ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ από βίντεο στο TikTok με θέμα το body transformation. Ο πρωταγωνιστής κοιτάζεται στον καθρέφτη, το γκρι δέρμα του και οι δίπλες του ξεχειλίζουν από το κολάν του. Μετά ακολουθούν οι εξής σκηνές: ιδρωμένος σηκώνει βάρη στο γυμναστήριο, τρώει διάφορες σαλάτες με μαρούλια και κινόα ή μαγειρεύει τα γεύματα της εβδομάδας: σοταρισμένα φιλέτα κοτόπουλου μπαίνουν σε τετράγωνα διάφανα τάπερ μαζί με μπρόκολο.
Στο τέλος του βίντεο ο πρωταγωνιστής είναι πια αδύνατος και επιτυχημένος, και κάνει ασκήσεις ανάποδα σε κάποιο μονόζυγο. Όλη αυτή την ώρα η μουσική υπόκρουση είναι κάποιο επικό anthem, π.χ. «Τhey told me I couldn’t do it. I said watch me». Όλο αυτό παρουσιάζεται ως μια μεγαλειώδης ηρωική πράξη, σαν ο πρωταγωνιστής μας να σώζει ορφανά στη ζούγκλα.
Φέτος αποφάσισα πως δεν θα βάλω στόχους για τη νέα χρονιά. Δεν θέλω να κάνω αποτοξίνωση, ας κοιμάμαι σαν παρατημένο ζωάκι στον καναπέ από τις 10, ας κοιτάω TikTok 120 ώρες την ημέρα, ας τηγανίσει κάποιος άλλος μπακαλιαράκια.
Αν ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας του ηδονισμού και της κατανάλωσης, ο Γενάρης είναι ο μήνας που έρχεται ο λογαριασμός. Πρέπει να ξαναρχίσουμε σεμνά από την αρχή, χοντροί και φτωχοί, κάνοντας δίαιτα αποτοξίνωσης με φρέσκους χυμούς και «θρεπτική σούπα παντζαριού» και σημειώνοντας στο σημειωματάριό μας τους «στόχους μας για τη χρονιά που μόλις ήρθε».
Για χρόνια έγραφα τους στόχους της χρονιάς σε διάφορα ημερολόγια. Ένα, μάλιστα, που είχα παιδί, στο οποίο έγραφα ατάκες όπως «η μαμά δεν ξέρει τι σημαίνει να τρως μόνο ένα αυγό για βραδινό», ήταν γαλάζιο με χρυσή κλειδαριά. Στο εξώφυλλο πόζαρε ένα ρομαντικό κοριτσάκι που φορούσε φουφούλες.
Τα τελευταία χρόνια τοποθετούσα τους στόχους της χρονιάς σε διαγράμματα, μέσα σε κύκλους και χρωματιστά μπαλονάκια, ένιωθα έτσι κάποιου είδους εσωτερική γαλήνη. «Να μάθω να μαγειρεύω ψάρι» / «Να χάσω 20 κιλά» / «Να ξεκινήσω πάλι πιλάτες» / «Nα μην κοιμάμαι στον καναπέ» / «Να μην μπαίνω με τις ώρες στο TikTok». Δεν αναφέρομαι στις προτεραιότητες ούτε σε θέματα σωματικής ή ψυχικής υγείας. Αναφέρομαι στο μάρκετινγκ της καινούργιας χρονιάς. Πριν από έναν μήνα έπρεπε να πάρεις γαλλικά τυριά και ένα φόρεμα με παγέτες. Αυτόν τον μήνα πρέπει να πάρεις βαράκια και ένα νέο κολάν γυμναστικής.
Φέτος αποφάσισα πως δεν θα βάλω στόχους για τη νέα χρονιά. Δεν θέλω να κάνω αποτοξίνωση, ας κοιμάμαι σαν παρατημένο ζωάκι στον καναπέ από τις 10, ας κοιτάω TikTok 120 ώρες την ημέρα, ας τηγανίσει κάποιος άλλος μπακαλιαράκια. Ίσως να φταίει πως ο κόσμος πάει κατά διαόλου – εν μέσω πολέμου και κλιματικής κρίσης υπάρχει κάτι μάταιο σε όλη αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια για αυτοβελτίωση. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς πως ζωή σημαίνει φθορά, πως όλα αρρωσταίνουν και φεύγουν. Πόση σημασία έχει αν θα κάνεις πιλάτες ή όχι;
Και είναι και κάτι ακόμα: αν για χρόνια ισχυρίζεσαι πως αυτή είναι η χρονιά που θα αλλάξεις τη ζωή και τις συνήθειές σου, και τελικά είναι άλλη μια χρονιά που δεν άλλαξες απολύτως τίποτα και απλά πάλευες σαν χταπόδι με είκοσι πλοκάμια να τα βολέψεις όλα, τι νόημα έχει αυτό το μόνιμο αυτομαστίγωμα με τις λιστούλες της χρονιάς; Αργά ή γρήγορα, η ζωή θα νικήσει κι εσύ θα ’σαι πάλι χοντρoύλης και φτωχούλης. Ενίοτε και καπνιστής.
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
