ΜΕ ΤΟΣΟ ΞΕΠΛΥΜΑ και με τόση ανισότητα ακόμα και μέσα στους κόλπους του, δεν ξέρω αν μπορούμε πλέον να ισχυριζόμαστε ότι το ποδόσφαιρο είναι ο Μεγάλος Εξισωτής (ο Άντονι Μπουρντέν έλεγε ότι είναι το φαγητό, αλλά ούτε κι αυτό μοιάζει σίγουρο), το βέβαιο είναι ότι το Μουντιάλ είναι ο Μεγάλος Αντιπερισπασμός.
Το ποδόσφαιρο είναι και προσωπική και οπαδική και κοινοτική και συλλογική και μαζική υπόθεση, και το Παγκόσμιο Κύπελο είναι το πεδίο της οικουμενικής αποθέωσής του. Όπου κι αν διεξάγεται. Ακόμα και σε ένα καθεστώς που προσβάλλει βάναυσα τις ιδέες και τις ευαισθησίες μας.
Το Μουντιάλ συμβαίνει στο Κατάρ, όπως ήταν η επιθυμία της FIFA, των διάφορων πολυεθνικών και πολλών κυβερνήσεων που τώρα ξινίζουν δήθεν τα μούτρα τους για τα μάτια του κόσμου. Ούτε με τη Ρωσία είχαν πρόβλημα όταν της το έδιναν, ούτε με το Κατάρ.
Μακάρι να είχα την πολυτέλεια και το σθένος να μποϊκοτάρω το Μουντιάλ του Κατάρ αλλά δεν ήτανε γραφτό. Δεν είχα ποτέ ψευδαισθήσεις ηθικής ανωτερότητας, συνεπώς ήξερα ότι θα αφεθώ με το που θα έπαιρνε μπρος η διοργάνωση, με το ρίσκο να χαρακτηριστώ «συνεργός» ή «συνένοχος» μιας ένοχης τελετουργίας.
Λυπάμαι, βλέπω όσα παιχνίδια μπορώ, όσο εξαντλητικό κι αν είναι αυτό σωματικά (τέσσερα ματς την ημέρα διεξάγονται στην τρέχουσα προκριματική φάση) και ηθικά.
Ποιος ξέρει άλλωστε πόσα Μουντιάλ θα προλάβουμε ακόμα… (με φωνή κακομοιριάς) και, τέλος πάντων, εμείς θα σώσουμε τον κόσμο; Όχου πια. Ενοχές, ενοχές, ενοχές. Και το άθλημα τι φταίει στο κάτω κάτω; Ήδη γίνονται ματσάρες… και είναι ακόμα η αρχή.
Δύσκολο να είσαι αντιρρησίας συνείδησης στο Μουντιάλ, όσο «μολυσμένο» κι αν είναι, αν έχεις συνδέσει τον θεσμό με τόσες αναμνήσεις. Είναι σα να δηλώνει μια πολική αρκούδα ότι θα μποϊκοτάρει τον πάγο. Σιχαίνεσαι να κάνεις αυτό που σε καλεί να κάνεις η FIFA («ας εστιάσουμε αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο»), αλλά δεν μπορείς να κάνεις και διαφορετικά.
Παρηγοριέμαι πάντως από το γεγονός ότι ελάχιστοι από όσους και όσες (παρ)ακολουθούν πραγματικά το ποδόσφαιρο έχουν καταφέρει να μποϊκοτάρουν τους αγώνες και δεν πρόκειται να δουν ούτε έναν μέχρι και τον τελικό, που ως γνωστόν θα συντελεστεί ανήμερα της εθνικής εορτής του Κατάρ (ε, ρε τι έχουμε να δούμε στην τελετή λήξης).
Κάποιοι πάλι από αυτούς που μεγαλοφώνως εμφανίζονται να μποϊκοτάρουν το «Μουντιάλ των μουλάδων» κάνουν ό,τι μπορούν για να δικαιολογήσουν τους διοργανωτές του που κάνουν λόγο για ισλαμοφοβία και ρατσισμό.
Τέλος πάντων, μισή ντροπή δική τους, μισή ντροπή δική μας. Το Μουντιάλ συμβαίνει στο Κατάρ, όπως ήταν η επιθυμία της FIFA, των διάφορων πολυεθνικών και πολλών κυβερνήσεων που τώρα ξινίζουν δήθεν τα μούτρα τους για τα μάτια του κόσμου. Ούτε με τη Ρωσία είχαν πρόβλημα όταν της το έδιναν, ούτε με το Κατάρ.
Το Μουντιάλ συμβαίνει και μαζί του συμβαίνουν και άλλα περίεργα πράγματα που έχουν να κάνουν με το ίδιο το ποδοσφαιρικό θέαμα και την τηλεοπτική μετάδοσή του, που φαίνεται να είναι μια όλο και πιο «επιμελημένη» εμπειρία, αφομοιώνοντας όλο και πιο πολλά στοιχεία από την ψηφιακή τεχνολογία, όπως αυτή χρησιμοποιείται στα video games και στο σινεμά. Βαθιά εστίαση, επουράνιες λήψεις, ιλιγγιώδη ζουμ, διαρκές σάουντρακ, εικονική αναπαράσταση…
Υπεράνω όλων όμως είναι αυτά τα ψηφιακά μανεκέν-ειδώλια που βλέπουμε στην ημι-αυτοματοποιημένη, όπως αποκαλείται, τεχνολογία του οφσάιντ. Κάθε φορά που εμφανίζονται στην οθόνη, με στοιχειώνουν.
