ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΘΗΣ και οικεία η φιγούρα του γνωστού Βρετανο-αμερικανού συγγραφέα, δημοσιογράφου και δημιουργού ντοκιμαντέρ Λούι Θερού, ακόμα κι αν συχνά μοιάζει προβλέψιμη η προσέγγιση – η «περσόνα» – που χρησιμοποιεί στις ερευνητικές εξορμήσεις του ανά την υφήλιο. Οπλισμένος με μια μειλίχια, συμπονετική και συγκαταβατική προδιάθεση σε συνδυασμό με μια στάση ενεργητικής αποστασιοποίησης, εκδηλώνει συχνά μια ανήσυχη αμηχανία απέναντι στους ανθρώπους που συναντά και αντιμετωπίζει στα ντοκιμαντέρ του, με στόχο να τους αφοπλίσει, να τους εκθέσει, να τους κάνει να αποκαλύψουν στην κάμερα του συνεργείου του τα πραγματικά τους κίνητρα. Μια μέθοδος που κατά κανόνα λειτουργεί «αποκαλυπτικά», με πιο πρόσφατη περίπτωση το «The Settlers», το περσινό ντοκιμαντέρ του Θερού για το διαρκές αίσχος των Ισραηλινών εποίκων, παραγωγής BBC, φέρνοντάς μας σε απόσταση αναπνοής από τους ανθρώπους που στηρίζουν το καθεστώς απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη πλέον ετοιμάζονται να καταλάβουν την ισοπεδωμένη Γάζα (το ντοκιμαντέρ είχε γυριστεί πριν από την επίθεση της 11ης Οκτωβρίου και την γενοκτονία των Παλαιστινίων που ακολούθησε).
Στον κόσμο αυτό, που απελευθερώθηκε και γιγαντώθηκε μετά την επανεκλογή του Τραμπ, κανόνες είναι ο άγριος μισογυνισμός, ο επιθετικός σεξισμός, η βαριά κοινωνιοπάθεια και η βίαιη επικράτηση του ισχυρού αρσενικού.
Έναν χρόνο αργότερα, είναι διαθέσιμη εδώ και λίγες μέρες η πρώτη παραγωγή του Θερού για το Netflix, στο πλαίσιο ενός μακρόπνοου συμβολαίου συνεργασίας που έχει υπογράψει με την πλατφόρμα. To διάρκειας μιάμισης ώρας ντοκιμαντέρ είναι μια περιδίνηση στα άδυτα της λεγόμενης «ανδρόσφαιρας» (manosphere), αυτό το αγρίως μισογυνικό οικοσύστημα που έχει αναπτυχθεί στο διαδίκτυο, διασπείροντας με το κιλό τοξικότητα, μίσος, σεξισμό και θεωρίες συνωμοσίας και διαποτίζοντας τα μυαλά ανασφαλών νεαρών ανδρών (συχνά εφήβων) με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, ματσίλας και εύκολου πλουτισμού. Ο Θερού ταξιδεύει σε μέρη όπως η Μαρμπέγια και το Μαϊάμι προκειμένου να συναντήσει και να …εκθέσει κάποιους διαβοήτους γκουρού, «success coach» και influencers ενός «κινήματος» που, εκτός των άλλων, έχει αποδειχθεί εξαιρετικά επικερδές για τους επιφανείς εκπροσώπους του.
Όχι και τόσο επικερδές όμως για τους πολυπληθείς νεαρούς ακόλουθούς τους (οι οποίοι πλέον μετρούνται σε δεκάδες αν όχι εκατοντάδες εκατομμύρια), οι οποίοι συχνά εξαπατώνται από τις επενδυτικές εισηγήσεις των ειδώλων τους, ελπίζοντας ότι κι αυτοί κάποτε θα ζήσουν τη μεγάλη ζωή, με τις Λαμποργκίνι, τις σαμπάνιες, τις γκόμενες, το εύκολο χρήμα. Συνήθως, τους μένει μόνο η ικανοποίηση ότι αντιστάθηκαν στο «Matrix» (δηλαδή στο «σύστημα» που τους θέλει υποτελείς και «γυναικωτούς») επιλέγοντας το «κόκκινο χάπι» (άλλη μια αναφορά στην ταινία Matrix) που τους επιτρέπει να δουν την αλήθεια πίσω από το παραπέτασμα των mainstream μέσων.
Στον κόσμο αυτό, που απελευθερώθηκε και γιγαντώθηκε μετά την επανεκλογή του Τραμπ, κανόνες είναι ο άγριος μισογυνισμός, ο επιθετικός σεξισμός, η βαριά κοινωνιοπάθεια και η βίαιη επικράτηση του ισχυρού αρσενικού. Ακόμα και οι πιο «μετριοπαθείς» από τους αστέρες της ανδρόσφαιρας που εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ, δεν διστάζουν να δηλώσουν ότι υποχρεώνουν τη μόνιμη σύντροφο/σύζυγό τους σε μια «μονόπλευρη μονογαμία» (“one-sided monogamy”), όπως την αποκαλούν, ένα καθεστώς που τους επιτρέπει να έχουν μόνο οι ίδιοι εξωσυζυγικές σχέσεις. Δεν διστάζουν επίσης να δηλώσουν και να κάνουν και πολύ χειρότερα από αυτό μπροστά στην κάμερα του Θερού, επειδή ακριβώς μ’ αυτή τη ρητορική, μ’ αυτό το «αλγοριθμικό δηλητήριο» που ποτίζουν τους πιτσιρικάδες, βγάζουν τα λεφτά τους. Τα πάντα είναι περιεχόμενο. Ακόμα κι αυτό το ντοκιμαντέρ που στόχο έχει να τους «αποκαλύψει», αλλά απλά τους προσφέρει ακόμα μεγαλύτερη προβολή. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς, έστω και για να έχει μια «εκ των έσω» εικόνα από την ζωή και την αντίληψη μερικών από τους πιο χαρακτηριστικούς ινστρούχτορες της ανδρόσφαιρας. Όσο κι αν εκείνος που εκτίθεται τελικά περισσότερο είναι μάλλον ο ίδιος ο Θερού, ο οποίος μπαίνει (τον βάζουν) στην άβολη θέση του καλοπροαίρετου θείου που θέλει να κάτσει με τη νεολαία προκειμένου να τη νουθετήσει. Μάταιος κόπος. Αν αποκαλύπτει κάτι το «Inside the Manosphere», είναι μάλλον η θέση του «θείου» στην οποία έχουν βρεθεί τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, παρατήρησης και τεκμηρίωσης απέναντι στο άγριο και εντελώς ανεξέλεγκτο τοπίο των «πολιτικών» influencers του διαδικτύου.
