«ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ περίπου, μας ζητήθηκε να δώσουμε συνέντευξη για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τον Χιλέλ Σλόβακ». Έτσι ξεκινούσε μια ανάρτηση που δημοσιεύσαν οι Red Hot Chili Peppers (σε ολόμαυρο φόντο, γεγονός που αρχικά προκάλεσε ανησυχίες στους πολυάριθμους οπαδούς μιας μπάντας που κοντεύει τα 45 χρόνια ζωής), στις αρχές του περασμένου μήνα. «Ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, σπουδαίος κιθαρίστας και φίλος», συνέχιζε η ανακοίνωση. «Συμφωνήσαμε να δώσουμε τη συνέντευξη από αγάπη και σεβασμό στον Χιλέλ και τη μνήμη του. Ωστόσο, αυτό το ντοκιμαντέρ προβάλλεται πλέον ως ντοκιμαντέρ για τους Red Hot Chili Peppers, κάτι που δεν ισχύει. Δεν είχαμε καμία δημιουργική συμμετοχή σε αυτό. Δεν έχουμε κάνει ακόμα ντοκιμαντέρ για τους Red Hot Chili Peppers. Το κεντρικό θέμα αυτού του ντοκιμαντέρ του Netflix είναι ο Χιλέλ Σλόβακ και ελπίζουμε να προκαλέσει το ενδιαφέρον για τον ίδιο και το έργο του».
Όπως μας δείχνει το ντοκιμαντέρ, τα δύο καθ’ έξιν «αλάνια» του δυτικού Χόλιγουντ, δυο παιδιά εκτός πάσης γονικής επιμέλειας και φροντίδας, έβρισκαν συχνά καταφύγιο στο «κανονικό» σπιτικό του Χιλέλ.
Αυτή η ανακοίνωση παρερμηνεύτηκε ως δήλωση «αποκήρυξης», εκ μέρους του συγκροτήματος, της ταινίας του Μπεν Φέλντμαν που διατίθεται στην πλατφόρμα του Netflix εδώ και μερικές μέρες. Κάτι που δεν ισχύει, παρότι το πρώτο σκέλος του τίτλου της («The Rise of the Red Hot Chili Peppers: Our Brother, Hillel») θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ολίγον παραπλανητικό, αν θεωρήσουμε ότι το αντικείμενο του ντοκιμαντέρ είναι ο πρόωρα χαμένος πρώτος κιθαρίστας του γκρουπ, Χιλέλ Σλόβακ. Είναι όμως και αληθινό το πρώτο (και συχνά το μόνο που μένει στη συντόμευση) κομμάτι του τίτλου, καθώς η –αυθεντικά συγκινητική κατά τόπους– αφήγηση των δύο αιώνιων και αεικίνητων πυλώνων/εμβλημάτων της μπάντας, του τραγουδιστή Άντονι Κίντις και του μπασίστα Flea– μάς μεταφέρει, σε συνδυασμό με το πλούσιο και συναρπαστικό αρχειακό υλικό, στη δεκαετία (και παραπάνω) που προηγήθηκε της σαρωτικής επιτυχίας του άλμπουμ «Blood Sugar Sex Magik», που κυκλοφόρησε το 1991 απογειώνοντας τους RHCP στη στρατόσφαιρα. Μαζί τους όμως δεν βρισκόταν πια ο Χιλέλ – η «καρδιά» του γκρουπ, αν ο Άντονι Κίντις ήταν το «μυαλό» και ο Flea η «ψυχή». Είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα από υπερβολική δόση ηρωίνης, σε ηλικία 26 ετών.
Οι τρεις τους υπήρξαν κολλητοί από το σχολείο, ακόμα και στη συνέχεια αχώριστοι σύντροφοι στις πάσης φύσεως επεισοδιακές περιπέτειες και υπερβατικές αναζητήσεις, με φόντο ένα Λος Άντζελες στο αποκορύφωμα της underground, αλλά πάντα «glamorous» ακμής (ή παρακμής) του. Όπως μας δείχνει το ντοκιμαντέρ, τα δύο καθ’ έξιν «αλάνια» του δυτικού Χόλιγουντ, δυο παιδιά εκτός πάσης γονικής επιμέλειας και φροντίδας, έβρισκαν συχνά καταφύγιο στο «κανονικό» σπιτικό του Χιλέλ, όπου η μητέρα του ενθάρρυνε θερμά τις δημιουργικές ανησυχίες των παιδιών της. Παρότι αρχικά βρέθηκαν σε διαφορές μπάντες, η προσχώρησή τους στους Peppers ήταν μια νομοτελειακή αναγκαιότητα, ήταν το κρίσιμο συστατικό που έλειπε για το εκρηκτικό πανκ/φανκ/ραπ κοκτέιλ που, μαζί με την ντελιριακή σκηνική παρουσία τους, έγινε το σήμα κατατεθέν του γκρουπ.
Ο Χιλέλ Σλόβακ ήταν ο «διανοούμενος» της παρέας (στο ντοκιμαντέρ ακούγονται αποσπάσματα από τα ημερολόγιά του με μια «ψηφιακά ανασυγκροτημένη», μέσω AI, φωνή). Ήταν ένας εξαιρετικά εμπνευσμένος κιθαρίστας, όπως λέει με έμφαση ο Τζον Φρουσιάντε, ο μετέπειτα «ιστορικός» κιθαρίστας του γκρουπ. Ήταν επίσης εκείνος που έπεισε τον Flea, όπως θυμάται δακρύζοντας ο τελευταίος, να δοκιμάσει ένα όργανο που δεν είχε πιάσει ποτέ στα χέρια του (το μπάσο). Ήταν συχνά ο μόνιμος σύντροφος του Άντονι Κίντις στη βαθιά κατάδυσή τους στην ηρωίνη, τελικά όμως αποδείχτηκε πιο ευάλωτος και πιο εγκλωβισμένος στα αδιέξοδά του από τον κολλητό του, ο οποίος κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να κάνει την καταβύθισή του τεράστιο σουξέ με ένα τραγούδι όπως το «Under The Bridge».
