ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ «ΚΛΙΚ» ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανός να απολύσει οποιονδήποτε πιστεύει ότι δεν είναι απόλυτα πιστός τις προσωπικές του επιλογές, γιατί αυτό είναι που συμβαίνει με τις περίφημες αδιαμεσολάβητες σχέσεις
Υπάρχει μια αριθμητικά μεγάλη ομάδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία παραπέμπουν σε απογοητευμένους εραστές. Έχουν περισσή θλίψη, μεγάλη οργή, νιώθουν σχεδόν απατημένα και προσπαθούν να κατανοήσουν γιατί τον περασμένο Σεπτέμβριο οδηγήθηκαν σε μια τέτοια επιλογή, η οποία γύρισε σαν μπούμερανγκ εναντίον τους και ιδιαίτερα σε όσα πίστευαν τότε.
Ένα από αυτά τα στελέχη, εκείνες τις ημέρες που στον ΣΥΡΙΖΑ επρόκειτο να ψηφίσουν για τον νέο αρχηγό, έκανε δηλώσεις και έγραφε οργισμένα άρθρα κατά των υποψήφιων αντιπάλων του Κασσελάκη και ιδιαίτερα της ομάδας που εκπροσωπούσε η Έφη Αχτσιόγλου . Υποστήριζε με μεγάλο φανατισμό τον Στέφανο Κασσελάκη. Το όνομά του «Γιώργος Τσίπρας», εξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού, που διετέλεσε στο παρελθόν και βουλευτής.
Ο ηγέτης δεν δίνει λόγο στα κομματικά όργανα ή στην κοινοβουλευτική ομάδα, γενικά δεν δίνει λόγο σε κανέναν. Και αν δεν πρόκειται για απολύσεις, θα πρόκειται για διαγραφές, απομακρύνσεις ή απαξίωση των στελεχών.
Σε ένα από αυτά τα άρθρα ο κ. Τσίπρας αναρωτιόταν αν μπορεί ένας επιτυχημένος μετανάστης στις ΗΠΑ, όπως ο Κασσελάκης, να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ. Την απάντηση την έδινε, φυσικά, ο ίδιος – και ήταν θετική: φυσικά ο Κασσελάκης μπορούσε. «Μπορούσε να συμβεί το παράδοξο» ένας «ναυτιλιακός μπρόκερ (όπως είχε αποκαλέσει ο Νίκος Φίλης τον Κασσελάκη) να δώσει δυνατότητα επαναβάπτισης του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνική πλειοψηφία».
Πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Τσίπρας ένιωσε πραγματικά προδομένος – μόλις τον είχε απολύσει ο Κασσελάκης από μια θέση ευθύνης που είχε στον κομματικό οργανισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Απόλυση κανονική, σαν κι αυτές που πραγματοποιούν χιλιάδες εργοδότες όταν εκτιμούν πως κάποιοι εργαζόμενοι δεν τους είναι χρήσιμοι πια, σαν κι αυτές που προφανώς έκανε ο Κασσελάκης όταν (απ’ όσα ο ίδιος λέει) είχε μεγάλες εταιρείες στις ΗΠΑ. Έτσι απλά συνέβη αυτή η ιστορία.
Είχαν προηγηθεί κι άλλες απολύσεις με τον ίδιο τρόπο από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, στελεχών με θέσεις ευθύνης (Θεοχαρόπουλος κ.ά.). Σε όλες κοινή συνισταμένη ήταν ότι έπαιρναν αποστάσεις από τις επιλογές και θέσεις Κασσελάκη όπως αυτές αποκαλύφθηκαν μετά την εκλογή του. Φυσικά, όταν ο νυν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανέναν πολιτικό ενδοιασμό να «αδειάσει» τον προκάτοχό του, τον οποίο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι μέσα στο κόμμα που θεωρούν πολιτικό κεφάλαιο και ο οποίος του άνοιξε τότε διάπλατα την πόρτα για να μπει στο κόμμα, είναι φυσικό να συμπεριφέρεται σαν ιδιοκτήτης μιας πολυεθνικής που κάνει απολύσεις.
Στο επόμενο πολιτικό «κλικ» ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανός να απολύσει οποιονδήποτε πιστεύει ότι δεν είναι απόλυτα πιστός τις προσωπικές του επιλογές, γιατί αυτό είναι που συμβαίνει με τις περίφημες αδιαμεσολάβητες σχέσεις τις οποίες ενστερνίζεται, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για δημοκρατικές διαδικασίες, παρότι παραπέμπουν σε λογικές Μουσολίνι. Ο ηγέτης δεν δίνει λόγο στα κομματικά όργανα ή στην κοινοβουλευτική ομάδα, γενικά δεν δίνει λόγο σε κανέναν.
Και αν δεν πρόκειται για απολύσεις, επειδή πολλά στελέχη δεν έχουν οργανικές, έμμισθες σχέσεις με το κόμμα, θα πρόκειται για διαγραφές, απομακρύνσεις ή απαξίωσή τους. Εικάζω ότι το επόμενο «θύμα» του Κασσελάκη θα είναι στελέχη σαν τον βουλευτή Νίκο Παππά, ο οποίος στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος αρχικά στήριξε την κ. Γεροβασίλη, δίνοντας σχετική υπόσχεση ότι θα την ψηφίσει, και λίγο μετά την άδειασε. Ο κ. Κασσελάκης, που δεν φαίνεται να ξεχνά, θα προλάβει να τον αδειάσει πρώτος.
Ο Γιώργος Τσίπρας, όπως και όλα εκείνα τα στελέχη του ΣYΡIZA τα οποία τώρα βράζουν στο ζουμί τους γιατί βλέπουν ότι το άλογο στο οποίο πόνταραν τρέχει προς διαφορετική κατεύθυνση, απλώς πληρώνει τις προσωπικές πολιτικές επιλογές του. Προτίμησαν για αρχηγό έναν άνθρωπο από το πουθενά με άγνωστο παρελθόν, καμία πολιτική και ιδιαίτερα αριστερή κουλτούρα, ο οποίος απλώς ικανοποιούσε τις εχθρικές διαθέσεις τους προς τους συνυποψηφίους του. Έδειξαν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά με τους περίπου 75.000 ψηφοφόρους οι οποίοι οδηγήθηκαν σε μια τυφλή πολιτική επιλογή, ψηφίζοντας έναν άγνωστο. Η διαφορά τους με τους ψηφοφόρους είναι πως τα στελέχη περίμεναν ανταπόδοση.
Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει δείξει πως δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα στελέχη αυτά αλλά και για οποιονδήποτε άλλο δεν συμφωνεί με τον απόλυτα αρχηγικό, σχεδόν ηγεμονικό τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται, τα αγνοεί επιδεικτικά, δεν παίρνει καν υπόψη του τις απόψεις τους, αδιαφορεί παντελώς. Αν χρειαστεί, μπορεί να πορευτεί μόνο με την κ. Τζάκρη. Ο ίδιος απευθύνεται σε έναν κόσμο που εξακολουθεί να τον πιστεύει αρκούμενος σε καλογυρισμένα βιντεάκια. Θεωρεί ότι δεν χρειάζονται στελέχη, εσωτερικές διαδικασίες και όλα αυτά που συγκροτούν ένα δημοκρατικό κόμμα. Αυτά όλα αποτελούν λεπτομέρειες.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
