ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ είχε προβληθεί ποτέ σε κάποια ελληνική αίθουσα η ταινία Pee-wee’s Big Adventure (1985), παρότι ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τιμ Μπάρτον. Κι εγώ δυο-τρία χρόνια μετά την ανακάλυψα σε βιντεοκασέτα εισαγωγής, και ενώ είχα διαβάσει διάφορα κουλά και θαυμαστά πράγματα για τον πρωταγωνιστή της και για την αλλόκοτη παιδική εκπομπή του που χάλαγε κόσμο στην Αμερική.
Και μόνο οι φωτογραφίες του αρκούσαν. Ο Πί-γουι με το στενό ‘50s κουστούμι, το παπιγιόν, το ποδήλατο, την άφυλη/αμφίφυλη/ασεξουαλική φυσιογνωμία, την επιμελημένη αφέλεια και το vintage/σουρεαλιστικό ντεκόρ που έμοιαζε να τον ακολουθεί παντού, ήταν σαν παιδί που αρνιόταν πεισματικά να μεγαλώσει, κι ας είχε παγιδευτεί στο σώμα ενήλικα.
Υπήρχε μια ιδιαίτερη τρέλα που περιφερόταν αμολητή στα ‘80s και δεν μπορούσαν να την περιορίσουν οι διάφοροι μπόγιες της κουλτούρας, όπως συμβαίνει σήμερα.
Και το πιο κουλό απ’ όλα ήταν ότι ο άνθρωπος που λεγόταν Πολ Ρούμπενς δεν παρουσιαζόταν ποτέ στις δημόσιες εμφανίσεις του ως ο εαυτός του, αλλά πάντα ως το alter ego του, ως ο ρόλος που τον είχε καταπιεί, ως Pee-wee Herman.
Υπήρχε μια ιδιαίτερη τρέλα που περιφερόταν αμολητή στα ‘80s και δεν μπορούσαν να την περιορίσουν οι διάφοροι μπόγιες της κουλτούρας, όπως συμβαίνει σήμερα.
Η παιδική εκπομπή Pee-wee’s Playhouse (1986-1990) ήταν το πιο παράξενο πρόγραμμα (γενικά, όχι μόνο παιδικό) στην ιστορία της τηλεόρασης. Ήταν ένα παράλληλο σύμπαν που ήταν σαν να έχει αναδυθεί από το πιο τρελό παιδικό όνειρο, ένας κόσμος όπου οι πολυθρόνες προσέφεραν αγκαλιές και όπου μπορούσες να παντρευτείς μια φρουτοσαλάτα, όπως είχε κάνει σε ένα επεισόδιο ο Pee-wee. Ήταν σαν να είχε κάνει παιδική ταινία ο Τζον Γουότερς.
Οι θεωρητικοί της εποχής είχαν πάθει την πλάκα τους και οι αναλύσεις για το φαινόμενο έδιναν κι έπαιρναν, προκαλώντας τη θυμηδία του δημιουργού και παρουσιαστή της σειράς.
Παρότι θα ξανάπιανε σποραδικά τον χαρακτήρα που τον έκανε διάσημο (με πιο πρόσφατη περίπτωση την ταινία του 2016 Pee-wee's Big Holiday στο Netflix), η δόξα του Pee-wee κατέπεσε απότομα το 1991, όταν ένα βράδυ, μετά από ντου ρουτίνας της αστυνομίας σε πορνοσινεμά της Φλόριντα, συνελήφθη μαζί με άλλους ατυχείς θεατές ο Πολ Ρούμπενς, με την κατηγορία της «άσεμνης επίδειξης» (βασικά αυνανιζόταν, όπως παραδοσιακά έκαναν οι θαμώνες σε τέτοιους χώρους).
Ο Pee-wee απεδείχθη οδυνηρά ενήλικας και η δημοσιότητα που έλαβε το περιστατικό δεν επέτρεπε πλέον τη σύνδεση του Ρούμπενς με κάποια ιδεατή παιδικότητα. Η καριέρα του επλήγη ανεπανόρθωτα, απέδειξε όμως στη συνέχεια –σε μια ευρεία γκάμα ταινιών, σειρών και ρόλων– πόσο ενδιαφέρων ηθοποιός και καλλιτέχνης ήταν.
Πριν από μερικούς μήνες μόλις, είχε δώσει μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του στους New York Times, συζητώντας, μεταξύ άλλων, και για το πόσο έχει αλλάξει το «δημιουργικό τοπίο» από την εποχή που εμφανίστηκε ο Pee-wee πριν από σαράντα σχεδόν χρόνια μέχρι τις μέρες μας: «Μου φαίνεται ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις σήμερα. Όλα μοιάζουν επίπεδα. Αν θες να το παίξεις περίεργος, καλή τύχη».
Χθες, η αναγγελία του θανάτου του συνοδεύτηκε από ένα μήνυμα του ίδιου, στο οποίο απολογείται για το γεγονός ότι είχε κρατήσει κρυφή την πολυετή «μάχη» του με τον καρκίνο: «Παρακαλώ, δεχτείτε τη συγγνώμη μου που δεν δημοσιοποίησα αυτό που αντιμετώπιζα τα τελευταία έξι χρόνια. Πάντα έτρεφα τεράστιο σεβασμό και απεριόριστη αγάπη για τους φίλους, τους fans, τους υποστηρικτές μου. Σας αγάπησα πολύ όλους και ήταν μεγάλη μου χαρά και απόλαυση να κάνω τέχνη για σας».
