ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ του Τάκη Κανελλόπουλου δεν έχουν «φάση», δεν είναι «ψαγμένες», δεν είναι «πολιτικές», δεν είναι «ερωτικές» (κι ας αποτελούν μνημεία ερωτικού ιδεασμού), δεν θα γίνουν ποτέ «καλτ». Όπως έχει γίνει ας πούμε η αστυνομική/ερωτική περιπέτεια «Αναζήτησις…» (ο σωστός τίτλος είναι με αποσιωπητικά) του 1972, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Άγγελος Αντωνόπουλος στο ρόλο του Θάνου Βεργή, ενός πλούσιου επιχειρηματία που μπλέκεται στη δολοφονία ενός call-girl πολυτελείας με φόντο τζετ σετ καταστάσεις που εκτείνονται από την (τότε) «Αθηναϊκή Ριβιέρα» ως την (τότε) Μύκονο. Ο ηθοποιός, που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες μέρες, ήταν τότε 40 χρονών και ήδη διάσημος στο πανελλήνιο όχι τόσο από την κινηματογραφική του καριέρα όσο από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στον τηλεοπτικό «Άγνωστο Πόλεμο», που είχε ξεκινήσει να παίζεται την προηγούμενη χρονιά και αποτελούσε την πρώτη σειρά-φαινόμενο της ελληνικής τηλεόρασης.
«Τώρα που το όνειρο πέρασε μέσα μας, έγινε πραγματικότητα» ακούμε να λέει η αφηγήτρια, παγιδευμένη κι εκείνη για πάντα στην «αιώνια επάνοδο» εκείνης της συνάντησης. «Πες πως εκείνη η παρένθεση των έξι ωρών είναι όλη μας η ζωή…»
Τέσσερα χρόνια πριν από την «Αναζήτηση», ο Άγγελος Αντωνόπουλος πρωταγωνιστούσε σε μια εντελώς διαφορετική ταινία, στην οποία ο χαρακτήρας του δεν είχε όνομα, ούτε ιδιότητα, ούτε καν «φωνή». Κι όμως, ενσάρκωσε έναν ιδανικό εραστή, έναν από τους πιο εκφραστικούς ρομαντικούς παρτενέρ στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, έναν άνδρα που έμοιαζε παγιδευμένος για πάντα σε ένα ονειρικό ερωτικό ιντερμέτζο, όπως και όλη η ταινία. Ήταν η «Παρένθεση», η δεύτερη συνεργασία του ηθοποιού με τον «ποιητή της οθόνης» Τάκη Κανελλόπουλο μετά την «Εκδρομή» του 1966.
Βασισμένη στο θεατρικό έργο του Νόελ Κάουαρντ “Still Life” («Ακίνητη Ζωή» αλλά και «Νεκρή Φύση»), στο οποίο επίσης βασίστηκε μια από τις πιο διάσημες ταινίες του βρετανικού κινηματογράφου, το “Brief Encounter” («Σύντομη Συνάντηση») του Ντέιβιντ Λιν, η «Παρένθεση» ξετυλίγεται μέσα από τις αναδρομές της γυναίκας που ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Λαδικού, η μόνη φωνή που ακούγεται στην ταινία. Σε ένα ταξίδι της κάποτε, γνώρισε στο τρένο έναν άντρα με τον οποίον πέρασε έξι «αιώνιες» ώρες μαζί όταν η αμαξοστοιχία τους ακινητοποιήθηκε γι’ αυτό το διάστημα στην «πόλη του», τη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο μέρος της «Παρένθεσης» είναι οι αναμνήσεις της από εκείνη την ανοιξιάτικη μέρα και το δεύτερο η φαντασίωσή της ότι ξανασμίγουν στα ίδια μέρη και για το ίδιο διάστημα, μόνο που τώρα είναι χειμώνας.
Και τα δύο μέρη της ταινίας (την οποία μπορεί να βρει κανείς στο YouTube ή στο Dailymotion), η οποία είναι πλημμυρισμένη από πλάνα εκπάγλου αισθητικής και μοναδικής ευαισθησίας, και από τα υπέροχα, «στοιχειωμένα» μοτίβα της μουσικής του Νίκου Μαμαγκάκη, κλείνουν με τον Άγγελο Αντωνόπουλο να μοιάζει χαμένος στην αποβάθρα του σταθμού, επιχειρώντας μάταια να δώσει έναν τελευταίο αποχαιρετισμό. «Τώρα που το όνειρο πέρασε μέσα μας, έγινε πραγματικότητα» ακούμε να λέει η αφηγήτρια, παγιδευμένη κι εκείνη για πάντα στην «αιώνια επάνοδο» εκείνης της συνάντησης. «Πες πως εκείνη η παρένθεση των έξι ωρών είναι όλη μας η ζωή…».
