ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ νόημα να απογοητεύεται κανείς από τηλεοπτικές σειρές οι οποίες συχνά ξεκινάνε ωραία και τελειώνουν με πόνο. Από τη φύση του το μέσο, ειδικά στην εποχή μας, τραβάει όσο τραβάει και όσο είναι κερδοφόρο. Η φόρμουλα, η μανιέρα, η επανάληψη, η οικειότητα που γεννά την περιφρόνηση, παραμονεύουν διαρκώς στη γωνία, ειδικά για τις πιο δημοφιλείς σειρές.
Κούφια συνεπώς ακούγονται –ειδικά στα αυτιά του ΗΒΟ που βρήκε άλλη μια «ναυαρχίδα»– τα πολλά και πικρά παράπονα, τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό, που καταγράφονται παντού στα μέσα, αμέσως μετά το τέλος του τρίτου κύκλου της πιο προβεβλημένης σειράς των τελευταίων χρόνων, και έχουν να κάνουν κυρίως με τις μαύρες τρύπες του σεναρίου και το κρέμασμα διάφορων χαρακτήρων στα μανταλάκια.
Ο δημιουργός της σειράς (και σεναριογράφος και σκηνοθέτης) Μάικ Γουάιτ είπε ότι οραματίστηκε λεπτομερώς ολόκληρο τον τρίτο κύκλο σ’ ένα και μόνο πυρετώδες όνειρο που είχε στην Ταϊλάνδη, μήνες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα.
Τα δείγματα άλλωστε ότι η έμφαση είναι στην ατμόσφαιρα –αυτή τη διαρκή απειλητική σαγήνη που χαρακτηρίζει τη σειρά, μαζί με την ιδέα της εθιστικής σαπουνόπερας σε πολυτελές περιτύλιγμα μαγικού ρεαλισμού– και λιγότερο στους ανθρώπινους χαρακτήρες, τα κίνητρα, τα πάθη, τις ενοχές, τις ματαιοδοξίες και τα βίτσια τους, υπήρχαν από τον δεύτερο κύκλο, στο σικελικό «παράρτημα» του Λευκού Λωτού.
Η φόρμουλα είχε κατοχυρωθεί απολύτως και μπορώ να φανταστώ πόσο απογοητευμένοι μπορεί να νιώθουν ειδικά όσοι είχαν επενδύσει «ιδεολογικά» στη σειρά –ως μια κατάμαυρη σάτιρα των ηθών της πιο πληκτικής και προβλέψιμης πλουτοκρατίας που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα– μετά τον εξαιρετικό πρώτο κύκλο της στη Χαβάη, προτού ακόμα εξελιχθεί σε μηχανή εκατοντάδων εμπορικών συνεργασιών με ένα ευρύτατο φάσμα επώνυμων brands.
Τουλάχιστον μαθαίνουμε ότι κάθε ηθοποιός στον τρίτο κύκλο της σειράς πληρώθηκε ακριβώς το ίδιο, μη διαπραγματεύσιμο, ποσό ($40,000 ανά επεισόδιο) – ακόμη και οι δευτερότριτοι του καστ, ακόμα κι ο Γερμανός ηθοποιός Κρίστιαν Φρίντελ, ο οποίος βρέθηκε μετά από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Ζώνη Ενδιαφέροντος» να υποδύεται τον άχαρο γκαφατζή μάνατζερ του ξενοδοχείου στο White Lotus. Πήγε να πει κι ένα τραγούδι κάποια στιγμή, αλλά η κάμερα στράφηκε γρήγορα αλλού.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η σειρά εκτροχιάστηκε –ή «την άκουσε»– από την ίδια της την επιτυχία, αλλά και πάλι δεν δικαιολογείται τόση χαλαρότητα στο σενάριο και στη δραματουργία. Ο δημιουργός της σειράς (και σεναριογράφος και σκηνοθέτης) Μάικ Γουάιτ είπε ότι οραματίστηκε λεπτομερώς ολόκληρο τον τρίτο κύκλο σ’ ένα και μόνο πυρετώδες όνειρο που είχε στην Ταϊλάνδη, μήνες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα.
Αυτό δυστυχώς είναι φανερό στο σενάριο, το οποίο παρότι διαθέτει σημεία και τέρατα (μυστικισμό, αιμομιξία, αυτοκτονικό ιδεασμό, ξεκαθάρισμα αρχαίων λογαριασμών, μέχρι και οικογενειο-κτονία), τα μεταχειρίστηκε ως πυροτεχνήματα και ως αντιπερισπασμούς μέχρι να φτάσει η ώρα για το γκραν φινάλε, το οποίο διήρκεσε μιάμιση ώρα, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια. Η ελπίδα όμως είχε χαθεί πολύ νωρίτερα.
