ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ έντονες αντιδράσεις η νεωτεριστική, αναχρονιστική, «ελευθεριακή» προσέγγιση (πολυφυλετικό καστ, κουβεντούλα της πρωταγωνίστριας με τον θεατή α λα «Fleabag», millennial ατάκες) που χρησιμοποιεί η νέα αυτή κινηματογραφική προσαρμογή βιβλίου της Τζέιν Όστεν που έκανε πριν από λίγες μέρες πρεμιέρα στο Netflix.
Τα σκηνικά και τα κουστούμια του Persuasion ανήκουν στην εποχή που γράφτηκε το βιβλίο, είναι πολλές οι στιγμές όμως που οι χαρακτήρες μοιάζουν σα να έκαναν μόλις ταξίδι στον χρόνο από την εποχή μας στις αρχές του 19ου αιώνα.
«Αν είσαι πεντάρι [εμφανισιακά] στο Λονδίνο, στο Μπαθ είσαι δεκάρι» ακούμε να λέει ένας απ’ αυτούς, ενώ η ηρωίδα, καθώς μας εκμυστηρεύεται τα αισθήματά της για τον άντρα που εσφαλμένα απέρριψε πριν από χρόνια αλλά αγαπά ακόμα, μάς πετάει μια ατάκα που μοιάζει να το έσκασε από το σύμπαν του Sex & The City: «Τώρα πλέον είμαστε κάτι χειρότερο από πρώην – είμαστε φίλοι».
Μπορεί να έχει χαρακτηριστεί ως η «μαμά της σύγχρονης ρομαντικής κομεντί», μάλλον όμως την αδικεί ο τίτλος αυτός, αν κρίνουμε από το τυπικά συντηρητικό και ανέμπνευστο επίπεδο του κινηματογραφικού αυτού είδους στη σύγχρονη εποχή.
Όσο να ‘ναι κλωτσάνε λίγο κάτι τέτοιες αυθαίρετες «νοστιμιές», παρ’ όλα αυτά η ταινία δεν αξίζει τις επιθέσεις που δέχτηκε για τις κραυγαλέες, είναι η αλήθεια, κατά τόπους υπερβάσεις της. Βλέπεται, δηλαδή, μια χαρά, και επίσης είναι δύσκολο να αντισταθείς στο διαρκές υπομειδίαμα της πρωταγωνίστριας Ντακότα (κόρης του Ντον) Τζόνσον.
Απλά είναι στιγμές που μοιάζει αβάσταχτη και ανάρμοστη η ελαφρότητα του ύφους αυτής της μεταφοράς του τελευταίου (και λιγότερου γνωστού) ολοκληρωμένου μυθιστορήματος της σπουδαίας Αγγλίδας συγγραφέως (κυκλοφόρησε το 1818, έναν χρόνο μετά τον θάνατό της σε ηλικία 41 ετών) και θεωρείται το πιο εσωστρεφές και το πιο μελαγχολικό.
Στα ελληνικά είχε μεταφραστεί το 1997 μόλις με τον τίτλο «Επιρροές» (εκδ. Μίνωας) ενώ την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε σε άλλη μετάφραση (εκδ. Σμίλη) με τον (πιο πιστό στον πρωτότυπο) τίτλο «Πειθώ», που είναι και ο ελληνικός τίτλος που χρησιμοποιεί το Netflix.
Μπορεί να έχει χαρακτηριστεί ως η «μαμά της σύγχρονης ρομαντικής κομεντί», μάλλον όμως την αδικεί ο τίτλος αυτός, αν κρίνουμε από το τυπικά συντηρητικό και ανέμπνευστο επίπεδο του κινηματογραφικού αυτού είδους στη σύγχρονη εποχή.
Αν μη τι άλλο, στον κόσμο της Τζέιν Όστεν ο γάμος μπορεί να σκιάζει τα πάντα, ποτέ όμως δεν είναι ο μοναδικός προορισμός (όπως δεν υπήρξε και για την ίδια) – είναι πάντα ευχή και κατάρα μαζί. Αν δεν ήταν πραγματικά διαχρονικές και οικουμενικές οι ιστορίες της δεν θα παρέμεναν τόσο δημοφιλείς και καίριες στις συναισθηματικές αποχρώσεις τους, διακόσια και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό της.
Και παρά τις ασταθείς ακροβασίες της, αυτή η πιο πρόσφατη προσαρμογή έργου της στην οθόνη (η προηγούμενη ήταν η στιλάτη «Έμμα» της Autumn de Wilde το 2020) παραμένει τελικά πιστή στις κοινωνικές αλήθειες, στις ρομαντικές πιθανότητες και στους νόμους της έλξης, όπως ιδιοφυώς τους είχε αντιληφθεί από τότε η Τζέιν Όστεν.
