ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ να πληκτρολογούν με στολή παραλλαγής (και υπόκρουση Βέμπο) πύρινες και κρίσιμες αναρτήσεις ή να περιπολούν το χρονολόγιό τους στο Facebook φορώντας πηλήκιο και κάνοντας αιφνιδιαστικές εφόδους στα "φιλικά" προφίλ: «Δεν βλέπω αναρτήσεις για την Ουκρανία σήμερα. Πουτινάκι έγινες; Το σημειώνω και να μην επαναληφθεί». Οι άνθρωποι αυτοί έχουν βάλει ψηλά τον πήχη. Ημίμετρα δεν συγχωρούνται. Άπαξ και κριθείς ελλιπής, τελείωσε. Δεν είσαι αντάξιος της ουκρανικής αντίστασης, δεν είσαι αντάξιος της Δύσης, δεν έχεις θέση στον ιερό αγώνα που μόλις ξεκίνησε (διότι περί αυτού πρόκειται). Όποιος δεν παίρνει σαφή και μονότονη θέση δέκα φορές τη μέρα, είναι ύποπτος, ανάλγητος, βαλτός. Βρισκόμαστε σε καθεστώς πολέμου οπότε τέρμα οι πλάκες, τέρμα οι αντιπερισπασμοί, τέρμα τα μισόλογα, τέρμα οτιδήποτε που δεν καταγγέλλει στεγνά την Ρωσία και – κυρίως – τους εδώ "πράκτορες" και απολογητές της, που, όπως σε κόβω, μπορεί να είσαι ανάμεσά τους και να μην το ξέρεις καν.
Σε πιάνει ώρες-ώρες μια απελπισία με τον δρόμο που έχει πάρει η ιδέα του φιλελευθερισμού στα μέρη μας. Και παγκοσμίως προφανώς, αλλά εν προκειμένω μιλάμε για την συμπλεγματική ελληνική εκδοχή με τις αντίρροπες μανίες καταδιώξεως που την κατατρώνε.
Δεν είναι υπερβολές τα παραπάνω – αντιθέτως μάλιστα, δεν μεταφέρω καν τους απίστευτους χαρακτηρισμούς που εξαπολύονται από τέτοιου είδους αυτόκλητους σταυροφόρους, που σ’ ένα βαθμό είναι οι ίδιοι που είχαν πάθει ακραίο φετιχισμό με τα μέτρα για την πανδημία και με την μη τήρησή τους από τους ιθαγενείς, οι ίδιοι που βλέπουν παντού οπαδούς του Τραμπ και του Πούτιν, φανερούς ή μεταμφιεσμένους. Μέσα στον νέο αυτό ιδεασμό που τους καθυποτάσσει, οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν να πιστεύουν πραγματικά ότι με τις διαρκείς σκιομαχίες και τις "στρατευμένες" αναρτήσεις τους στο πολτό των ελληνικών social media, πέρα από την ευκαιρία να επιδοθούν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών (και «φίλων»), προσφέρουν υπηρεσία στον αγώνα των Ουκρανών, ότι επιτελούν ένα καθήκον (ή ένα πεπρωμένο), ότι συμμετέχουν ενεργά στον πόλεμο.
Και στα διαλλείματα της μάχης, βγάζουν το «ουκρανόμετρο» (χίλια συγνώμη από τον μαρτυρικό λαό της Ουκρανίας) και χαλαρώνουν καταγγέλλοντας τους πάντες και τα πάντα για εγκληματική υποκρισία και συντριπτικό έλλειμμα ενσυναίσθησης. Σε πιάνει ώρες-ώρες μια απελπισία με τον δρόμο που έχει πάρει η ιδέα του φιλελευθερισμού στα μέρη μας. Και παγκοσμίως προφανώς, αλλά εν προκειμένω μιλάμε για την συμπλεγματική ελληνική εκδοχή με τις αντίρροπες μανίες καταδιώξεως που την κατατρώνε. Είναι «γλιστερός» αυτός ο δρόμος, που λένε και οι Αμερικάνοι, και αρκεί να θυμηθούμε ίσως ότι κάποιος σαν τον Τζήμερο είχε πείσει όταν πρωτοεμφανίστηκε ακόμα και καλοπροαίρετο κόσμο ότι ήταν ένας πούρος, οραματιστής φιλελεύθερος.
Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ούτε «Ελλάς Ρωσία Ορθοδοξία» ούτε «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και συμπάσχουν – εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς, όπως και οι ανωτέρω ινστρούχτορες – με τα δεινά του ουκρανικού πληθυσμού. Απλά, καμιά φορά η ρουτίνα και το «βόλεμα» - η δουλειά, η ακρίβεια, η ΔΕΗ, το νοίκι, τα κοινόχρηστα – τους κάνει να αμελούν να επιδείξουν επαρκώς την έμπρακτη υποστήριξή τους στην Ουκρανία. Ας δείξουμε λίγη κατανόηση, δεν μπορεί να έχουμε όλοι την ίδια γεωπολιτική ευφυία και την ίδια συναισθηματική εγρήγορση.
