EΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ που μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή που είχες τη φαεινή ιδέα να ζητήσεις υπεύθυνες πληροφορίες από τον δαίμονα του Google, που είναι ύπουλος και απρόβλεπτος και μπορεί να σε παρασύρει σε περίεργες δίνες και ατραπούς.

 

Δεν θυμάμαι ακριβώς μέσω ποιας ακολουθίας αναφορών και συνειρμών είχα βρεθεί να αναζητώ στοιχεία για τη ζωή και την πορεία του Βαγγέλη Σειληνού, όταν αμέσως σχεδόν έπεσα πάνω σ’ ένα πρόσφατο κείμενο στο site / blog του Νίκου Μουρατίδη, που το υπέγραφε ο ίδιος. Τίτλος του, «Τα απίστευτα μυστικά του Βαγγέλη Σειληνού». 

 

Εξόφθαλμο clickbait, σκέφτηκα, αλλά τσίμπησα, εννοείται, όπως πάντα. Είμαι εθισμένος στους πάσης φύσεως ρετροφιλικούς συνδέσμους, ειδικά από τη στιγμή που είναι δύσκολο να πετύχεις επίσημα και αξιόπιστα λήμματα ακόμα και για πασίγνωστες προσωπικότητες του θεάματος στη χώρα μας. Κάτι ενδιαφέρον, άλλωστε, μπορείς να ανακαλύψεις οπουδήποτε, ακόμα και σε copy paste αναδημοσιεύσεις που επιπλέουν αδέσποτες στα θολά βαλτόνερα του διαδικτύου. 

 

Αυτό που δεν περίμενα με τίποτα ήταν ένα όργιο ομοφοβικών (και φοβικών γενικώς) εικασιών και υπονοούμενων που θα ενοχλούσαν με το ύφος και το περιεχόμενό τους ακόμα και την πιο μουλωχτή κουτσομπόλα παλαιάς κοπής.  

 

Αυτό που δεν περίμενα με τίποτα ήταν ένα όργιο ομοφοβικών (και φοβικών γενικώς) εικασιών και υπονοούμενων που θα ενοχλούσαν με το ύφος και το περιεχόμενό τους ακόμα και την πιο μουλωχτή κουτσομπόλα παλαιάς κοπής:  

 

Η προσωπική του ζωή, απ’ ότι μπόρεσα να καταλάβω, ήταν ενδιαφέρουσα, «πλούσια», αμφιλεγόμενη και γεμάτη μυστικά. Σαν ωραίο αγόρι που ήταν, έλκυε τους πάντες. Αρσενικούς και θηλυκές.

 

«Μα έκαναν παρέα κολλητή με τον Δαλιανίδη», μου λέει ένας παλιός φροντιστής που δούλευε στην Φίνος Φιλμ. «Και επειδή τότε ήμουν πολύ πιτσιρικάς με έβαζαν να κάνω θελήματα και εκτός δουλειάς. Είχα πάει πολλές φορές στο σπίτι του Δαλιανίδη –σε πάρτι του– για να του πάω άλλοτε παγάκια κι άλλοτε καφάσια με μπύρες. Το τι έχουν δει τα μάτια μου δεν μπορώ να σου περιγράψω. Δεν μπορώ να τα πω. Έχουν φύγει από τη ζωή οι άνθρωποι και δεν μου επιτρέπεται».

 

Για όλους τους καλλιτέχνες λένε πολλά, γι’ αυτό και πάντα κρατάω επιφυλάξεις, αλλά όταν σου μιλάνε ηθοποιοί και άνθρωποι που δούλευαν στον ελληνικό κινηματογράφο, όλες αυτές οι πληροφορίες παύουν να αποτελούν απλό κουτσομπολιό. Γιατί στην έρευνα που έκανα άκουσα χίλια-δυο. Από το ότι στα νιάτα του είχε περάσει σοβαρό αφροδίσιο νόσημα μέχρι ότι έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών.

 

Μόλις πέρασε το σοκ, είδα ότι αυτή είναι μόνο μία από τις μονογραφίες τρόμου που περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, όπου μπορεί κανείς να εντρυφήσει σε μια σειρά από γκραν γκινιόλ πορτρέτα αείμνηστων και δημοφιλών πρωταγωνιστών του παλιού ελληνικού σινεμά. Οι τίτλοι και μόνο παγώνουν το αίμα και κομπλάρουν το μυαλό: 

 

«Χρόνης Εξαρχάκος: Είχε δύο μεγάλα μυστικά!» [spoiler: ήταν λέει υιοθετημένος και γκέι], «Δέσπω Διαμαντίδου: Πέθανε από άνοια και θλίψη», «Ταϋγέτη: Πέθανε πάσχοντας από άνοια», «Σμαρούλα Γιούλη: Είδε τον άντρα της να καίγεται», «Γεωργία Βασιλειάδου: Ελάχιστοι πήγαν στην κηδεία της» και ούτω καθεξής.

 

Ακόμα όμως και σε όσους έχουν την ατυχία να είναι ακόμα εν ζωή, το ίδιο μακάβριο makeover επιφυλάσσεται (π.χ. «Νόρα Βαλσάμη: Ζει καθηλωμένη…»). 

 

Θέλω να πω, έλεος κάπου. Εννοείται ότι δεν θα περίμενε κανείς κάτι σοβαρό και ουσιώδες (και αξιοπρεπές) από ένα τέτοιο «όχημα» –που, πάντως, εκτός από προσωπικό ιστολόγιο και προέκταση του brand του δημιουργού του, λειτουργεί και ως μαγκαζίνο με καθημερινό περιεχόμενο– αλλά, τέλος πάντων, ξέρω γω, τι να πω, λίγη αξιοπρέπεια μεσημεριανάδικου έστω…