Η KYΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ θα κλείσει δύο χρόνια σε λίγο και εδώ και μερικές μέρες κυκλοφορούν πάλι σενάρια εκλογών και ανασχηματισμού. Στην Ελλάδα, βέβαια, αυτές οι συζητήσεις είναι σχεδόν καθημερινές, καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μιας κυβέρνησης. Μετά τις πρώτες εκατό μέρες αρχίζουν τα σενάρια για το πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές. Αυτήν τη φορά υπάρχει και βάσιμη αιτία, καθώς οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική, όπως είχε ψηφίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, άρα δύσκολα θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση και πιθανότατα θα πάμε σε δεύτερες εκλογές.

 

Με βάση τη λογική που έχουν συνήθως τα ελληνικά κόμματα εξουσίας, οι εκλογές γίνονται όταν βολεύει το κυβερνών κόμμα. Δηλαδή, όταν θεωρείται ιδανική η συγκυρία για το μάξιμουμ της απόδοσής τους. Επειδή πολλοί παρατηρούν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά της ΝΔ έχουν υποστεί μικρή φθορά ως τώρα και η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μεγάλη, παρά τις κρίσεις που διαχειρίστηκε η κυβέρνηση και όχι πάντα με τη μεγαλύτερη επιτυχία, θεωρούν ότι δύσκολα ο πρωθυπουργός δεν θα υποκύψει στον πειρασμό να πάει σε εκλογές άμεσα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, εξακολουθεί να το διαψεύδει και ο Αλέξης Τσίπρας να το φοβάται.

 

Αμφότεροι, ωστόσο, χρειάζονται χρόνο. Ο πρωθυπουργός, για να φέρει τη χώρα στην περίφημη κανονικότητα και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να βρει τι θα φουσκώσει πάλι την κοινωνική διαμαρτυρία ώστε να ανέβει ξανά στο κύμα που θα τον οδηγήσει στην εξουσία. 

 

Το γεγονός που αναμένει με ενδιαφέρον το Μαξίμου είναι η συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν στις 14 Ιουνίου στις Βρυξέλλες. Η Τουρκία μέχρι τώρα όχι απλώς δεν έχει μετακινηθεί χιλιοστό από τις διεκδικήσεις της, παρά τη δύσκολη θέση στην οποία αντικειμενικά βρίσκεται, αλλά έχει αρχίσει πάλι τις απειλές και τις προκλήσεις. Με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όμως, περιμένουν στο Μαξίμου και τη συνάντηση Μπάιντεν - Ερντογάν, η οποία δεν θα καθορίσει μόνο τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις αλλά και συνολικά την πορεία του Ερντογάν και τις επιλογές του το επόμενο διάστημα. 

 

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κρύβει ότι δεν θέλει εκλογές τώρα. Ξέρει ότι, αν χάσει, θα έχει ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα να αντιμετωπίσει, την ώρα που προσπαθεί να μετακινηθεί στο κέντρο και να αποκτήσει ένα πιο σοσιαλδημοκρατικό προφίλ. Η παράδοση των αστικών κομμάτων εξουσίας, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, θέλει τον πρόεδρο που ηττάται να παραιτείται και να ανοίγει τη διαδικασία της διαδοχής του.

 

Η ΝΔ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολήθηκαν πολύ με τα εσωκομματικά τους τις προηγούμενες μέρες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προανήγγειλε την πραγματοποίηση του δέκατου τέταρτου συνεδρίου του κόμματος στο τέλος του χρόνου, υποστηρίζοντας ότι ο στόχος του τώρα είναι η ανάταξη της χώρας και η επόμενη μέρα στη μετά-Covid εποχή, και ισχυρίστηκε πως, όταν λέει ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, το εννοεί. Πρόσθεσε όμως, αφήνοντας χώρο στην αμφιβολία, ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επαναπαυθούν.

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί απόλυτα στο κόμμα του, όπως συμβαίνει συνήθως με τον αρχηγό, όταν η ΝΔ είναι στην εξουσία. Ένα μικρό άγχος υπήρχε σε κάποιους για τον Αντώνη Σαμαρά, που εξακολουθεί να είναι δημοφιλής στη δεξιά πλευρά του κόμματος, εκεί όπου έχει ένα πρόβλημα η σημερινή ηγεσία, αλλά, μετά την ανακοίνωση της δημιουργίας του ιδρύματός του, αρκετοί κατάλαβαν ‒σωστά ή όχι, θα δείξει‒ ότι ο πρώην πρωθυπουργός αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του. Οι καραμανλικοί είναι πολύ αδύναμοι εσωκομματικά και πολλοί νεοδημοκράτες ‒παρότι αυτά δεν τα λένε δημόσια‒ πιστεύουν ότι ο Κώστας Καραμανλής, για δικούς του λόγους, τα προηγούμενα χρόνια στήριξε, μαζί με τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλαδή δεν θεωρούν τυχαίο ότι κάποια στελέχη του, έστω και αν ορισμένα θεωρούνται σχεδόν γραφικά πολιτικώς, συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο.

 

Όλα αυτά τα πρόσωπα και οι κινήσεις τους, από τον Παπαγγελόπουλο και τον Παυλόπουλο μέχρι την Παπακώστα και τον Αντώναρο, έχουν χρεωθεί στον Κώστα Καραμανλή και αυτό έχει αποδυναμώσει την όποια επιρροή του. Από τους ελάχιστους του καραμανλικού επιτελείου που επιβιώνουν και χαίρουν εκτίμησης από την ηγεσία του κόμματος φαίνεται ότι είναι ο Θόδωρος Ρουσόπουλος (και για λόγους που σχετίζονται με τη στάση του στο θέμα αυτό). 

 

689
To εξώφυλλο του τεύχους που κυκλοφορεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που προετοιμάζει το δικό του συνέδριο από την επόμενη μέρα της εκλογικής ήττας και διαρκώς αναβάλλεται, χωρίς να ξέρει ακόμα κανείς τι θα γίνει, θα πάει πιθανότατα, όπως λέγεται, σε μια πιο ασφαλή επιλογή για την ώρα, αυτήν της πανελλαδικής συνδιάσκεψης, όπου η κατάσταση είναι γενικά πιο ελεγχόμενη, καθώς κυριαρχούν οι προεδρικοί και οι υποστηρικτές της κομματικής ηγεσίας.

 

Δύο χρόνια τώρα, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πάψει οι φωνές που ζητάνε να γίνει ένας ουσιαστικός απολογισμός της περιόδου που κυβέρνησαν, ενώ πλέον προστίθενται οι φωνές που θέλουν απολογισμό και της αντιπολιτευτικής περιόδου των δύο τελευταίων ετών. Κάποιοι ασκούν κριτική για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα, άλλοι γκρινιάζουν ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές κομματικές διαδικασίες και αρκετοί νιώθουν παραγκωνισμένοι, χάριν μιας μικρής ομάδας προεδρικών, με τους οποίους συζητά ο αρχηγός.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κρύβει ότι δεν θέλει εκλογές τώρα. Ξέρει ότι, αν χάσει, θα έχει ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα να αντιμετωπίσει, την ώρα που προσπαθεί να μετακινηθεί στο κέντρο και να αποκτήσει ένα πιο σοσιαλδημοκρατικό προφίλ. Η παράδοση των αστικών κομμάτων εξουσίας, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, θέλει τον πρόεδρο που ηττάται να παραιτείται και να ανοίγει τη διαδικασία της διαδοχής του. Διαφορετικά, τα άλλα μοντέλα, των «αιωνόβιων» αρχηγών, παραπέμπουν σε κόμματα της Λατινικής Αμερικής.

 

Ο Τσίπρας, μετά την τριπλή ήττα του 2019, δεν παραιτήθηκε, όπως συνηθίζεται, και επιπλέον είναι ήδη ο πιο παλιός αρχηγός στη Βουλή, καθώς είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2008. Σε περίπτωση νέας διπλής ήττας, θα βρεθεί αντικειμενικά σε δύσκολη θέση, ακόμα και αν δεν τολμήσει να τον αμφισβητήσει κανείς δημόσια. Το να είναι ξανά υποψήφιος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αντίπαλο δεν είναι κάτι που συμβαίνει στα δημοκρατικά κόμματα και αυτό είναι ένα θέμα που θα τον απασχολεί για καιρό μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει.

 

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

 

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.