνες για το Μάτι και τα Τέμπη (και όχι μόνο για αυτά) παραμένουν ατιμώρητοι, στη χώρα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν τα ίδια και τις συνέπειες θα πληρώνουν ακόμα και με τη ζωή τους αθώοι.

Όταν τύχει η «στραβή» όπως στο Μάτι, στα Τέμπη, στη Δαδιά, στη Θεσσαλία, τότε αποποιούνται τις ευθύνες τους, λες και ο ρόλος τους είναι διακοσμητικός και σαν να έχουμε αποδεχθεί όλοι ότι βρέθηκαν σε αυτήν τη θέση μόνο για τα προνόμια και καθόλου για τις ευθύνες.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές όμως, όταν γίνεται η «στραβή», είναι που αποκαλύπτεται το μέγεθος της ασυνειδησίας και ακόμα περισσότερο, από τη διαχείριση που γίνεται την επόμενη μέρα, η οποία συχνά είναι πιο τραγική και από την ίδια την κρίση.  

Όσο οι πολιτικοί που έχουν ευθύνες για το Μάτι και τα Τέμπη (και όχι μόνο για αυτά) παραμένουν ατιμώρητοι, στη χώρα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν τα ίδια και τις συνέπειες θα πληρώνουν ακόμα και με τη ζωή τους αθώοι. Η πολιτική ατιμωρησία είναι η μεγαλύτερη πληγή της χώρας και μια τεράστια πρόκληση.

Όσο αυτή συνεχίζεται, τίποτα δεν θα διορθώνεται και τίποτα δεν θα αλλάζει. Θα παραμένει η χώρα του «πάμε και όπου βγει», κάτι που, βέβαια, αφορά μόνο τον λαό και όχι τις καλά προστατευμένες ελίτ, οι οποίες έχουν φροντίσει να διαχωρίσουν τη μοίρα τους από των υπολοίπων.  

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ