ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ συμπληρώθηκαν δεκαπέντε χρόνια από τις 10 Φεβρουαρίου του 2008, όταν το 5ο συνέδριο του Συνασπισμού (ακόμα τότε) εξέλεγε πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα με 840 ψήφους (70,4%) έναντι 342 του Φώτη Κουβέλη (28,7%).
Σε ηλικία 33 ετών, ο φέρελπις πολιτικός που είχε φτιάξει όνομα με την υποψηφιότητά του για τον δήμο της Αθήνας τρία χρόνια πριν, υποσκελίζοντας τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη στις σχετικές εσωκομματικές διαδικασίες, έγινε ο νεότερος αρχηγός πολιτικού κόμματος στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Τον ερχόμενο Ιούλιο o Αλέξης Τσίπρας θα κλείσει τα 49, αλλά πέρα από το νούμερο αυτό, μοιάζει να έχει κατακτήσει προ πολλού αυτή την ώριμη και σκυφτή αποδοχή που χαρακτηρίζει τη μέση ηλικία. Η εξουσία και η realpolitik φθείρουν και διαβρώνουν, ποικιλοτρόπως.
Θα ακολουθούσαν κι άλλες πρωτιές. Το ιστορικό ρεκόρ (για κόμμα της Αριστεράς) του 16,78% στις εκλογές του 2012, ο προσεταιρισμός σημαντικού τμήματος της νεολαίας (ριζοσπαστικής και μη), το άρμεγμα της λαϊκής δυσαρέσκειας (δεν το κρίνω, αυτό κάνουν τα κόμματα εξουσίας), η διάσπαση του Συνασπισμού, το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ όπου εξελέγη πρόεδρος του κόμματος με ποσοστό 74%, η νίκη στις εκλογές του 2015, το σμίξιμο με τον Καμμένο, η συμβολική απότιση φόρου τιμής στους εκτελεσθέντες στο σκοπευτήριο της Καισαριανής αμέσως μετά την ορκωμοσία του (ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδας που δεν έδωσε θρησκευτικό όρκο), ο διαρκής εξορκισμός της γραβάτας ως αντίστροφος φετιχισμός και ως άλλοθι ιδεολογικής συνέπειας.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, νωπή, αγρίως αμφιλεγόμενη και πονεμένη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, όσοι πιστεύουν και μάλιστα ακράδαντα και με πάθος ότι το διάστημα που διετέλεσε πρωθυπουργός (τεσσεράμισι χρόνια συνολικά) ήταν ό,τι χειρότερο συνέβη ποτέ σ’ αυτήν τη χώρα, δεν μπορεί να είναι και απολύτως στα καλά τους.
Δεκαπέντε χρόνια μπορεί να μην είναι και τόσα πολλά, μοιάζουν όμως συγχρόνως σα να πέρασε αιώνας και σα να ξεκίνησαν προχθές, τόσο επειδή έχουμε χάσει γενικά τον μπούσουλα ως ανθρώπινο είδος και είναι σα να βιώνουμε μια διαρκή συστολή-διαστολή του χρόνου, και επειδή νιώθουμε ότι μας έχουν συμβεί τα πάντα αυτά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Τον ερχόμενο Ιούλιο o Αλέξης Τσίπρας θα κλείσει τα 49 (το ύστατο ηλικιακό και ψυχολογικό όριο πριν από το κατώφλι του γήρατος), αλλά πέρα από το νούμερο αυτό, μοιάζει να έχει κατακτήσει προ πολλού αυτή την ώριμη και σκυφτή αποδοχή που χαρακτηρίζει τη μέση ηλικία. Η εξουσία και η realpolitik φθείρουν και διαβρώνουν, ποικιλοτρόπως.
Τι να σκεφτόταν άραγε για τα πενήντα του (όχι ότι κανείς κανονικός εικοσάχρονος σκέφτεται τέτοια ασύλληπτα νούμερα) ο φοιτητής του Πολυτεχνείου που συμμετείχε στην ίδρυση της ιστορικής ανεξάρτητης φοιτητικής παράταξης των Πολιτικών Μηχανικών, «Εγκέλαδος» (μεταλλάσσοντάς την στην πορεία από ακομμάτιστη σε «συνιστώσα»); Τι προβολή θα μπορούσε να κάνει για το πολιτικό του μέλλον σε βάθος χρόνου;
Αν είχε πάντως από τότε μέσα του μια ιδέα περί ενός εναλλακτικού Ανδρέα Παπανδρέου για τις μάζες, όπως συχνά έχει κατηγορηθεί, αυτό το απόσπασμα από την πρόσφατη ομιλία του στη Θεσσαλονίκη που δείχνει την Πόπη Τσαπανίδου να τον προσφωνεί με την κραυγή «Πρόεδρε, έλα με φόρααα!» και έχει γίνει τρελό viral τις τελευταίες μέρες, μοιάζει να τον βρίσκει στη σωστή κατεύθυνση.
