ΓIA AΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ συμπλέκονται άγαρμπα αυτές τις μέρες στη «δημόσια συζήτηση» κάποιες αγρίως ταλαιπωρημένες και ενίοτε κακοποιημένες έννοιες όπως το ηθικό πλεονέκτημα, το τεκμήριο αθωότητας και η ατομική ευθύνη. Ρόμπα ξεκούμπωτη μας έχουν κάνει οι αθλιότητες των εκπροσώπων μας στο Ευρωκοινοβούλιο, με έσχατο όνειδος τις βαρύτατες καταγγελίες κατά του Γεωργούλη, και σαν να μην έφτανε όλη η αυτή η ακολουθία της φρίκης, πληροφορούμαστε ότι πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη εμείς οι ίδιοι.
Έτσι μας λένε ξανά κάποιοι, κουνώντας υποτιμητικά το δάχτυλο στο αποχαυνωμένο από την απατηλή λάμψη της διασημότητας και τα δίκτυα δημοφιλίας πόπολο. Δεν φταίνε τα κόμματα αλλά οι πολίτες που τόσο επιπόλαια παραχωρούν την ψήφο τους σε ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς και τηλεπερσόνες αντί να στηρίζουν τους ικανούς, τους αθόρυβους, τους σωστούς. Μόνο εμείς, μόνο εδώ.
Με αφορμή την περίπτωση του ευρωβολεμένου πρώην «εραστή δυτικών προαστίων», φάνηκε ότι το πολιτικό lifestyle και το μάρκετινγκ της πιάτσας έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί ταμπού για την ευρεία αριστερά, παρότι πολλοί δεν θέλουν να το παραδεχτούν.
Στην πραγματικότητα, φυσικά, και ασχέτως του αν έχουμε σπάσει ρεκόρ επίορκων ευρω-αντιπροσώπων σε μία και μόνο κοινοβουλευτική θητεία, τα περισσότερα, αν όχι όλα τα κράτη-μέλη στέλνουν στο Ευρωκοινοβούλιο πάσης φύσεως (γκάμας, καλλιέργειας, χαρακτήρα, αντίληψης) celebrities, τους οποίους ο κόσμος ψηφίζει συχνά σαν να πρόκειται για χαρακτήρες μυθοπλασίας, αφού ως μυθοπλασία σχεδόν αντιμετωπίζει το σύστημα των Βρυξελλών και τις πολυδαίδαλες λειτουργίες του.
Η αναγνωρισιμότητα είναι χρυσάφι στην πολιτική, ειδικά όπου ισχύει ο σταυρός προτίμησης, λειτουργώντας ως δόλωμα τόσο για το κοινό όσο και για τους πολύτιμους χορηγούς και δωρητές των κομμάτων και των υποψηφίων, ασχέτως του αν εκ των υστέρων πολλοί από τους διάσημους αλεξιπτωτιστές της πολιτικής σκηνής αποδεικνύονται φελλοί ή ακόμα και βαρίδια για τους φορείς και τις παρατάξεις που τους πρότειναν. Συχνά, πάντως, δεν είναι χειρότεροι από τους διάφορους προνομιούχους γόνους και επιγόνους ή από κάτι πανεπιστημιακούς της συμφοράς.
Άλλη μια φορά επίσης, με αφορμή την περίπτωση του ευρωβολεμένου πρώην «εραστή δυτικών προαστίων», φάνηκε ότι το πολιτικό lifestyle και το μάρκετινγκ της πιάτσας έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί ταμπού για την ευρεία αριστερά, παρότι πολλοί δεν θέλουν να το παραδεχτούν.
Είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι ο συγκεκριμένος χώρος είναι παρθένος και εκ φύσεως αλώβητος από φαλλοκρατικές, πατριαρχικές και κακοποιητικές αντιλήψεις και συμπεριφορές.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
