ΟΙ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΙ, ΟΙ ΕΠΩΝΥΜΟΙ, οι επιφανείς, οι διάσημοι πάσης φύσεως και ιδιότητας, αισθάνονται πιο άνετα με τους όμοιούς τους, ασχέτως αν αυτοί μπορεί να είναι ανταγωνιστές, αντίδικοι ή και μισητοί εχθροί τους. Από την στιγμή που βρεθείς σ’ αυτή τη αποκλειστική σφαίρα, μαθαίνεις να αναπνέεις έναν διαφορετικό αέρα. Μετεωρίζεσαι σ’ ένα VIP νεφέλωμα που είναι περίπου το ίδιο για όλες τις διασημότητες, ασχέτως αν ανήκουν στον χώρο του θεάματος ή της πολιτικής (και η πολιτική άλλωστε με όρους θεάματος λειτουργεί, τώρα περισσότερο από ποτέ). Ακόμα κι αν μια μέρα προσγειωθείς ανώμαλα, μπορείς πάντα να ανασυνταχτείς και να σχεδιάσεις την επιστροφή σου. Για ό,τι κι αν είσαι σήμερα υπόλογος, αύριο (το πολύ μεθαύριο) θα έχει ξεχαστεί. Εσύ όμως όχι. Μια φορά πρωταγωνιστής, για πάντα πρωταγωνιστής (ειδικά αν έχεις φροντίσει να ιδρύσεις και Ινστιτούτο με το όνομά σου).
Θα λέγαμε ότι με την προαναγγελία στο Παλλάς ενός νέου πολιτικού φορέα ή συνασπισμού, ολοκληρώθηκε με επιτυχία ο πρώτος κύκλος της σειράς «Ιθάκη» και μάλιστα με cliffhanger που οξύνει την περιέργεια και το ενδιαφέρον του κοινού για τα επόμενα επεισόδια.
Συχνά δε, μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό, όπως αποδεικνύει το σίριαλ της επιστροφής στο πολιτικό προσκήνιο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος για λίγο μόνο έστρεψε την πλάτη και χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα, πριν επανέλθει με το πρώτο φως της επόμενης μέρας κρατώντας ανά χείρας το εγχειρίδιο για την «προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου». Ένα βιβλίο απομνημονευμάτων ήταν αρκετό για να στηθεί ένα μακρόπνοο μιντιακό/πολιτικό event που εκτυλίσσεται σε συνέχειες. Θα λέγαμε ότι με την προαναγγελία στο Παλλάς ενός νέου πολιτικού φορέα ή συνασπισμού (η παρουσίαση του βιβλίου ήταν απλά η «βιτρίνα»), ολοκληρώθηκε με επιτυχία ο πρώτος κύκλος της σειράς «Ιθάκη» και μάλιστα με cliffhanger που οξύνει την περιέργεια και το ενδιαφέρον του κοινού για τα επόμενα επεισόδια.
Πότε θα ανακοινωθεί επίσημα ο νέος φορέας; (μια καλή ιδέα ίσως θα ήταν να συμπέσει με την κυκλοφορία της «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν) Ποιοι θα είναι μέσα; Και ποια θα είναι η αντίδραση της μείζονος αντιπολίτευσης, παρότι ο κ. Τσίπρας (δεν θα φορέσει ποτέ ξανά γραβάτα; ούτε τώρα που είδε τον Ζόχραν Μαμντάνι να φοράει;) δήλωσε ότι τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. «Η κυβέρνηση δεν έχει αντίπαλο», είπε στην ομιλία του, «δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής… μια εναλλακτική προοπτική απέναντι στην Ελλάδα του Φραπέ και της Φεράρι» (δύσκολο να αντισταθεί κανείς σ’ αυτή την επίκαιρη και πιασάρικη παρήχηση του «φ»).
Έκανε λόγο και για «Νέα Μεταπολίτευση» και για «σοκ Δημοκρατίας» ενώ τον παρακολουθούσαν από το θεωρείο του εξώστη – και όχι από τη «γαλαρία» όπως σκωπτικά παρουσιάστηκε – επιφανή πρώην και νυν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος που υπό την ηγεσία του ανήλθε στην εξουσία (προτού καταρρακωθεί, επίσης υπό την ηγεσία του), και έχει περάσει έκτοτε από σαράντα κύματα και από καμιά δεκαριά διασπάσεις. Η απουσία στελεχών από άλλους χώρους ήταν τόσο χαρακτηριστική όσο και η απουσία της νεολαίας από την εκδήλωση. Ήταν όμως παρούσα μια γραφική και καθησυχαστική φιγούρα από τα παλιά: η Ελένη Λουκά που έσπευσε στο event για να διαμαρτυρηθεί για την «προδοσία της Μακεδονίας» και τα συναφή, οι κραυγές της όμως σκεπάστηκαν από κάτι άλλο, επίσης παλιό αλλά αγέραστο: το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» που φώναζε το παρευρισκόμενο πλήθος.
