ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ να έχω αναπτύξει αντισώματα στη λατρεία του παρελθόντος και στη ρετροφιλική κουλτούρα που μας κυκλώνει από παντού ως αντίδοτο και ως αναλγητικό στα ζόρια του σήμερα, κολλάω όμως κάθε φορά σχεδόν που πέφτω σε κάποιο νοσταλγικό clickbait που περιφέρεται στο ίντερνετ και στα social media.
Είτε πρόκειται για κάποιο απόκομμα τηλεοπτικού προγράμματος της δεκαετίας του ’80 είτε για αυτόν τον κατάλογο που πέτυχα πρόσφατα να περιφέρεται και παρουσιάζει με αλφαβητική σειρά τα ονόματα των ερμηνευτών στα νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας πριν από σαράντα πέντε χρόνια σχεδόν, θέτοντας στον σύγχρονο αναγνώστη του το εξής ερώτημα: «Μεταφέρεστε σ’ ένα βράδυ του 1977. Πού επιλέγετε να πάτε;»
Πάνω απ’ όλα όμως, ίσως περισσότερο να άξιζε αυτό το ταξίδι στον χρόνο για την ευκαιρία να προλάβει κανείς τη νυχτερινή Πλάκα, λίγο πριν από το τέλος. Λίγο προτού «καθαρίσει» και λίγο προτού «σωθεί» η περιοχή διά της μετατροπής της σε τουριστικό μαυσωλείο.
Αν κάνεις το λάθος να αναλογιστείς σοβαρά το ερώτημα διαλέγοντας ένα και μόνο μέρος, γρήγορα θα οδηγηθείς στην απελπισία και θα νιώθεις το μυαλό σου να παραλύει από την απίστευτη πληθώρα ιδανικών επιλογών και τη μοναδική ευκαιρία να δεις από κοντά προσωπικότητες που έχουν καταστεί μυθικές και αναντικατάστατες – από τον Μανώλη Αγγελόπουλο και την Πόλυ Πάνου στο «Δέλτα» μέχρι τον Γιώργο Μαρίνο στη «Μέδουσα» και ένα σωρό από θρυλικούς και σε πολλές περιπτώσεις, αείμνηστους ερμηνευτές, ενδιάμεσα.
Προλαβαίνεις τον Νίκο Ξυλούρη! Τον Τσιτσάνη και την Μπέλλου στο «Χάραμα»! Την Καίτη Γκρέυ! Τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Πάνο Γαβαλά! Την Τζένη Βάνου, έστω και στα «κάτω» της, να τραγουδά στο κέντρο «Καρουσάκης» μαζί με τον ομώνυμο λαϊκό τραγουδιστή.
Αλλά και η «ελαφρολαϊκή συμφωνία» Λευτέρη Μυτιληναίου και Κώστα Καφάση στο CAN-CAN δεν μοιάζει καθόλου κακή ιδέα. Ο Πάνος Τζαβέλας από την άλλη, στη «Λήδρα», εγγυάται μια θερμή εμπειρία πρώιμης μεταπολίτευσης. Ο Σπύρος Ζαγοραίος να τραγουδά σε ένα μέρος που λεγόταν (ήδη από τότε) «Νοσταλγία» και στην άλλη άκρη του φάσματος, ο Τώνης Μαρούδας σε ένα άλλο που είχε το όνομα «Μύθος».
Το ρετρό της εποχής εκπροσωπούν επίσης ιερά τέρατα του είδους όπως η Νάντια Κωνσταντοπούλου που εμφανιζόταν στο «Πλακιώτικο Σαλόνι» (πού αλλού;) και ο Σώτος Παναγόπουλος σε κάτι που λεγόταν «Λαλεούσα».
Εκτός αν θέλεις να το πας πιο σίγουρα, οπότε απλά θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στα «εμβληματικά» μαγαζιά με τα μεγάλα ονόματα να συνωστίζονται στην μαρκίζα: Γαλάνη, Αλεξίου, Καλογιάννης στον «Ζυγό», Μαρινέλλα με Δάκη στο «Ζουμ», Στράτος Διονυσίου, Δούκισσα, Καλατζής στη «Νεράιδα», Πουλόπουλος με Φίλιππο Νικολάου στον «Διογένη», Μητροπάνος, Μητσιάς και Ελπίδα στα «Δειλινά», Πάριος, Μενιδιάτης, Διαμάντη στη «Φαντασία». Είναι φανερό ότι η εποχή του Λε-Πα και της Άντζελας δεν είχε ανατείλει ακόμα.
Και δεν είναι μόνο οι τραγουδιστές. Μπορείς να δεις σε υβριδικό ρόλο «διασκεδαστή» / performer / stand up κωμικού, τον Χάρρυ Κλυνν («Δειλινά), τον Σωτήρη Μουστάκα («Διογένης») και τον Θανάση Βέγγο στο «Βαριετέ», σ’ ένα αγρίως εκλεκτικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει επίσης τον Λογό (Γιάννη Λογοθέτη), τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς (μετά το «Μάθημα Σολφέζ» και πριν από τα τραγούδια της γαλάζιας γενιάς) και την ελκυστικά «αινιγματική» (όπως μου φαινόταν όταν ήμουν μικρός) Αλεξάνδρα.
Μήπως όμως τελικά η σωστή επιλογή θα ήταν ένας άλλος περίεργος (σύμφωνα ειδικά με τα σύγχρονα «διαχωριστικά» κριτήρια) και ως εκ τούτου ελκυστικός συνδυασμός όπως αυτός του Γρηγόρη Μπιθικώτση, της Χριστιάνας και του Πασχάλη σ’ ένα μέρος που λεγόταν «Νοτούρνο»;
Πάνω απ’ όλα όμως, ίσως περισσότερο να άξιζε αυτό το ταξίδι στον χρόνο για την ευκαιρία να προλάβει κανείς τη νυχτερινή Πλάκα (εκεί βρίσκονταν κάποια από τα κέντρα και τις μπουάτ που αναφέρονται στον κατάλογο, μαζί με πολλά άλλα νυχτερινά μαγαζιά), λίγο πριν από το τέλος. Λίγο προτού «καθαρίσει» και λίγο προτού «σωθεί» η περιοχή διά της μετατροπής της σε τουριστικό μαυσωλείο.
