ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ οχτώ χρόνια –ασχέτως αν μοιάζουν παραπάνω–, σαν σήμερα, διεξάγονταν ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ του μαρτυρικού 2015 οι παράλληλες συγκεντρώσεις υπέρ του «ναι» και του «όχι» στην Αθήνα, δύο μέρες πριν από το αλήστου μνήμης δημοψήφισμα. Στο Καλλιμάρμαρο η πρώτη, στο Σύνταγμα η δεύτερη, απόσταση που επέτρεπε σ’ έναν «flâneur» παρατηρητή να βολτάρει από τη μία στην άλλη.
Πρόλαβα στο Στάδιο τον Αντώνη Καφετζόπουλο ως κονφερασιέ και μέχρι να φτάσω στην πλατεία Συντάγματος έναν αντίστοιχο ρόλο είχε αναλάβει στη συγκέντρωση του «όχι» ο Γιώργος Κιμούλης, ο οποίος επεφύλασσε στο πολυπληθές (και εμφανώς «λαϊκότερο») κοινό που είχε συγκεντρωθεί μπροστά από την εξέδρα έναν σπέσιαλ γκεστ σταρ: τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος εμφανίστηκε τελικά στην εκδήλωση παρότι οι δύο συγκεντρώσεις τυπικώς δεν είχαν κομματικό χαρακτήρα.
Ό,τι και να λέγεται τώρα, η ιστορία πιθανότατα θα καταγράψει ότι με αμιγώς πολιτικούς όρους υπήρξε ένας ικανός πολιτικός ηγέτης, όπως φανερώνει η μετεωρική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την εξουσία υπό την καθοδήγηση του μοναδικού Έλληνα πρωθυπουργού «της διπλανής πόρτας» στην πρόσφατη ιστορία, του μοναδικού προερχόμενου από την κοινή κοιτίδα: την αχανή τάξη των μικρομεσαίων.
Πόσο μακρινή μοιάζει η εικόνα του τότε πρωθυπουργού της «πρώτης φοράς αριστεράς» με τη σημερινή του αποσυνάγωγου πλέον πρώην πρωταγωνιστή που αποσύρεται ηττημένος στο βάθος της σκηνής (για να εμφανιστεί ξανά ίσως σε μεταγενέστερους κύκλους και με διαφορετικό μανδύα), που υποχρεώνεται να εμφανιστεί ως σύγχρονη Ιφιγένεια που θυσιάζεται στον βωμό της συγκυρίας για την επιβίωση του συνασπισμού (ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ), πρόεδρος του οποίου υπήρξε εδώ και δεκαπέντε εύφλεκτα χρόνια.
Ό,τι και να λέγεται τώρα, η ιστορία πιθανότατα θα καταγράψει ότι με αμιγώς πολιτικούς όρους υπήρξε ένας ικανός πολιτικός ηγέτης, όπως φανερώνει η μετεωρική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την εξουσία υπό την καθοδήγηση του μοναδικού Έλληνα πρωθυπουργού «της διπλανής πόρτας» στην πρόσφατη ιστορία, του μοναδικού προερχόμενου από την κοινή κοιτίδα: την αχανή τάξη των μικρομεσαίων.
Του χρεώνονται επίσης το Σύμφωνο Συμβίωσης και η Συνθήκη των Πρεσπών, που αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία σήμερα που η Βουλή έχει γεμίσει από εκπροσώπους του σκοταδισμού, του εθνικισμού και του μεσαίωνα, ασχέτως αν υπήρχαν τέτοιοι και στις τάξεις του κυβερνητικού εταίρου, Πάνου Καμμένου (ο πανηγυρικός εναγκαλισμός των δύο τους, εκείνο το ειδεχθές bromance που είδαμε τότε στις οθόνες μας, ακόμα προκαλεί ανακατωσούρα στο στομάχι).
Ο Αλέξης Τσίπρας κατέσβησε και ακολούθως έθαψε στην άμμο τις στάχτες και τα αποκαΐδια από τις αντιμνημονιακές / ριζοσπαστικές φωτιές που ο ίδιος είχε ανάψει. Και τώρα, κατά την αποχώρησή του από το γήπεδο, δέχεται τις αποδοκιμασίες συμπαικτών και αντιπάλων.
Όπως θα έλεγε και το τελευταίο καρέ σε παλιό κόμικ που δημοσίευε περιπετειώδεις ιστορίες σε συνέχειες, καθώς ο ήρωας βαδίζει μόνος προς το ηλιοβασίλεμα: «Είναι αυτή η τελευταία φορά που βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα; Δείτε τη συνέχεια στο επόμενο τεύχος».
